Są wpisy, których w żaden sposób nie ma jak ugryźć, bo tak gryzą. Tomek od dawna pyta „a kiedy Barania?”. Sama w komentarzach wielokrotnie wspominałam tę właśnie wspinaczkę. Niby wszystko przemawia za tym, by o niej napisać – jedni jadą bowiem daleko, by spojrzeć w dół na 1220 metrów,  a inni po prostu idą, by  siłą własnych słabości wspiąć się na tę samą wysokość i… dopiero spojrzeć w dal.

Zatem Miły Gościu, zanim przeczytasz ten tekst, przejdź się ze mną tym samym szlakiem. To tylko 8 minut filmu, by coś zrozumieć:

Nie usunęłam żadnego ze zdjęć, wszystkie są piękne, najpiękniejsze jakie kiedykolwiek zrobiłam, najpiękniejszym plenerom jakie kiedykolwiek widziałam. A mimo to, a może dlatego…
Spójrz również i wróć  tu po filmie.

Ja z góry spojrzałam i aż się odechciało. Początek trasy, jak wszystko w życiu, bardzo przyjemny. Wystartowałyśmy ze wsi Ostre – zielono, soczyście, pięknie.

Kierunek, Magurka Radziechowska. Beskidy mają to do siebie, że często, by zdobyć jeden szczyt, trzeba pokonać kilka leżących po drodze i to jest piękne. Bo to co przychodzi z trudem, pamięta się dłużej. Już przed wspomnianym pierwszym szczytem, przepiękne widoki, tylko dzięki… wyrębom:


Tu posiłek a zaraz za nim nagroda, długi przemarsz szczytem masywu, skąd niczym Guliwer, spojrzenia z obu stron na świat gór równoległych:

Oraz… takie swojskie Rapa Nui:

Tak dochodzimy do Magurki Wiślańskiej (1140 m n.p.m.), gdzie oprócz tablicy informacyjnej, początek prawdziwego cmentarza. I tu uwaga, najbardziej drastycznych zdjęć nie publikuję:




Jeszcze jedno niemiłe wspomnienie, sprawiające, że nie marzę o powtórnym przejściu tą właśnie trasą. Szczyt Baraniej (1220 m n.p.m.) a na nim widokowa wieża  na obelisku betonowym jeszcze z czasów Austro-Węgier- wysokość 15,26 m, podest duży 8,56 m, mały 9,16 m… Z niej widok na te zamierające drzewostany świerkowe:

Nie weszłam nawet na pierwszy. Ba, nie miałam „sił” zejść. No, głupi uśmiech został zgaszony i to na dłużej. Bowiem jak można zachwycać się górami, gdy wyglądają one tak:

Generalnie zasada jest taka, że czym wyżej tym gorzej. I to stwierdzenie jest, jak niemy wyrzut, potwierdzeniem do informacji z wpisu Drzewiej o drzewie, gdzie już w 1963 roku wspominano, o złej gospodarce leśnej z XIX wieku – zamianę przez człowieka naturalnego drzewostanu mieszanego na litą świerczynę.  Z tym, że tak do końca nie wiadomo jaka jest prawda. Dopiero wróciłyśmy z Wielkiej Raczy, gdzie w drodze powrotnej miałyśmy okazję iść dłuuugo słowackimi górami. Dziwne, że są nadal soczyście zielone, zalesione, nie przeprowadza się tam żadnej wycinki, jakby kornik nadal nie uznawał porozumienia z Schengen.  Dlatego na tamten szlak, wrócę na pewno – przykre, ale słowacki pszonkizm jest lepszy i zdrowszy od polskiego.
Droga powrotna z Baraniej to już przejście raz pod górę, raz w dół przez przecudownej urody Zielony Kopiec (1152 m n.p.m.), Malinowską Skałę (1152 m n.p.m.) oraz Skrzyczne (1257 m n.p.m.), ze swoim szlakiem na Szczyrk, zapierającym dosłownie dech w piersiach… Ale o tym następnym razem.

fot. ewolny Beskidy