Przepiękne zdjęcia od Marcina..

A życie ludzkie w ogóle zależy od splotu naprawdę zwykłych, błahych wręcz okoliczności. To jak źle stąpnąć na równoważni, wybrać zły kamień – złe życie, nóżka się potknęła, bach i zgon. Ale jeśli wybrać dobry, mocny, stabilny, właściwą ścieżkę? Zamiast zgonu feeria kolorowych wrażeń. Przechodziliście obok żlebu Drege’a??
http://ecodzien.pl/2009/04/22/zleb-dregea-i-nic-tylko-w-dol/
To moje życiowe motto. Kiedyś chciałabym tam być i chociaż nań popatrzeć.

Chodzenie po takich „kamieniach” i drabinach, to spacer tylko dla wybranych. Wreszcie, na tych zdjęciach widać na co porywają się niektórzy śmiałkowie. W przewodniku Tatry skwitowane to jest tak „ – kiedyś droga dla turystów o aspiracjach taternickich”.
Dzięki za te obrazki Inszynier’ze.

Nie boję się, bowiem każdy ma swoje Kilimandżaro.

Zdaję sobie sprawę, że dostateczne przygotowanie wszystkich szlaków (czy ktoś je kiedyś kilometrażowo policzył?) jest po prostu niemożliwe. Jeszcze rok temu na Błatnią szłam szlakiem różowym, bo palantów i w górach nie brakuje. Dziś mimo, że szłyśmy poza szlakiem, dostrzegłam, że jest już kolor właściwy.

Za to jednak nadal w Beskidach brakuje naprawy niektórych dziur, wzmocnień lub zabezpieczeń w formie takiego łańcucha. Nie wiem kto o tym decyduje, czy ktoś przejścia sprawdza, czy to się gdzieś zgłasza, ale są miejsca, gdzie naprawdę, choćby ze dwa metry barierki są zdecydowanie potrzebne. Pisałam o tym u Fietki, 10 minut czołgałam się przez te półtora metra, z roku na rok coraz gorszego odcinka. Wypłukany pod ostrym kątem lej na bardzo wąskiej półce ścieżki. Licha trawa i nawet najdroższe podeszwy to jednak zbyt mało, by się utrzymać. Tuż obok święty obrazek i znicze… To tylko Beskidy.

Zachód słońca tak wysoko, to jakby u Pana Boga się dłużej w gościach zasiedzieć.
Pozdrawiam.

PS. czemu wordpress się czepia mojego maila ???