Iść, ciągle iść w stronę słońca
W stronę słońca aż po horyzontu kres iść,
ciągle iść tak bez końca
Witać jeden przebudzony właśnie dzień
Wciąż witać go, jak nadziei dobry znak
Z ufnością tą, z jaką pierwszą jasność odśpiewuje ptak

Iść, ciągle być w tej podróży
Którą ludzie prozaicznie życiem zwą
Iść, ciągle iść jak najdłużej
Za plecami mieć nadciągającą noc
Z najprostszych słów swój poranny składać wiersz
W kolorach dwóch raz zobaczyć to co niewidzialne jest

Iść, ciągle iść, trafiać celnie
W zawianej piaskiem trawy ślad
Być sobą być niepodzielnie
Oczami dziecka mierzyć świat
Iść, ciągle iść w stronę słońca
W stronę słońca aż po horyzontu kres
2+1

Po dwóch godzinach jazdy PeKaeSem,  wysiadamy w Rycerce Górnej Kolonii, by stąd zacząć naszą marszrutę. Nikt nie obiecywał, że będzie łatwo – już świtem doskonale przecież wiemy co nas czeka – po wyczerpującej, długiej trasie, kolejne dwie godziny powrotu, tym razem pociągiem:

Ale jest piękny, rześki dzień, a szlak okazuje się szeroki, wygodny i bez ostrych podejść. Zatem po marnych dwóch godzinach z hartowanym hakiem, już jesteśmy na niezalesionym szczycie:

Wielka Racza (słow. Veľká Rača, 1236 m n.p.m.), to najwyższy szczyt grupy Wielkiej Raczy Beskidu Żywieckiego, na granicy polsko-słowackiej… Podobno nazwa pochodzi od „raczyć się”. I w rzeczy samej, przecież człowiek  raczy tu swe oczy dookolną, nieprawdopodobnie  wprost wyrazistą panoramą gór głównie słowackich, w tym charakterystyczne kształty  majestatycznej Małej Fatry. A na widokowej wieży umocowano sprytnie blaszkę, z której środka, na podobieństwo promieni słońca, wychodzą  dookoła strzałki wskazujące poszczególne szczyty, ich nazwy, wysokości i odległości doń w linii prostej. Jeszcze raz okazuje się, że najlepsze są najprostsze rozwiązania. Bowiem sami możemy określić, który ze szczytów to na przykład Pilsko, Babia, Barania lub cudownej urody Krywań. Nazwać po imieniu widziane nasze, polskie  i słowackie szczyty. To jest to!

„Kwadrans dla reportera” i z pakietem panoram za to bez zbędnego ociągania się wracamy. Dłuuugim czerwonym szlakiem, który jak wąż wije się od teraz wzdłuż granicy polsko-słowackiej, i  obok równie jak on oznaczonych na biało-czerwono granicznych słupków, zdecydowanie idziemy, by przed wieczorem dojść do Zwardonia:
Z planowanych czterech, pięciu godzin zejścia robi się nieoczekiwanie siedem, a to chyba dlatego, że słowacki szlak, okazał się być nie do przebycia zarośniętą wprost dżunglą.  Zapominamy, że „Polak potrafi”. Zbyt późno orientujemy się, że równolegle za tymi chaszczami biegnie świetnie wydeptany przez turystów dziki trakt. No ale, co nas nie zabije to wzmocni. Joginki śmy są w końcu nie?

Rekompensatą są naprawdę cudowne widoki. Słowacka część Beskidów, ich malownicze wioski, sioła, pola, krajobrazy, to tylko utwierdzenie w przekonaniu, że Beskidy są naprawdę całe, po prostu Beskit(d)u (sic!) piękne! I nie liczy się żaden trud, żaden wysiłek… nawet nakręcanie w drodze powrotnej budzika, by wracając, nie obudzić się w… Katowicach:

Co zatem pozostaje? Na znacznie więcej zapraszam oczywiście na szlak, a dla zachęty proponuję pięciominutową prezentację filmową, „Obraz i dźwięk”,  z tej właśnie wycieczki… ew
fot. ewolny Beskidy