Nie potrafię zrobić wpisu o Gdańsku, takiego jakbym chciała. Przepiękny dworzec, który jak wypasiona wizytówka, kusił już po „gazetowej” Juracie… A tu? Gdańsk wymarzony, wyśniony, wytęskniony, tak odległy dał mi popalić długą, bo blisko trzynastogodzinną i wyczerpującą doń podróżą, dodatkowym, prawie trzygodzinnym szukaniem po lesie zabukowanego noclegu i powitał serią olbrzymich burz oraz zadziwieniem personalnym. Gdyby nie dziewczyny, pewnie zwinięta w kłębek, z bolącym brzuchem z GŁODU i niepotrzebnych emocji, przespałabym pierwszy  z trzech dni, pobytu nad morzem. Na podobieństwo marynarza od żółwi na Galapagos, chciałam rzec  „kamieniczki to ja już widziałam i tu, i tam. Spadajcie!”

Gdańsk jawi mi się zatem nadal jak sen, bowiem wyciągnięta na siłę, zwiedzałam na wpół przytomna i niczym zombi w letargu robiłam te zdjęcia.
Gdańsk jest piękny. Czuję olbrzymi niedosyt i nieprawdopodobne pragnienie, by znów tam być. Tym razem na dłużej i na spokojniej.

Ten czas, który dałam sobie na zrobienie wpisu, spowodował, że jak u Steincbecka, odleżały się wrażenia i mogłam wybrać już tylko te nader istotne.

Motława.
Na dzień dzisiejszy, to najpiękniejsze moje gdańskie wrażenie. Najpiękniejsza, jak dla mnie, miejska rzeka – nieprawdopodobny klimat, wielojęzyczny gwar na podobieństwo tego spod Wawelu. Klimat, który tworzy nie tylko masa przytulnych knajpeczek, sąsiedztwo malowniczych, zabytkowych zabudowań, ale i niespotykana nigdzie gra światła na tej miejskiej przecież  wodzie. Wymarzony, lustrzany plener dla każdego artysty malarza.  To tu jadłyśmy na wodzie drugie śniadanko przed Gdynią i kolację po Sopocie.  To tu na Żurawiu, najstarszy w Gdańsku zegar słoneczny odmierzał nam czas, gdy podziwiałyśmy zacumowane jednostki, z galionami i bez. Na przykład Sołdek, który onegdaj gościł pod prysznicem, nagie pośladki mojego najlepszego przyjaciela… Te bajeczne zdjęcia robiłam zwykłym telefonem, bo piękna bajka, tworzy się sama. Zdjęcie pierwsze mam na wyświetlaczu swojego telefonu. Niesamowite miejsce:

Starówka.
I rzeczywiście, skąpana w deszczu jakby piękniejsza, bo bez tego wielkomiejskiego kurzu złocenia lśniły, a asfalt jak w Daleko od szosy, zamienił się w rzeczne lustro a’la Motława. Mara to czy sen? Ale i rycerze tam to jak chleb powszedni. A Neptun spod prysznica, z równie zabójczymi pośladkami, zapamiętałam bardzo pozytywnie nie tylko z tego powodu. Dał odsapnąć, bo dosłownie pod nim, zjadłyśmy pierwszy od blisko doby ciepły posiłek – pyszny obiad:

Wielki młyn.
A wraz z nim ławeczka internetowa, gdzie siedziałam machając do Aj Laf Ju! Wielki młyn, a na jego podobieństwo, równie wielkie połacie wszechobecnej czerwonej cegły, która jest po prostu wszędzie. Bowiem Gdańsk to nie tylko budynki, kamienice, obiekty sakralne, ale i resztki pieczołowicie chronionych  starych murów. „Czerwony jak cegła” to budzi respekt:



Ulica Mariacka.
To chyba właśnie tam skierowałyśmy swe pierwsze kroki po wyjściu z taryfy. Ewidentnie coś dla mieszczuchów, którzy w swoich maleńkich eMileś, z mini balkonów, tworzą substytut otwartej przestrzeni, tarasu, ogrodu. Niewątpliwie najpiękniejsza gdańska ulica, i to tu  nazwano mnie zombi, bo właśnie tu ożyłam, na widok tych kompletnie, w sposób cudowny odrestaurowanych nadproży, sunących niemo w stronę Mariackiej Bazyliki, i przeciwną, Mariackiej… Bramy.  Na nadprożach nie tylko motywy roślinne ale i kształtne pomidorki:



Heweliusz.
Na koniec „bliżej nieba, bliżej gwiazd”. Śpimy pod tym samym niebem, jak pod wspólną kołdrą.  Podróż do Gdańska sprawiła, że jeszcze pewniej stąpam po tych rozbujanych w marzeniach obłokach…
„Na sprzedaż”, „For Sale” – kupujemy? – ew


fot. ewolny Gdańsk