Jak się powiedziało A, to trzeba B, a może nawet i C, choćby i po kilku miesiącach zwłoki. Niestety. Pewna feministka stwierdziła, że nie pojmuje natury. Rodzenie dzieci, do którego mężczyźni są niezdolni, jest przecież tak ciężkim wysiłkiem, że biologicznie rzecz biorąc byłoby rozsądniej, gdyby mężczyźni ponosili przynajmniej główny ciężar w wychowywaniu dzieci. Dlaczego jej ideał znalazł urzeczywistnienie tylko u nielicznych gatunków? Przecież samica dzięki temu może napełnić jajami więcej gniazd i w każdym zostawić samca, który mógłby się realizować w ojcostwie.

Otóż samica potrafiąc wychować dzieci o własnych siłach, często uważa, że ojciec jest zbyteczny, a czasem wręcz szkodliwy. W rezultacie samce tych gatunków nie mają ani śladu popędu ojcowskiego i zagrażają życiu swoich dzieci wykazując skłonność do kanibalizmu i kronizmu. Takim wyrazistym przykładem są samce piżmowca, chomika polnego, niedźwiedzia białego, które mają zakaz wstępu do rodzinnego gniazda. Od chwili przyjścia na świat dzieci rośnie agresywność matki przeciw wszystkiemu co zagraża jej dzieciom. Popęd macierzyński, który wyzwala najczulsze uczucia do dzieci, wyzwala równocześnie wściekłą furię przeciwko niepotrzebnemu już samcowi. Przykre, że spotykane również nierzadko wśród ludzi.

Czasem słusznie, bo trafiają się i głupi ojcowie. Siewka złota, gdy spostrzeże lisa zaczyna kuleć, ciągnie po ziemi jedno skrzydło. Udając łatwą, zranioną zdobycz odciąga w ten sposób napastnika jak najdalej od gniazda. Ale wtedy o zgrozo samiec zamiast pomagać przy tej akcji, próbuje kopulować z nią, co przynosi opłakane skutki. A gdy gazela Thomsona staje na przeciw szakalom, by chronić młodego cielaczka zdarza się, że kozioł pędzi nagle jak oszalały nie po to by pomóc, lecz żeby powstrzymać ją przed przejściem na terytorium sąsiedniego kozła. Los dziecka jest mu obojętny, bo interesuje się utrzymaniem w całości swojego haremu. Czyżby dlatego, że kozioł nie jest biologicznym ojcem cielaczka, bowiem matka spłodziła go rok wcześniej z innym samcem, więc jest on tu „tylko” ojczymem?

Jednak największym niebezpieczeństwem dla matki i dziecka są przystojni panowie. Na przykład ojcowie ptaków rajskich, batalionów, amerykańskich głuszców i cietrzewi pyszniąc się bajecznym, błyszczącym, barwnym upierzeniem wabią samice do kopulacji. Ale zaraz po dopełnieniu aktu seksualnego te oddalają się, ponieważ piękność samców może zdradzić wrogom gniazdo z jajami lub pisklętami. Tutaj więc ojciec wykorzystywany jest tylko do kopulacji i do niczego więcej. W wielu przypadkach taki bezużyteczny ojciec to niestety dodatkowa, niepotrzebna gęba do wyżywienia. Tak jest w przypadku kaczki krzyżówki – samiec zdolny tylko do przygód zamiast popracować dla matki i dzieci, jest przez nią traktowany za kogoś zbędnego. Tendencja ta jest jeszcze bardziej spotęgowana u pszczół, gdzie po weselnym locie królowej samce zostają wyeliminowane jako szkodniki – w czasie tak zwanej rzezi trutni zostają skazane przez robotnice na śmierć.

Stąd tylko jeden krok do weselnych obyczajów niektórych pająków. Z reguły bowiem u tych gatunków, gdzie samiec w porównaniu z samicą jest karzełkiem, zostaje bezpośrednio po kopulacji zjedzony. Ten rodzaj kanibalizmu odkryty u modliszek i innych owadów „przypisywany” jest często niezbyt słusznie i feministkom. Jakkolwiek to danie nie jest obfite, to jednak ojciec służy przynajmniej w ten skromny sposób jako odżywka dla samicy i przyszłych dzieci.

Na koniec już, uprzedzając powtórne niepokoje Tomka, „a jeszcze nie daje mi spokoju “wyzerowana”? Nie można wyzerować roli decydującej dla powstania tej rodziny i właśnie u zwierząt jest to najdoskonalej widoczne, bo bez trutnia nie byłoby niczego jak powiedział Kononowicz ” Przypominam deklaracje jakim chce się być ojcem. W zestawieniu tych planów z hmmm dawcą nasienia, li tylko reproduktorem, bankiem spermy, pojawia się określenie “wyzerowana”, bo zostali już “po” odsunięci na plan dalszy, by nie rzec wyautowani całkiem poza nawias rodziny. No chyba, że “rolą samca w RODZINIE” jest dać li tylko nasienie…  ew
Źródło: Vitus B. Droschner „Rodzinne gniazdo”
fot.Chris Miekina USA