Moja mała Ameryka – Magurka Wilkowicka (909 m.n.p.m.) z dawien, z niemieckiego dumnie Josefsberg od źródełka św. Józefa. I przepiękne widoki na Beskid Śląski, Mały, Żywiecki. Na Babią Górę, na Pilsko, na Wielką Raczę, na Baranią Górę, na Skrzyczne, na Klimczok, na całe Bielsko! No, ja ten masyw mam jakoby z okna, a dokładniej Łysą, od której na skróty, a nie przez Przegibek, rozpoczniemy dzisiejszą marszrutę. To moje sioło, moje rewiry. Nie tylko widok z okna ale i miejsce odwiecznych niedzielnych spacerów, zaprzeszłych szkolnych wagarów, pierwszych randek. Trąci, że jestem nieobiektywna, ale naprawdę nie znam bardziej widokowego, piękniejszego szlaku niż ten.  Tu widok na moje osiedle  będąc już na stoku Łysej:

Wspinamy się wyżej:

Z Siodełka, widokowej przełęczy pomiędzy Łysą a stokami Magurki, widok na nadal ośnieżone Skrzyczne, Klimczok, Szyndzielnię:

A po drugiej stronie, widok na Straconkę z jej kamieniołomami, od których ponoć ma nawet swą nazwę. To z niego według stugębnej plotki, onegdaj strącano skazanych na śmierć:

Po drodze nie tylko śnieg, ale i wykopaliska prehistorycznych dinozaurów:

Wspinaczkę urozmaica masa grzejących się w zlotoslanym słonku nieostrych motylków, dające się łatwo podejść drżącej ręce równie nieostre, czarne wiewiórki oraz sromotnikowe, z tego samego okresu co ślady dinozaurów, beskidzkie, międzylistne, nieostre landszafty

Towarzyszy nam stały widok na B-B. Ta ciemna góra po lewej to wspomniana wcześniej, moja zaokienna Łysa:

Pare godzinek, z 200 zdjęć, jedna zgubiona bluza i… już jesteśmy na szczycie Magurki:

Z niej cudowny widok na wspomniane powyżej szczyty, ale nas urzeka Jezioro Międzybrodzkie i Góra Żar:

Jeszcze zaczesujemy ręką źdźbło traw i…

… wracamy. Dziesięć godzin za nami, ale i gorące przeświadczenie, że to nie ostatni raz, bo…

Góry to góry!
Który ze znanych widoków może zastąpić Ci ten?

Czy istnieje w ogóle taki, który sprawiłby, że zapomnisz o pszonkowej, wysokiej, przekwitniętej trawie, pachnącym zlotoslanym sianku na stromym zboczu, bzykaniu much, cykadach świerszczy, trelach ptaków, cieple słonka, lekkim wietrze, parującej ziemi i pofalowanym mocno horyzoncie sprawiającym podgrzewanie krwi do wrzenia oraz… niesamowitym poczuciu bezpieczeństwa.
Bo góry to jak majestatyczne ściany przyjaznego ci pokoju.
Jak łono matki, jak ręka ojca.
Mieszkając tu, codziennie widzisz jego granice, masz wyraźnie zarysowane poczucie, że wiesz gdzie jest koniec twojego maleńkiego świata. Dobrze ci w wybranym przez siebie grajdołku dlatego nie starasz się zmieniać lokum. A jeśli już, to robisz to tylko na chwilę i w każdej drodze powrotnej tęsknie wypatrujesz pierwszych zarysów masywu – bo to znak, że twój dom jest już blisko.
Góry to trudny partner do zamieszkiwania razem, jeden z najbardziej wymagających. On nie pozwoli lenić się, spokojnie polegiwać na sofie z najlepszą nawet książką lub komputerem.
Każdy kto widzi góry nie może o nich nie myśleć.
Stale masz wyrzuty sumienia, stale sobie składasz solenne obietnice. Podczas każdej domowej czynności patrzysz co chwilę przez okno i oceniasz wygląd swojej zielonej ściany – nieśmiało planujesz kolejny trawers.
I tak mija dzień za dniem a ty się nie nudzisz, bowiem tak oto każda twoja wolna chwila spędzana jest właśnie na tym mglistym planowaniu – jak tylko znajdę czas to choćby się waliło i paliło idę poleżeć na przełęczy. I nic, i nikt a tym bardziej brak nika nic nie może mi w tym przeszkodzić…
A góry jak to góry – nie narzekają, nie ponaglają tylko spokojnie na ciebie czekają – ew
fot. ewolny Beskidy