Był to poniedziałek i musiałem wracać do pracy, więc spakowawszy swój plecak poszedłem na przystanek, skąd odjeżdżał autobus do Zakopanego. Stało tam kilka osób oraz sam kierownik schroniska p. Łapiński. Jak widać nie miał jeszcze swojej wołgi a ja nie miałem jeszcze swojego trabanta i musieliśmy korzystać z publicznych środków lokomocji.

Doszedłem już do wniosku, że nie warto jeździć w Tatry na cały miesiąc, bo może padać deszcz przez cały czas i urlop stracony. Także wycieczka na dwa tygodnie jest ryzykowna. Najlepszy jest wyjazd na tydzień a jeszcze lepiej na trzy dni, no, ewentualnie na cztery. Później, gdy już miałem trabanta, jeździłem tylko na jeden dzień, dopóki nie zasnąłem przy kierownicy, wracając po zdobyciu Wołowca i zjechaniu z niego  na nartach, a tylko szczęście sprzyjające mi uratowało nas przed wypadkiem. Odtąd już nie jeździłem w Tatry na jeden dzień. Teraz jeżdżę na jeden dzień do Małej Fatry, ale używam tzw. energy drinks, które chronią mnie przed zaśnięciem.

Po przybyciu do Zakopanego udałem się do restauracyjki na obiad, wykorzystując czas, jaki dzielił mnie od odjazdu pociągu. W lokalu zastałem również p. Łapińskiego, który miał do dyspozycji wszystkie dania schroniskowe, wolał jednak stołować się poza nim. Czułem, że jakaś nić sympatii łączy nas, jak taternika z taternikiem, czego nie da się powiedzieć o Dziuni, jego żonie, która wszystko wiedziała, co się dzieje w Morskim Oku, a działo się tam wiele. Każdy zaś miał tam coś na sumieniu.

Ja też nie byłem bez winy. Mieszkałem tam z moim kolegą klubowym i kolegą z ławy szkolnej. Kiedyś wróciliśmy ze wspinaczki przemoczeni do ostatniej nitki, wzięliśmy zatem nasze koszule i zanieśliśmy do kuchni, by wyschły do jutra rana. Rano zaś udałem się na dół i ściągnąłem swoją wyschniętą koszulę oraz jeszcze drugą należącą do Sylwka, mojego towarzysza. Po przyjściu do pokoju rzuciłem koszulę Sylwka na jego łóżko i poszedłem do jadalni posłuchać plotek. Sala zazwyczaj głośna teraz czasem zamierała i tylko słychać było szepty. Moja znajoma taterniczka przysiadła się do nas i wyszeptała, że ukradziono koszulę jakiemuś znanemu taternikowi. Po powrocie do pokoju zauważyłem, że koszula Sylwka leży na moim łóżku, więc ją przeniosłem na jego łóżko i poszedłem sobie na spacer. Po powrocie stwierdziłem, że koszula znów jest na moim łóżku, a gdy przyszedł mój towarzysz wspinaczki spytałem dlaczego rzuca swoją koszulę na moje łóżko. Odpowiedział, że to nie jest jego koszula. Wtedy mnie olśniło. Po prostu to ja jestem tym złodziejem, o którym szepce cała sala jadalna. Najpierw  usiadłem na łóżku przywalony ciężką wiadomością. Po oprzytomnieniu zwinąłem koszulę, aby była jak najmniej widoczna i skradając się, chciałem ją niepostrzeżenie umieścić na sznurku w kuchni. Gdy tak zrobiłem, by nie zostać zauważonym, jak mi się zdawało, wróciłem na salę.

Sala, która tymczasem już wróciła do normalnego gwaru, znowu momentami cichła lub miejscami gwar przechodził w szept. Inka zaś znajoma nasza wyszeptała nam, że koszula się znalazła i że złodziej przestraszywszy się, że może zostać odkryty, zwrócił ją. Ale Dziunia i tak dobrze wie, kto to zrobił, bo Dziunia zawsze wszystko wie najlepiej. Zimny dreszcz przeszedł mi po grzbiecie.
fot. Psi Ząb Tatry
www.kazir.blog.onet.pl