9 Responses to Trójmiasto, czyli mój pierwszy raz – Gdańsk cz. 2 Peryferie

1. Ewa pisze:

   25 listopada 2009 o 16:45

   Wow! Ale niespodzianka. Tak, te róże na „naszej” plaży absolutnie fantastyczne. Odżyły wspomnienia, mimo że było to zaledwie parę dni ale jak intensywnie przeżyte. Zatęskniłam za morzem, Gdańskiem i tak w ogóle.

   Odpowiedz
2. psiząb pisze:

   25 listopada 2009 o 17:12

   Jak na razie obrazki przypominają raczej Trójwieś a nie Trójmiasto, chociaż zdjęcia są mistrzowskie.

   Odpowiedz
3. ew pisze:

   25 listopada 2009 o 17:48

   Dziękuję Psi Zębie. Zdjęcia piękne, bo… co ja Ci będę tłumaczyć, przecież wiesz, że dla nas, ludzi południa, każda wizyta nad morzem, to skrzętnie celebrowane chwile, ku pamięci.

   Tu popatrz proszę, powyżej jak słusznie zauważyłeś widzimy Trójwieś, bo to są peryferie miasta, poniżej prawdziwy Gdańsk:
   http://ecodzien.pl/2009/07/04/trojmiasto-czyli-moj-pierwszy-raz-gdansk-cz1-miasto/

   ps.
   Dla mnie niespodzianka, bo skryłaś mi się za Psi Zębem
   Wiem za czym zatęskniłaś „tak w ogóle”. Wsiąść do pociągu byle jakiego, nie dbać o bagaż, nie dbać o bilet, ściskając w ręku telefoooon czerwoooooony, patrzeć jak wszystko zostaje w tyleeee….

   Odpowiedz
4. Mike pisze:

   25 listopada 2009 o 21:53

   No no!

   Odpowiedz
5. Tips_Senior pisze:

   26 listopada 2009 o 08:32

   „Wsiąść do pociągu, byle jakiego….”
   Od dawna śni mi się taki „flash-mob”: na duży dworzec, na przykład poznański, schodzi się ca. 100 osób z gitarami, odśpiewują unisono tę piosenkę, po czym natychmiast, bez słowa rozchodzą się do stojących na peronach pociągów.
   To, organizujemy ?

   Odpowiedz
6. Tomek pisze:

   26 listopada 2009 o 09:45

   Najbliższa plaża 700km. To jak z tym turystą co to po piasku pustyni szedł w kąpielówkach i spytał jakiegoś araba na wielbłądzie gdzie jest to morze bo za……ie długa ta plaża a ten mu odpowiedział, że jeszcze 700 km.

   Odpowiedz
7. jacekk pisze:

   26 listopada 2009 o 10:33

   różyczki nadmorskie są super! i do tego jest ich tam cała masa. Zdjęcie z przewróconymi pniami bardzo fajne. pozdrawiam

   Odpowiedz
8. ew pisze:

   26 listopada 2009 o 20:06

   Dzięki Jacek, te zdjęcia nie pokazują tego prawdziwego ogromu róż. Ale przecież po obu stronach długiej, krętej ścieżki wiodącej na plażę, były ogromne ich plantacje. A pora deszczowa tylko potęgowała unoszenie się tego niesamowitego zapachu, który rzeczywiście mógł odurzać. To tam właśnie rzuciłyśmy bagaże i zaczęłyśmy biec na wyścigi do powitania morza Jeszcze jeden różany akcent był, gdy podczas trzygodzinnego szukania noclegu, błądząc po obcym lesie, nagle z krzaków wynurzył się nam gościu wracający z ryb, który wyglądał niczym bohater Pachnidła, ale… wręczył nam po mini bukieciku tych właśnie róż. Mówił w ichnim języku, teraz wiem, że po kaszubsku
   Byłam na Twojej stronce. No, no, no
   Pozdrawiam.

   Oraz, pytanie retoryczne do Tipsa: DLACZEGO w Poznaniu?

   Odpowiedz
9. jacekk pisze:

   30 listopada 2009 o 08:32

   Tak jest! Przywitanie z morzem zawsze musi być!
   a jak jeszcze droga różami usiana, to hooo, hooo!

   Ten Kaszub od Pachnidła, to musiała być niezła zjawa. Ale za to jaki gentelmen!

   Odpowiedz

Dodaj komentarz Anuluj pisanie odpowiedzi