Człowiek to dziwne stworzenie, chce żyć bliżej natury, ale tylko w granicach wyznaczonych przez swe wygodne jestestwo. Dlaczego z takim uwielbieniem cieszy się na widok traszki, udowadniającej czystość otoczenia jego nowego domu, a już nie bardzo podoba mu się inne żyjątko, które skądinąd tak bardzo przecież koreluje z kafelkami na glebie? – ewolny

Co do tych żyjątek, to to drugie trafiło do sądu, traszki się nikt nie czepia. A grzyby sobie w ogóle poradzą. To świat zdumiewający.  Przykłady?

Największy żywy organizm świata – opieńka w stanie Oregon, średnica 8 mil. Bo grzyb, to nie to co widzimy – widzimy kawalątek – owocnik. Grzyby, jak im źle, to potrafią się zamykać w formach przetrwalnikowych. Tak jakby człowiek, gdy go kryzys wpieni, zamknął się na kilka lat (cofnął właściwie) do zygoty i przeczekał tak ten kryzys. On tak może wiele lat czekać. Takie formy znajdowano na wulkanach, w lodowcach, a nawet w mumii Tutenhamona…

Inna sprawa, że bez grzybów nie byłoby życia na ziemi. Po krótkim czasie ziemskie życie by się zadusiło. To grzyby szatkują wszelką martwicę na związki proste, przez naturę na powrót przyswajalne. Posiadły one kilka umiejętności, których inne żyjątka nie są w stanie opanować. Choćby tzw chemiotropizm. Nawet zamknięte w butelkę wyczują drogę do wyjścia. Jak zostały zamknięte betonową zabudową metra warszawskiego w pierwszej wersji (lata pięćdziesiąte) to znalazły wyjście, porozwalały ściany żelbetowe, a w Polskę poszła wiadomość, że to sabotaż imperialistów.

Na wagę biorąc, to grzybów jest na świecie więcej niż zwierząt. I całe szczęście. A blisko mnie rosną takie grzyby, co jak je ususzę, pokruszę, z miodem zmieszam i kilka łyżeczek sobie zjem, to świat się robi całkiem inny. Może lepszy nawet – JK
fot. Kroplewski Jarek
www.kronikaoptymisty.blox.pl