To prawdziwe morze w głębi kontynentu, być może najstarsze jezioro świata, najgłębszy i największy zbiornik słodkiej wody na świecie – jezioro Bajkał. I jest ono niestety zagrożone. Położone w środku Azji jezioro ma pojemność prawdziwego morza: wody Jeziora Bodeńskiego zmieściłyby się tu 460 razy, z łatwością pomieściłoby się tu również Morze Bałtyckie. Ma 336 dopływów a tylko jeden odpływ – Angarę. Jezioro zawiera około 1/5 światowych zasobów słodkiej wody. Taka ilość starczyłaby wszystkim mieszkańcom Ziemi przez 80 lat. Jezioro ma aż 1600 metrów głębokości, a to już czyni z niego najgłębszą rynnę świata wypełnioną wodą. Ale to nie wszystko. Na dnie jeziora spoczywa co najmniej sześciokilometrowa warstwa namułów, tak więc właściwe dno znajduje się około 8 kilometrów niżej.
Dopóki jedynymi mieszkańcami okolic byli tylko Buriaci, do jeziora dostawała się w naturalny sposób niewielka ilość zanieczyszczeń natychmiast rozkładanych przez licznie występujące tu skorupiaki. Dzięki temu woda pozostawała przejrzyście czysta i nie było problemów ze środowiskiem naturalnym. Z czasem ten mongolski lud, od pradawnych czasów zamieszkujący okolice „świętego morza”, został zdominowany przez rosyjskich zdobywców. Zaczął się wyrąb tajgi, zatapianie spławianego drewna, które gnijąc pogarszało jakość wody. Wreszcie powstały duże ośrodki przemysłowe, które bezpośrednio do jeziora odprowadzały nie oczyszczone ścieki powodując zaburzenia równowagi ekosystemu.
A Bajkał to pełna tajemnic skarbnica wiedzy o faunie naszego globu, bowiem żyją w nim do dziś prehistoryczne gatunki zwierząt. Naliczono tutaj ponad 1500 gatunków organizmów wodnych, z czego aż 3/4 to endemity, które zachowały się tylko w tym odizolowanym zbiorniku wodnym. Odnogą morską i dopływami rzecznymi przywędrowały tu foki prążkowane, które z biegiem czasu stały się zwierzętami słodkowodnymi. Jedyną na świecie foką słodkowodną jest właśnie foka bajkalska. Żyje tu także pies morski, wiele gatunków łososi, dorszy i karpi. Wokół jeziora występują lasy sosnowe i modrzewiowe oraz roślinność górskiej tundry i stepów. W nich bytuje wiele niedźwiedzi, wilków, lisów, łosi i jeleni.
Mimo wybudowanej oczyszczalni ścieków nieskuteczne prawo nadal sprawia, że to nadzwyczaj przejrzyste jezioro, do którego można sięgnąć wzrokiem aż do 40 metrów w głąb, jest dziś zagrożone. Jedynie pomoc finansowa z zachodu umożliwi zmianę produkcji na przyjazną dla środowiska i tym samym pomoże zachować ten specyficznie bajeczny ekosystem Bajkału – ew
Źródło: P. Göbel „Skarby UNESCO”
Mnie bardzo fascynuje Wschód (w sensie kraje byłego Związku). Taki najbliższy Lwów
a po drodze ojca Lublin.
A Rosję trza pilnować, bo sobie tworzy swoje własne wewnętrzne prawa. Tak jak z tym tankowcem bez podwójnego poszycia, mimo, że świat wymaga oni u się nie. I skażają ropą – bo wolność Tomku w swoim domku.
Z powodu tej właśnie fabryki celulozy wybudowano między innymi oczyszczalnię.
Bowiem to te zakłady celulozy to najniebezpieczniejszy truciciel, który zatruwał środkami z technologicznie przestarzałej chlorowni. Przyczyny i skutki znane od dziesięcioleci przegrały z nieskutecznym prawem i dlatego tylko pomoc z zachodu mogła przyczynić się do zmiany technologii, produkcji na bardziej przyjazną dla tego unikalnego środowiska.
Póki co, to najgłębsze jeziorko a jaka czystość, jaka przejrzystość wody – to oryginalne zdjęcie z nurkowania w Bajkale.
A mnie ten Bajkał się od razu skojarzył z piosenką ulubioną mojego nieżyjącego już Taty…
Włóczęga
……………………….. ***
Na stepach, za dzikim Bajkałem,
Gdzie złota szukają wśród gór,
Włóczęga swój los przeklinając
Zmęczony szedł dróżką przez bór.
On uciekł z więzienia wśród nocy,
Gdzie cierpień ogarniał go szał
Lecz dalej już iść nie miał mocy -
Roztaczał się przed nim Bajkał.
Włóczęga do brzegu podchodzi,
Do łódki rybackiej już wsiadł,
I śpiewa o swojej ojczyźnie,
A smutna piosenka mknie w świat
Jeszcze słyszę jak spiewa…
Ela, Niemen to śpiewał, po rosyjsku ?
„Gdzie Bajkał podnóża gór sięga,
przez chmury, wichurę i noc
wędruje po świecie włóczęga
dźwigając przeklęty swój los” – znam taką polską wersję.Zresztą lubię rosyjsko-wschodnie piosenki, mają w sobie takie cos…”ech tęsknica-sokolica”.Pisałam kiedys u siebie o Piesni o Jermaku, dam linka jak znajdę.
I wiesz Złota. Jak nie muszę się spieszyć,to lubię kolej. Ten spokojny rytm: tuk-tuk, tuk-tuk… Teraz czekam aż puszczą sniegi i lody, wywlokę M. na wycieczkę pociągiem
To masz kawałek oryginalnej wersji (pewnie tez kilka odmian jest) i ciąg dalszy treści polskiej (Tata po rosyjsku też śpiewał…):
Pa dikim stiepiam zabajkalia,
gdzie zołoto rojut w gorach!
Bradiaga sudbu proklinaja – taszcziłsia z sumoj na
plecziech!
Bradiaga Bajkał pieriejechał – na wstrieczju
radimaja mat’
Ach zdrawstwuj, ach zdrawstwuj mamasza – zdarowli
otiec moj i brat!
Otiec twoj uż dawno w mogilie,
syroju ziemlioju zaryt!
A brat twoj dawno uż w Sibirii,
Dawno kandałami zwienit!
No dziewczyny, Bajkał jak się okazało po rozmowie z rusycystą to nie jezioro a pradawny bóg żyjący własnym i w dodatku mitycznym życiem. Jest wersja podana przez redkeya z rosyjskiej wiki.
Ale ja wybieram polską wersję:
- „Dawno, dawno temu potężny bóg Bajkał postanowił wydać za mąż swoją córkę – Angarę. Dziewczyna miała poślubić potężnego rycerza Irkuta. Piękna Angara nie chciała słuchać woli ojca. Zakochała się w Jeniseju i postanowiła jak najszybciej uciec. Wściekły Bóg Otchłani rzucił w córkę olbrzymim kamieniem. Dziewczynie udało się wydostać z objęć ojca – do dziś jest jedynym odpływem Pradawnego Morza”.
Skoro tyle o Bajkale, to wrzucam jeszcze link do wywiadu, jaki przeczytałam o nim dzisiaj:
http://www.twojapogoda.pl/wywiady/wywiad2.htm
Bardzo dziękuję za pomoc,
zbieram materiały do referatu.
Ve