Jeden dzień, a masa wrażeń – wnioski podlinkowane pod „tęsknię”.
Ta atmosfera, ten tłum, ten gwar, ten saksofonista (nagrałam go, ale już nie mam… ogromnie żałuję) ratusz, a obok wielka woda, łabędzie, port, nieprawdopodobnie piękna marina. Nie mam pytań.
Miałam ogromny dylemat, które zdjęcia wstawić, o czym pisać. Najprościej pojechać leksykonem to i to, i tamto, siamto – same ciekawe miejsca. Tak nie chciałam.
Myślę, że najlepiej charakter Hamburga (oprócz zalinkowanego filmu) oddaje widok z St. Michaelis. Do tego, o czym już we wpisie nie ma, dzień zakończyłam superowym wesołym miasteczku (młyńskie koło widać z wieży), gdzie wbrew mnie, podstępnie wsadzona w okropną karuzelę, ledwo uszłam z życiem. Tomek, nasze chorzowskie nie umywa się.

Ja w ogóle uwielbiam Niemcy. To fascynacja przeniesiona ze Szczecina… Do Hamburga jechałam bite 23 godziny po drodze dostrzegając powoli zmiany w krajobrazie: ład, porządek, jakoś wszystko współgrające z sobą, bardzo rzetelne, no i to kapitalne budownictwo.

Czeka nas smakowanie tematem, bo ja jeszcze jeden niemiecki wpis kiedyś zrobię, a już ktoś zrobił coś, bo był w sobotę gdzieś
Pozdrawiam.

Rok 1918, robotnicza dzielnica Hamburga, salka parafialna przy katolickim kościele, w którym połowa mszy celebrowana jest po polsku. Odbywa się tu zebranie patriotycznie nastawionej młodzieży Polskiej, której w tutejszej parafii jest zdecydowana większość. Wszyscy Ci młodzi ludzie urodzili się w Hamburgu, ale nikt z nich nie ma wątpliwości, co do swojej narodowości. Na koniec zebrania wstaje prowadzący i odzywa się w takie słowa:
– No teraz, na abschluss naszego versamlunga zśpiwamy ten lied „Boże, coś zrobił z Polską”. (Autentyk, dziadek często opowiadał tą historię!)

Po powrocie w 1919 do Polski dziadek zdążył jeszcze powojować w Powstaniu Wielkopolskim, a później poszedł prosto do wojska i walczył w wojnie z bolszewikami (tej od „Cudu nad Wisłą”). W polskich oddziałach znalazło się wtedy mnóstwo podobnych do niego ochotników z różnych stron świata, z Niemiec, z Francji, Hiszpanii, USA, Brazylii a nawet Australii. Nikt z nich nie widziała przedtem Ziemi Ojczystej, ale byli gotowi oddać za nią życie. Pikanterii sytuacji dodaje fakt, że wielu z nich nie znało języka polskiego! Dziadek, z racji matury, automatycznie był podoficerem i nawet pod ogniem komendy wydawał w trzech językach: po polsku, niemiecku i francusku, a jeden z żołnierzy tłumaczył je jeszcze na angielski, którego dziadek nie znał. Wyobraźcie sobie jak silną motywację musieli mieć ci ludzie, aby mimo takich trudności organizacyjnych stawiać skuteczny opór wielkiej armii rosyjskiej.

Tak to się dziwnie plotą te nasze poplątane, narodowe losy, niepostrzeżenie udało nam się przejść od Hamburga do Moskali. Zresztą Hamburg jest dużo bardziej „polski” niż się to się wydawało zwiedzającej go Cito. Na ścianie kościoła z dziadkowej opowieści znajduje się tablica upamiętniająca działająca tu na przełomie XIX i XX wieku polską parafię. Niestety nie znam dokładnego adresu, ale obiecuję się dowiedzieć. Ufundowali ją po drugiej wojnie hamburczycy polskiego pochodzenia, w tym zapewne wielu moich, nie znanych mi krewnych.

Autorce dziękuje szczególnie za ten wpis!