Jak opowiedzieć film? Film wybierany nie dla siebie, a małej rączki… 36 złotych, a za nie mała, ciepła rączka w tylko ciut większej dłoni, ceremoniał wyjścia, ceremoniał dojścia, ceremoniał oczekiwania, światło i taksacja wzrokiem sali, znikomych współcelebrantów, gaszenie świateł – czar i magia kina. Da się wycenić wspomnienie wspólnego doń wyjścia? Ile to już takich wspólnych tytułów? Ile zainwestowanych wyjść… w uczucia?
„Słuchajcie – jesteśmy z Nowego Jorku! Budujemy drapacze chmur to chyba potrafimy zbudować też szałas? Na mieście umiemy upolować dobrego hamburgera, więc i tu z głodu nie zginiemy! Przeżyliśmy przecież w betonowej dżungli – nic zatem dla nas także i tu przeżyć…” – w jednym z nich rzekła babcia z jajami większymi od niejednego chłopa, bo Madagaskar jest w nas! A „Księżniczka i żaba”, o którą upomniał się Psi Ząb? To również powrót do normalności.
„Magia Nowego Orleanu i wspaniałego improwizującego jazzu, żaby, księżniczki, świetliki, duchy i aligatory w jazzowym rytmie rozkręcają akcję i zabierają nas ponownie do disneyowskiego świata, w którym muzyka i spełniające się marzenia idą w parze. A klasyczna animacja, choć może nie jest tak efektowna, ma swój niesamowity czar i swoją niezastąpioną płynność. Klasyczna baśń braci Grimm o żabie i pocałunku księżniczki zostaje przeniesiona do światowej stolicy jazzu lat 20… W dodatku w tej bajce nie ma ani zwyczajnej żaby ani nawet prawdziwej księżniczki. Piękna Tiana, która marzy o otworzeniu własnej restauracji, pracuje dzień i noc żeby pomóc swojemu marzeniu. Tymczasem jej bogata i nieco stuknięta przyjaciółka Charlotta marzy tylko o księciu z bajki i romantycznej miłości. Kiedy pojawia się książę, jest on oczywiście trochę zbyt próżny, zbyt leniwy i zbyt imprezowy. Pycha zostaje ukarana, gdyż Człowiek Cień – specjalista od czarnej magii i voodoo – zamienia go, jak przystało na księcia, w żabę. Tiana zgadza się pocałować księcia, ale ponieważ nie jest księżniczką, tylko ubogą kelnerką, zaklęcie działa odwrotnie i Tiana… również zostaje uwięziona w ciele żaby. Trzeba więc wyruszyć w podróż aby odwrócić zaklęcie, pomóc grającemu na trąbce krokodylowi Louie, spełnić marzenie o restauracji i przy okazji nauczyć księcia z bajki trochę realiów życia. Muzyka jest wspaniała, tak samo jak przepiękna sceneria – no i oczywiście przesłanie o gwieździe spełniającej szczere życzenia” Andżelinie.
Po drodze dowiadujemy się wielokrotnie, że kluczem do odkręcenia złego zaklęcia nie jest ważny wygląd (być może właśnie dlatego, a nie z powodu ukłonu politpoprawnością w stronę czarnego prezydenta, główna bohaterka ma tutaj, równie czarną jak on skórę). Odkrywamy, że tak naprawdę ważne jest tylko to, co mamy na dnie swego serca. Liczą się czyste i jasne myśli i praca swych rąk, a nie lekki pieniądz, który dziś jest, lecz już jutro może go nie być. I ważne jest też, aby mieć w swym życiu dla kogo tak ciężko pracować, bo gdy serca są dwa… Po prostu łatwiej pokonać wszystkie przeszkody, nie idąc przez życie samotnie. Moim zdaniem, przesłaniem filmu jest na nowo odkryta prawda, że w życiu liczy się tylko szczera miłość.
Perypetie naszych głównych bohaterów kończą się w sposób wspaniały, który właśnie dlatego nazwałam powrotem do normalności, bo każdy oglądając film, zauważa w końcu, że pieniądze szczęścia nie dają, że za nie nikt nie kupi nie tylko ludzkiej postaci, ale i prawdziwego uczucia, miłości, dobrych, przyjaznych sił, ba, w ogóle przyjaźni i oczywiście… życia. Czyste dobro zwycięża, a wygląd nie jest ważny, więc książę Naveen, nadal pod postacią żaby poślubia żabkę Tianę, po czym ich pierwszy ślubny pocałunek (wykonany z potrzeby serca, z potrzeby chwili a nie z innych, szemranych względów), nieoczekiwanie dla nich samych sprawia, że jednak zły czar pryska. Teraz młoda i piękna para, razem i siłą własnych rąk, remontuje zrujnowaną cukrownię, by wreszcie otworzyć wymarzoną restaurację Tiany. I tylko na niebie obok spełniającej marzenia Andżeliny, pojawia się jeszcze jedna jasna gwiazdka, po zakochanym w niej, tragicznie zmarłym, charyzmatycznym świetliku Raymondzie – ew
Nazywa się sępnik różowogłowy i należy do rodziny kondorowatych. W Stanach mówią na niego sęp indyczy, bo przez łysą głowę przypomina (chciałoby się powiedzieć Bruce’a Willisa) nieco dzikiego indyka. Poza nazwą oba ptaki jednak łączy niewiele.
W Bombaju jest taka dzielnica, która nazywa się Bycula, znana z ogrodu zoologicznego. Idąc tam natrafiłem na grupę sprzedawców remediów i lekarstw z ajurwedy, czyli medycyny indyjskiej. Czego tam nie było? Był i proszek z rogu nosorożca, zastępujący viagrę i pył z kopyta słonia, służący do powiększania organów męskich i setki innych. Kupiłem tam różaniec zwany mala z nasion drzewa rudrakśa, składający się z 12 paciorków oraz dodatkowo różaniec ze stu dziesięciu paciorków, wykonanych z drzewa tulasi. Właściwie powinien mieć 108 koralików, ale na wszelki wypadek lepiej pomylić się in plus niż in minus. Dlaczego ze 108 paciorków?
W Istebnej - Wilcze 340 - unikatowe eksponaty ze wspaniałej historii wspinania Jerzego Kukuczki. Niezapomniana wycieczka śladami wielkiego rodaka, który uważany jest za jednego z najwybitniejszych himalaistów świata.Czynne po uzgodnieniu: 033-855 69 74, 032-252 46 12, komórkowy: 508 389 558 More » 
Kapliczka miała zostać rozebrana i przeniesiona do tworzącego się Skansenu Wsi Żywieckiej w Ślemieniu, lecz czymże byłyby bez niej Gibasy? To udało się zablokować. Kapliczka zostaje na swoim miejscu. Roboty jest masa. More » 
