W USA ojciec troszczy się o swoje dziecko przeciętnie 38 sekund, stwierdziła po badaniach na polecenie Cartera profesor socjologii Emily Dale. W prognozie Gluecka o ewentualnej przeszłości dziecka, rola w wychowaniu nie jest w ogóle uwzględniona (!) ponieważ okazała się bez znaczenia. Nic dziwnego zatem, że coraz częściej stawia się pytania do czego w ogóle nadają się ojcowie poza robieniem pieniędzy? Angielski zoolog, dr Desmond Morris, autor książki „Naga Małpa” także twierdzi, że u ludzi po dokonaniu aktu seksualnego ojciec ma takie samo znaczenie w życiu swoich dzieci, co pasza dla pawianów: mianowicie żadne. Czy tak jest istotnie?

Nad małym jeziorkiem leżącym na sawannie w Afryce Wsch. jakieś wścibskie małpiątko spadło z gałęzi do wody, w której tylko na to czekało stado krokodyli. Malec piszczał, wywijał rączkami i nóżkami, rozbryzgiwał wodę, ale nie potrafił o własnych siłach dobrnąć do brzegu. Tymczasem matka biegała na brzegu tam i z powrotem, krzycząc ze zdenerwowania i wymachując ramionami, ale nie miała odwagi wejść do wody, by uratować dziecko. Wtedy przywódca hordy spokojnie podniósł się i bez wahania wszedł do jeziorka, złapał krzyczące dziecko, wepchnął je zmieszanej matce a potem wymierzył jej siarczysty policzek. Sporny popęd ojcowski został odkryty i opisany przez Lilli Koenig, członka Austriackiej Akademii Nauk:

- 21 dni samica syczka Polyksena wysiadywała swe 4 jaja w starej dziupli po dzięciołach. Jej mąż Priamus karmił ją obficie cały czas. Przyszły ojciec siedział na gałęzi w pozycji obronnej, nie spuszczając oka z dziupli. Co godzinę lub dwie ogarniały go wątpliwości czy Polyksena tam jest jeszcze. Wtedy pohukiwał a gdy ona nie odpowiadała, natychmiast leciał do dziupli i wsadzał do niej głowę, żeby przekonać się na własne oczy, czy wszystko jest w porządku. W 22 dniu wydarzyło się coś co przemieniło życie Priamusa. Zaczął padać ulewny deszcz i on też zapragnął wleźć do suchego gniazda. Samica początkowo się wzbraniała, ale w końcu go wpuściła i oboje siedzieli tak przytuleni do siebie. Wtem, samiec usłyszał jak z jaj leżących pod jego piersią wydobywa się cichutki świergot. Tak jak przy kiełkowaniu popędu macierzyńskiego, bardzo subtelne boźdce wywołują zdecydowane działanie, tak stało się i tutaj. Cichutki świergot wydobywający się z jaj jak czarodziejskie zaklęcie przemienił Priamusa z czułego małżonka w pełnego poświęcenia ojca. Wcześniej cały dzień spędzał na siedzeniu, gapieniu się i dopiero z nadejściem nocy, gdy Polyksena czując głód energicznymi krzykami prosiła go o posiłek, samiec ożywiał się i gorliwie ruszał na polowanie. A więc pan kazał się prosić. Ale odkąd usłyszał świergot wewnątrz jaj ogarnął go jakiś niezrozumiały niepokój. Chociaż nie przestało jeszcze padać, chociaż dopiero zapadał zmierzch i chociaż Polyksena nie wołała o pożywienie, Priamus zerwał się i poleciał na polowanie. Jeżeli do tej pory co noc przynosił 44 razy pożywienie, to teraz nagle zwiększył swe wysiłki o więcej niż dwukrotnie. Kiedy małe się wylęgły nie przynosił samicy zdobyczy w całości, ale rozrywał ją na małe kawałeczki, żeby zmieściły się w dzióbkach. Zaczął zakładać wokół gniazda magazyny z żywnością, gromadził tam: pasikoniki, chrząszcze, ćmy, dżdżownice, a czasem małe myszy i ptaszki.

U syczka interesujące jest to, że samce w ogóle nie biorą udziału w wysiadywaniu jaj, nie ma też ich w chwili, kiedy wylęgają się pisklęta, czyli wyrażając się antropomorficznie nie są obecne przy narodzinach dzieci. Zatem gdyby nie nadeszła ulewa, która zmusiła samca do schronienia się w gnieździe, może w ogóle nie wzbudziłyby się w nim uczucia ojcowskie? To spostrzeżenie potwierdzają również obserwacje laureata nagrody Nobla, prof. Konrada Lorenza.

Wniosek, że u ojców ludzkich dzieje się coś podobnego narzuca się sam. Smutne, że wielu naszych ojców na pierwszy widok swego dziecka przez sterylną, pancerną szybę chroniącą przed bakteriami w klinice położniczej odczuwa jedynie strach przed kłopotami i finansowym obciążeniem, że nie ma w nich śladu prawdziwego uczucia ojcowskiego. Jest to przypuszczalnie spowodowane tym, że nie byli obecni przy porodzie, pokazuje im się opatulone dziecko z daleka, wreszcie kiedy dziecko jest już w domu, oni pracując zawodowo – są stale poza domem, są samoczynnie odsuwani przez matki popadające w macierzyńską nadopiekuńczość, wyganiające samca z gniazda, wręcz agresywne w stosunku do niego, już niepotrzebnego przecież reproduktora. Sądząc po zachowaniu, wielu ojców nie zasługuje na to miano, z tego powodu rozpada się wiele małżeństw ale czy to do końca ich wina, że nie są przez naturę obdarzeni fenomenem macierzyństwa? cdn… ew
Źródło: Vitus B. Droscher „Rodzinne gniazdo”