No i przy okazji jak już tu jestem, jeszcze taka mała dygresja do tego co jest teraz za oknem, a co było tydzień temu – chyba lepiej Tomek, jak jest zimno niż mokro. Pogodę miałeś i tak wymarzoną.
pzdr

I móc je pokazać, chociaż tej jednej parze zainteresowanych oczu. Ale jeszcze lepiej uwieczniać je w mózgu, na żywo, od razu z tą bliską sobie osobą. Bo co zobaczysz, czego doświadczysz tego nikt Ci nie spali, nie zniszczy, nie zgubi, nie odbierze… No, chyba, że Alzheimer. Ale wtedy jeszcze ta druga połówka może opowiadać, przypominać i wskazywać na zdjęciu miejsce siusiania.

Bo człowiek jest stworzeniem stadnym. Zauważ jakim ewenementem są na świecie pustelnie. Po czasie, mieszkających tak ludzi nierzadko obwołują nawet świętymi. Może dlatego, że dali radę nie dzielić się z nikim, w dosłownym tego słowa znaczeniu, zupełnie niczym?
A bardzo fajnie jest móc się z drugim podzielić. Fajnie jest, jak się ma w życiu z kim patrzeć w tym samym kierunku, ale nie tylko beznamiętnie w stronę ekranu telewizora – dobrze jest oglądać razem w s p ó l n i e wybrany „film”, ale chyba przede wszystkim śmiać się i płakać w t y m s a m y m momencie.
Bo to nieprawda, że przyciągają się tylko przeciwności. Poniekąd tak, ale aby razem w życiu się nie nudzić, dobrze jest jeszcze dzielić nie tylko smutki, troski i zmartwienia, ale chyba przede wszystkim rzadkie chwile radości. A te przecież zazwyczaj dają nam jednak zainteresowania, hobby i momenty spędzania wolnego czasu.
Ja wiem, że można i samotnie, ale przecież nie każdy ma zadatki na świętego.
Obserwuję od samego początku Waszą parę, i cieszę się ogromnie widząc jak bardzo dobraliście się z Koralami. Jak w korcu maku.

Pozdrawiam!

- „po skrojonej wiosłem wodzie
różanych palców śladem
zebrać i skrzepić w dłoniach
wysiąpione w trawy słowa”

Udało nam się na na ecodniu skrzepić niezłe letnie wspomnienia… Może jeszcze uda się coś zebrać?