Hmm, wpis jak koń „jaki jest każdy widzi”. Aż serce pęka. Ale jest i o tym, jak to w życiu trzeba być asertywnym, jak trzeba umieć zdecydowanie wyrażać swe myśli, by próbować skutecznie do nich przekonać innych. Od dawna Agnieszka mówiła „przyjedź, porobisz sobie takie foty na stronkę, że… hej!”. Widocznie mało przekonywująca była w swych namowach, bo trwało to aż kilka lat! Aż wreszcie, pojechałyśmy. Już z busa, którym jechałyśmy raptem 40 minut (sic!) wyczerpałam na  „zaokienny pejzaż” blisko połowę swojej baterii. Na dzień dzisiejszy nie znam piękniejszej górskiej wioski. „Chowa” się, nawet hołubiona przeze mnie dotychczas, Żabnica. Niestety, nie bez powodu, takie widoki jak ten, będą nam już towarzyszyć do końca. Ścinane masowo drzewa, odsłaniające przepiękne panoramy, krajobrazy, widoki. Teraz rozumiemy dlaczego wstawiłam wczoraj Drzewiej o drzewie?

Początkowo szłyśmy wzdłuż rzeki, dydaktyczną ścieżką „Dolina zimnika”, gdzie wyczytać można było o żyjących tu dzikach, sarnach, jeleniach, rysiach, wilkach… Nawet się nie zastanawiam co tu znalazłam, bo może zjedzoną krowę, ale przez kogo?  Dalej, na następnym przystanku ścieżki, poczytałam o bogactwie runa leśnego,  by niebawem unaocznić tę wiedzę, najprawdziwszym,  własnoocznie znalezionym, zdrowiutkim podgrzybkiem. Na koniec niestety informacja o… głównych szkodnikach i chorobach powodujących… zamieranie lasu. To było widać po prostu wszędzie. Czyżby to już plan ekologów, by wymienić las na nowy?

Przykre, że „dzięki” takim wycinkom, oko się cieszy widząc dalekie Jezioro Żywieckie.

Przykre, że radośnie na jednym ze zwalonych pni, nad przepaścią, mogłam poćwiczyć swój lęk wysokości -  „Nie dotykaj mnie!”. To tu, wzdłuż tej „drwalskiej” szosy, widoki prawie jak Bieszczady i po raz kolejny dowód, że samodzielnym w życiu trza być, nie bez powodu mamy albowiem samowyzwalacz:

Od tego momentu żegnamy przyjazną szosę i schodzimy na szlak właściwy. To już chyba trzecia godzina marszu, i dopiero teraz, zaczynają się prawdziwe schody:

Podczas nich, próba odwrócenia uwagi od zajebiście zajebistego wysiłku, porównując sportowe obuwie Ewy z markowymi adidaskami moimi i Agnieszki. Wreszcie po ostatnim, nomen omen ostrym podejściu, schronisko Skrzycznego i wysoki maszt przekaźnika,  maszt z technicznym budynkiem, wielkości sporej średniej szkoły, z milionem satelitarnych anten, maszt bardzo dobrze widzialny nawet z B-B.  Sam szczyt „zagospodarowany” tak, że religia nie pozwala mi wstawić tu  tych zdjęć. Parasole, ogródki, siatka do siatkówki, strzelnica, kosz, trasy rowerowe, batut, ścianka do wspinaczki,   brakuje jedynie blaszanych zegarków, pierzastych kogucików, baloników na druciku… Zostawiłabym jedynie cudowną kapliczkę, bo przecież to „góra czterech wiatrów” i lotniarze, motolotniarze…

Za to jest niestety z całym swoim przemysłem, wyciąg, co to staruszków pod respiratorem suchą stopą wywiezie i chyba dla nich, wypasionych szczyrkowskich wczasowiczów, metalowy widokowy taras, nazwany przeze mnie molo, z którego jedyne co nadal opiera się silnie komercji to WIDOK. Widok, któremu nie zaszkodził nawet niski w tym dniu pułap chmur:

Po obiedzie, pod schroniskiem i tablicą informującą, że a jakże,  oprócz chleba ze smalcem mamy tu Free  WiFi, żegnamy się z dziewczynami. One wracają ostrym szlakiem w dół, my zjeżdżamy jeszcze ostrzej, dwoma kolejkami do Szczyrku. O dziwo, Agnieszka dzwoni, że dochodzą, w tej samej chwili, w której my kończymy zjazd. To wcale nie oznacza, że dziewczyny mają takiego powera w nogach, po prostu jazda dwoma kolejkami w dół, trwa tak długo. Nakręciłyśmy w sumie aż trzy filmy, naprawdę malowniczego „spływu”, po którym nie pamięta się wcale paraliżującego lęku, tylko to, że jak zjadę, wypiję w nagrodę piwo, bo przecież „mam, myślisz, że nie mam? Mam. Mam!” I wypiłam…

fot. ewolny Beskidy