Uwielbiam ten wpis, właśnie za pokazanie, w jaki sposób można wykorzystać pozornie nikomu niepotrzebne. Ja wiem, trzeba być Rockefellerem, ale nie tylko, bo trzeba mieć jeszcze mózg i umieć z niego korzystać, dobrze lokując nadkasę. W Szczecinie widziałam pozostawioną basztę, wokół której wił się ślimak zjazdu, albo kawałeczek starego muru, wbudowany w nowszą kamienicę. Po co niszczyć zaprzeszłe?
Psi Ząb kiedyś wspomniał, że życie jest mostem, po którym trzeba przejść, ale nie należy na nim budować. Ja myślę, że tego typu przedsięwzięcia, to nic innego jak… reperowanie tego mostu. Bo skąd człowiek ma wiedzieć dokąd zmierza, jeżeli nic mu nie wiadomo o tym, skąd przybył. Nie zna swojej historii.

Wspaniały pomysł, wspaniałe miejsce, które przywodzi mi na myśl moje ulubione Włochy. Niestety w moim eM, nie mogę marzyć o żadnym ogrodzie, wirydarzu, lub krużgankach na szczycie Błatniej. Natomiast to co z uporem maniaka robię, to moim kwiatom kupuję kamienne i ceramiczne doniczki a’la Rzym.

Zdjęcie drugie od dołu, świece i trzecie od góry.
Pozdrawiam!