Oczywiście, że mam prawo oceniać artystę, po tym CZEGO użył, a nie tylko JAK.

Prosty przykład. Zauważ ile jest technik rysunkowych i malarskich, i tu przyznaj mi rację, każda z nich ma swoich większych i mniejszych zwolenników. Każdy z sympatyków powie, że kocha malarstwo, ale gdyby mieli wybrać i kupić tylko jeden z obrazów, to każdy wskazałby inny. Ten, który doń najbardziej przemówił. Olej, akwarela, tempera, pastela czy ołówek? Wszędzie widok morza, na każdym ekspresja artysty niewątpliwie ta sama, ale wydźwięk osobisty u odbiorców zapewne zgoła różny. I to właśnie z tego powodu, by zaspokoić szerokie gusta odbiorców, jak również spełnić się w swej wenie twórczej, są eksperymenty, w poszukiwaniu środka wyrazu. Na całe szczęście, my ludzie jesteśmy różni, nie jesteśmy jednakowi jak spod linijki.

Podobało mi się Tomka sformułowanie, że twórczość Hasiora, kojarzy mu się z piekłem. Być może właśnie, to ta „pomroczność mroczna”, mnie zniechęca.

Pozdrawiam ciepło.

PS. Czy jak gdzieś pisałem o obrażeniu uczuć?

Pozdrawiam ulubioną Antagonistkę.

Rodzice go uwielbiają, więc wychowywałem się w towarzystwie replik jego prac. Podchodzę do nich z umiarkowanym entuzjazmem, ale z powodu ich treści, a nie użytego tworzywa. Człowiek pierwotny rysował na ścianie jaskini, grecki rzeźbiarz używał marmuru, Wowro tworzył swe świątki z drewna, Nikifor rysował kredkami na kartonie, pomniki Lenina odlewano z metali itd. Zawsze były to materiały i technologie znane i dostępne artystom w danym czasie i miejscu. Sztuka nie polega tym jakiego materiału użyje artysta, tylko na tym, co z nim zrobi. Jak wiele siebie, swojego intelektu i emocji przeleje w surowce. Użyte materiały, aby trafić do jego duszy i serca odbiorcy, powinny być dla niego „zrozumiałe”. Człowiek jaskiniowy nie doceniłby najgenialniejszej nawet grafiki komputerowej, bo nie wiedziałby gdzie ma patrzeć!
Współcześnie bliżej nam do zużytej opony, żarówki i rury z PCV niż do klocka lipowego lub bryły marmuru. Hasior po prostu sięgnął po to, co my, ludzie współcześni znamy i rozumiemy. A co z tym zrobił to już, jak mawiają starzy górale, „cołkiem insza bajda”.
Ale trzeba przyznać, że pojęcie „ogniopój” to genialny pomysł.

Pozdrawiam dyskutantów.

Wielokrotnie byłam obok Ognistych ptaków w Szcz, ale zbyt mało we mnie z Mad Maxa, zero pociągu do Fallout’a, a bliżej do ciosanych z cisowych kołków prymitywnych świątków, wowrowych dzieł, rozwieszanych darmo na przydrożnych drzewach. Artystyczny Old Town z cywilizacyjnych śmieci, blaszanych wypluwek nie dla mnie.

Jedynie to pierwsze „Wyszywanie charakteru”, ale bardziej z trafnego nazewnictwa. Taa słaby ze mnie znawca sztuki? Ale o gustach się nie dyskutuje i już – jeden lubi ryż, drugi szare mydło
pzdr