Szary dzień. Dzień jak co dzień. Typowy Dzień Świstaka.
Miasteczko Natenczasowo budziło się do życia. Wraz z brzaskiem wyłaniały się zarysy bloków z wielkiej płyty, z których wysypywały się postaci ludzi spieszących wykonywać te same ruchy co wczoraj, jutro, przedwczoraj czy pojutrze.
Na ławeczkę obok swojego czteropiętrowca z kolorowymi balkonami wyszła para emerytów. Babcia Halszka i dziadzio Gustaw Barańscy. Babcia ubrana w podomkę czekała, by poklachać z sąsiadkami a dziadzio z talią kart w kieszeni spodni od dresu wypatrywał kolegów, by na drewnianej ławeczce przy skleconym z dykty stoliku pograć w znanego w kręgach studenckich Pana (by nie rzec brzydziej jak owa gra się nazywała). Jak zwykle najpierw przypatrywali się otoczeniu milcząc w błogiej nieświadomości, bo też tylko ona była ich wybawieniem. Tak jak wielu im podobnym odrzucali myśl o wegetacji. Okrutnej wegetacji skazującej na zbliżający się koniec rzeczywistości.
I wtedy przed ich klatkę podjechała ogromna ciężarówka, która ledwie mieściła się w wąskiej, ślepej uliczce dochodzącej do wystawionych kubłów na śmieci i tam mającej swój kres. Państwo Barańscy nie widzieli już dobrze, ale przytępiony wzrok dostrzegał jak bardzo kolorowa była ta ciężarówka z jakimś napisem na boku i kwadracikami na zadzie.
- Zmiataj łobuzie! – krzyknął Gustaw wywijając laską – Tu jest zakaz parkowania!
Wschodzące na bezchmurne niebo słońce oświetlając ciężarówkę uwypukliło jej niezwykłość, bo pojazd tworzył ostry kontrast swą barwnością z szarym osiedlem i nawet kolorowe balkony wydawały się przy nim blade.
Z szoferki wysiadła blond włosa kobieta w mokasynach z krokodylej skóry, niebieskich znoszonych dżinsach, które przeżyły niejedną przygodę, w kraciastej koszuli i bielutkim, kowbojskim kapeluszu. Jej twarz promieniała blaskiem szczęścia a państwo Barańscy wpatrywali się w ten blask jakby zobaczyli coś boskiego.
Nagle zobaczyli to co stracili – Kipiącego życiem człowieka!
Poczuli coś jakby ekstazę na ten widok. O tak, życie jest piękne, życie jest piękne, życie jest piękne… Te dawno zapomniane słowa wypowiadały się najpierw cichutko a potem coraz głośniej.
A tymczasem właścicielka ciężarówki podeszła do tylnych drzwi i otworzyła je z głośnym trzaskiem. Ze środka wypadła…  kostka Rubika.  Tomek

Powoli pochyliła się siejąc zgorszenie u staruszków – ponętnie wypiąwszy się ukazała oczom gadziewi zamiast porządnych fig, coś na kształt sznurka. Podniosła energicznie kostkę pocierając nią o zewnętrzną część uda pokrytą jasnym jeansem. Zatrzasnęła drzwi ciężarówki i zabalansowała ciałem zatrzymawszy się w półobrocie po tym, jak  dostrzegła skazę na doskonale błyszczącej alufeldze. Znów powtórzyła manewr z pochyleniem,  ale tym razem włożyła weń więcej serca. Zaniepokojona była. Tarcie kolanem nie przyniosło spodziewanego efektu, matowa plamka nadal odcinała się od srebrzystego blasku. Zbliżyła usta do metalowej obręczy opierając się szeroko rozłożonymi rękami o brzeg czarnego, wielkiego koła. Chuchnęła mocno i niczym w zmrożonej szronem szybce zaczęła kolistym ruchem polerować niedoskonałość. Niestety bez skutku.
Wstając westchnęła ciężko i odwróciła się do staruszków uchylając swój awangardowy w tych stronach kapelusz:
- Hi, to znaczy haj – zawołała na odchodnym i pomachała szczupłą dłonią z paznokciami w kolorze meksykańskiej czerwieni takim jak ciężarówka. Jej postać zniknęła w bramie niszowej kamienicy, w której od lat pachniało moczem kotów lub po prostu starszymi już ludźmi. Młodzi powyjeżdżali, nie pisali, nie dzwonili. Pochłonął ich zgiełk wielkiego świata. Czasami tylko z okazji świąt wysyłali swym starym ojcom kilka cyfr, licząc na uśpienie swych wyrzutów sumienia. Halszka spojrzała na Gustawa:
- Pieronie ty! Kas się marnoto, durnoto ślepisz za chudziną? – i tu jeb go w pysk swą wyrobioną na śląskich kluskach  łapą.
- Widziałech ja nie takie chudziny, co się cepias! Trzymia się ady, kas ja się głupia babo ślepiam? Ja wiem na co się ślepiam – z coraz mniejszym animuszem bronił się stary Gustaw – Zeby nas Jontek miał taka fura to by graty z wystawki z Hamburga móg wozić. Jo bych mu opylał.
- A do kogo ona szła? – Halszka już przestała się zajmować swym starym prykiem, dobrze wiedząc, że mocno  przyspawan do jej spódnicy – Mus do Bercikowej. Myła ostatnio okna w środku tydnia. – mruczała – Po co? Musi wiedziała, ze gość w dom. Siedź stary jak kcesz ja idę posłuchać  szklanką o czym gadać będą.
Halszka zwinniejszym ruchem niż jej poprzedniczka pokonała schody nawet po dwa stopnie na raz, tak  bardzo jej żal  było przegapić o czym ta wielkomiejska, światowa kobieta będzie rozmawiać i najważniejsze z kim!
Tymczasem w pokoju upstrzonym starymi obrazami, koronkowymi firankami, narzutami dzierganymi w samotne i długie wieczory, gdzie czuć było zapach naftaliny, która współgrała z zapachem kropli walerianowych, gdzie zapach kocich odchodów odurzał niezgorzej niż aromat anginki z parapetu, gdzie półmrok zza nazbyt małych okien pełzał po starych dębowych meblach – cisza aż dzwoniła w uszach…
Bielutki kapelusz leżał na stoliku nakrytym szydełkowym obrusem, wysokie seksowne kozaczki a’la mokasyny leżały zrzucone niedbale w progu pokoju, na krześle w rozpiętych już jeansach siedziała półleżąc zmęczona kobieta z ciężarówki. Nogi miała wsparte o stół, bose stopy tuż obok urokliwej kostki, przymknięte oczy. Feeria barw, kolorów mąciła jej spokój. Setki urwanych kadr z filmu przetaczały się w sposób niekontrolowany, czuła zawrót w głowie i zwiększony puls – uczucie żywcem z łańcuchowej karuzeli. Obrazy przetaczały się szybko nie dając zagościć ni krztyny dłużej – strzępy obrazów, migoczących po obu stronach dróg, widzianych z szoferki ciężarówki mknącej po szosie 170 km na godzinę.
Jej wzrok zatrzymał się dłużej na kostce.
Czy kanciasta kostka może oddać płynnie, precyzyjnie wymierzone ruchy uderzenia? Nie. Rykoszety lecą na prawo i lewo, piłka nie dająca się odebrać lub lecąca w przestrzeń – bez odbioru.
Daleko odjechała tą ciężarówką, za daleko od swych znanych, starych zapachów kociego moczu, naftaliny, odpadającego tynku, starych dobrosąsiedzkich układów…  Zatęskniła za obłymi kształtami piłeczki do ping-ponga jak za otoczakiem przez lata wytartym swojszczyzną – witaj w domu na starych śmieciach. Ciężkie są takie powroty ale i nieuniknione.
Wyprostowała się na krześle i jeszcze wspominając swe pięć minut w wielkim świecie zaczęła powoli odlepiać czerwonokrwiste paznokcie, po nich szybko zdjęła ze spoconej głowy blond perukę, ciężko wstała z krzesła i jeszcze ciężej zsunęła obcisłe, wytarte jeansy, rozwinęła sześć zwoji bandaża elastycznego, który ciasno opinał jej tors i uda, rozpięła kraciastą koszulę a ze stanika wyjęła dwa motki moheru dziesięciodekowego, po czym już całkiem spokojnie zdjęła silikonową maskę z twarzy.
Zmęczona była.
Zmęczenie to przecież domena ludzi w jej wieku, więc wzięła pod bok swego wyliniałego kota i poczłapała w stronę wysokiego tapczanu. Po drodze zerknęła jeszcze zza firanki na RedBigTira i uśmiechnęła się delikatnie pod wąsem:  se jutro pogadam z Halszką na polu, nie uwierzy.
Po czym już, już miała zasnąć jak to ona niespodziewanie i nagle, ale podniosła się jeszcze ciężko na swym starym łokciu, szybko jednym ruchem zwinnego języka wysunęła z ust państwową szczękę a ta zrobiła głośne chlup w stojącą tu od miesięcy szklankę z roztworem sody oczyszczanej. Lubiła ją mieć zawsze przy wezgłowiu łóżka, gdy  tylko męczyła ją nocna zgaga po tłustych, śląskich  roladach robiła łyk i przechodziło jak ręką odjął.
Opadła Bercikowa już uwolniona z wszelkich pozorów zatrzymywania czasa na swe patchworkowe wezgłowie i spokojnym, głośnym chrapem oznajmiła – śpię. ewolny
grafika:  © ew