fot. Tomek Pilsko, widok na Tatry
www >>
-
Izba Pamięci J. Kukuczki >>
-
W Istebnej - Wilcze 340 - unikatowe eksponaty ze wspaniałej historii wspinania Jerzego Kukuczki. Niezapomniana wycieczka śladami wielkiego rodaka, który uważany jest za jednego z najwybitniejszych himalaistów świata.Czynne po uzgodnieniu: 033-855 69 74, 032-252 46 12, komórkowy: 508 389 558 More »
-
-
Kapliczka na Gibasach >>
-
Kapliczka miała zostać rozebrana i przeniesiona do tworzącego się Skansenu Wsi Żywieckiej w Ślemieniu, lecz czymże byłyby bez niej Gibasy? To udało się zablokować. Kapliczka zostaje na swoim miejscu. Roboty jest masa. More »
-
Jak ostatni kadr z filmu… Przepiękne. Ostatni akord. To co w życiu najważniejsze.
Kosmiczna sceneria, i nagle na jej tle ostatnia sprawiedliwa rodzina, wpatrzona ufnie w piękno tego świata, nowego, lepszego. Zarazem właściwe jego proporcje – maluczkim jest człowiek w zderzeniu z potęgą natury – jakże często zapomina, że w zderzeniu z naturą, ta zawsze pozostanie górą…
Jako meritum, wspomnienie mojego kazimierskiego zdjęcia, gdzie widoczny był zarys pary lub pozornie samotnego. I wtedy napisałam te oto słowa:
- „Życie pisze najlepsze scenariusze, ten “samotny” to w rzeczywistości ojciec z maleńkim dzieckiem na kolanach, i siedząc z nim jak gdyby nad brzegiem przepaści, pokazuje mu w dole miasto, w oddali Wisłę, wzgórza, zarośla, krzewy – piękno. Ale jakże piękniejszym, jest widok ojca z dzieckiem, w takich okolicznościach.
Więc albo wpierw była para, a potem z niej latorośl, która wyssała z mlekiem matki, albo wprost przeciwnie, “czym skorupka za młodu… ” ojciec pokazał i teraz chłopak, zamiast gnić w barze, zaraża tym pięknem świata swoją dziewczynę”.
Są takie zdjęcia, które chce się mieć zabezpieczone antyramą, na ścianach swojego domu. To jedno z nich. Zrobię wszystko, by zawisło w moim dużym pokoju.
Kategoria Naj – Artystycznie Wybujałe.
W istocie – piękny obraz.
Tomek,veľmi pekná fotka.
Powiem wam, że gdybym nie zaglądał na Eco i na zdjęcia np. Pana Wiesława to prawdopodobnie nie wykonałbym tej fotografii. To właśnie tutaj otwierają się oczy szerzej przy wykonywaniu tak wydawałoby się prozaicznej czynności jak fotografowanie. Teraz naduszając na przycisk aparatu odzywa się głos Ecodnia Zlotos, Tipsa „a może uwiecznić tu i teraz w taki sposób, w tym miejscu i czasie” jakaś niewidzialna ręka prowadzi, uwrażliwia.
Tomku – szacunek wielki za to zdjęcie Ci się należy, bez wątpliwości. Fakt – to wspaniały, filmowy niemal kadr, pełen dynamiki uczuć i emocji, choć pozornie statyczny. Gratulacje!
Miło nam, ze wspominasz nas pisząc o swoich inspiracjach, ale myślę, że podziękowania należą się przede wszystkim panu Wiesławowi. To On swoimi pracami, swoim niezwykłym „malarskim” widzeniem świata nas uwrażliwia, uczy dostrzegania szczegółów oraz pokory i cierpliwości w fotografowaniu. Panie Wiesławie – DZIĘKUJEMY!