5 Responses to Czwartkowe spotkania „Narzędzia do zapisu myśli”

1. ew pisze:

   19 listopada 2009 o 18:51

   Cudowne narzędzia do zapisu myśli, Myślaków. Nic tylko w antyramę, szczególnie to pierwsze. Mnie się jeszcze gdzieś poniewierają rapidografy, ale dziś, jak mam coś odręcznie napisać, to jestem nieszczęśliwa. Klawiatura skutecznie uwstecznia, a miałam naprawdę piękne, kształtne pismo. Ale ja nie o tym…

   Mam cudny tekst, w którym jest wytłumaczenie codziennego przenikania osobowości w mury, ale i opis snucia pajęczych sieci przez ludzi mających z sobą coś wspólnego. Wspólny dach, którym jest również na przykład… wspólne myślenie.

   Jeżeli przesiąkamy tak swobodnie w grube, twarde, oporne, nieludzkie wręcz mury pomieszczenia nasączając je sobą, swoimi myślami, swą osobowością i historią, to jak prosto wsiąknąć w miękki, bezbronny, ulegający organ jakim jest drugi człowiek?

   Jeden i drugi wysnuwa nić, one się przeplatają, pętlą, tworzą mocne supły, przęsła, wiązania. Z każdym dniem jest to mocniejsza konstrukcja. Ale. Jakby zerwać ją, jak braknie kogoś, to te nici ciągną jak kule u nogi, jak smycz, jak guma – nie pozwalając zbyt daleko odejść, odbiec myślami.

   Kiedyś go wstawię. Dzień Lepszy

   Odpowiedz
2. ulth pisze:

   19 listopada 2009 o 19:25

   Cudne uczucie to być musi, obcować z takimi skarbami .
   Może z innej bajki – ale nie całkiem – mam podobnie ze swoimi książkami, które niekiedy, mając po kilkadziesiąt lat, przechodziły w niejedne ręce, obcowały z wieloma ludźmi.
   Przynajmniej tutaj rzeczy martwe nie okazują swej przysłowiowej złośliwości – one żyją swoim życiem .

   Odpowiedz
3. Tomek pisze:

   20 listopada 2009 o 08:41

   Skarby warte głównie dla nas wiele. Też miałem pierwsze skojarzenie z książkami. Te mające 30 lat do których zaglądało się jeszcze w dzieciństwie. Tak samo zeszyty szkolne, jakiś stary cyrkiel którym rysowało się koła na Pracy Technicznej czy matematyce w podstawowej szkole.
   Z fotografii powyżej bije czyjaś historia, życie, coś ważnego dla posiadacza tych przedmiotów.

   Odpowiedz
4. ew pisze:

   20 listopada 2009 o 10:12

   Książki. Jednym z noworocznych postanowień mijającego roku, był drastyczny przesiew w moich zbiorach. Ale nie dałam rady, nie miałam sumienia, mimo, ze tam od Ajfasza do Kajfasza, szwarc, mydło i powidło. Dość powiedzieć, że podstawy są jeszcze z biblioteki taty, który do dzisiaj dostarcza mi książki warte przeczytania. Ostatnie to „Historie osobliwe i fantasytyczne”, czyli nowele francuskie od Cazotte’a do Apollinaire’a. Druga coś dla Tomka, bo „Żywoty Cesarzy Rzymskich” z naciskiem na ich okrucieństwo…
   Też mam jeszcze swoje licealne podręczniki, nie tylko swoje. A Ulth, w moich jest raczej moja historia, bo pożyczane innym nie wracały, co typowe. Wiem, że miałam jakiś dany tytuł, nie mam, więc co? Myszy zjadły?

   Przytoczę fragment ostatnio czytanej książki na e-book (czego nie cierpię!). „Cień wiatru” Zafona Carlosa Ruisa i Cmentarz Zapomnianych Książek, z niej właśnie.

   Myślę, że każdy z nas ma takie przedmioty, w których jest zamknięty jakiś ważny dla niego czas. Ja mam bon PKO na tysiąc złotych. Robili nas w bambuko, nie? Aż milo.
   pzdr

   Odpowiedz
5. ulth pisze:

   20 listopada 2009 o 18:21

   ew

   Ja na szczęście zawsze się broniłem przed pożyczaniem
   Z jakimś swoistym namaszczeniem je traktuję co oczywiście nie wyklucza tego, że niektóre pokrywa sędziwy kurz .
   Niektóre przechodziły gehenne w dawnych szkolnych latach, gdy zabierałem je na wagary – nie było gdzie się podziać, brało się książkę i gdzieś dokonywało aktu czytelnictwa, prawda, że pożyteczne wagary?:D.
   A wracając jeszcze do przedmiotów – koniecznie muszę odnaleźć pamiątki po dziadzku, żołnierzu września, gdzieś były ale się… – precz z remontami!

   Odpowiedz

Dodaj komentarz Anuluj pisanie odpowiedzi