„Zespół Przyrodniczo-Krajobrazowy  „Sarni Stok”,  to teren (11,19 ha) o dużych wartościach przyrodniczych oraz historycznych. Żyją tu dzikie zwierzęta takie jak sarna, zając szarak, tchórz, liczne ptaki w tym jastrząb, krogulec, myszołów, a także gady i płazy. Na tym obszarze występuje także 285 gatunków roślin naczyniowych, w tym wiele prawem chronionych. Na terenie „Sarniego Stoku”  obowiązuje szereg rygorów chroniących naturalne biocenozy”. Tyle z tablicy przed centrum handlowym „Sarni Stok”, i rzeczywiście, od strony osiedla o tej samej nazwie, idzie się prawdziwą „zielonką”.

A na tablicy już na samym wzgórzu, piszą między innymi: „Wzgórze 386 m. n.p.m. w Starym Bielsku popularnie zwane Trzema Lipkami, przez stulecia pozostawało ważnym punktem w panoramie Bielska. Z miejscem tym od dawna związane były różne legendy odnoszące się do historycznych faktów z przeszłości miasta. Jedna z opowieści głosi, że na tym wzgórzu w XVII wieku stanęła kaplica upamiętniająca szwedzkich żołnierzy, którzy mieli zginąć w tych okolicach w czasie wojny 30-letniej. Można przyjąć, że dębowy krzyż postawiono w czasie, gdy proboszczem w Starym Bielsku był ks. dr Mateusz Opolski. Prawdopodobnie pierwszy krzyż na wzgórzu, został przez niego ufundowany i poświęcony, w 1835 roku w czasie obchodów 700-lecia kościoła św. Stanisława, biskupa męczennika.

Natomiast tradycja wiąże cztery lipy, które przez stulecia rosły na wzgórzu, z Odsieczą Wiedeńską w 1683 roku. Dla upamiętnienia zwycięstwa Jana II Sobieskiego oraz przejścia jego oddziałów przez Bielsko – wdzięczni mieszczanie mieli zasadzić te drzewa na wzgórzu nad miastem. Jeszcze inne podanie mówi, że był to ślad po pogańskim ołtarzu, który miał się znajdować w tym miejscu.


Przez ponad sto lat Trzy Lipki były ulubionym miejscem spacerów i wycieczek bielszczan. Ze wzgórza rozciągała się od zawsze wspaniała panorama na całą okolicę i pasma gór. Pewnego razu, w czasie burzy piorun uderzył w jedną z lip, która uschła i rozpadła się. Od tego czasu, wśród Bielszczan przyjęła się nazwa „Trzy Lipki”. W 1935 roku drewniany krzyż z profilowanego drzewa ufundowała katolicka młodzież z okazji jubileuszu 800-lecia założenia kościoła. Krzyż został poświęcony przez ks. kanonika Karola Kasperlika i postawiony dokładnie w tym miejscu, w którym stoi obecnie tablica.

W 1939 roku polscy żołnierze ścieli lipki dla dezorientacji wroga, ponieważ rosły one w pobliżu polskich linii obronnych otaczających miasto. Drewniany krzyż przeniesiono wówczas pod bramę kościoła św. Stanisława i postawiono przy wewnętrznym murze ogrodzenia, na betonowej płycie, która istnieje do dzisiaj (chyba jest nawet na zdjęciu pod linkiem). Zaniedbany,  nie konserwowany krzyż spróchniał i rozpadł się na kilka lat po wojnie.


Z inicjatywy kilkuosobowej grupy osób zachwyconych tym wzgórzem, rozpoczęto starania i podjęto prace mające na celu przywrócenie krzyża na Trzech Lipkach. Miał on być widzialnym znakiem naszej wiary u zarania III Tysiąclecia. Projektanci z firmy Albis nawiązali do symboliki krzyża papieskiego,wieńczącego pastorał Jana Pawła II. Budowa rozpoczęła się w październiku 2001 roku, od wywiercenia czterech studni 10 metrowych, o średnicy jednego metra każda. Zatopiono w nich stal i beton w ilości 80 m3. Prace konstrukcyjne wykonywała firma Patentus. Sam krzyż waży 16 000 kg i ma 40 metrów wysokości. Podniesiony z ziemi został 26 listopada 2001 roku, w pierwszym roku III Milenium, w wyniku czego stanął tu ponownie po 62-latach przerwy. Poświęcony został przez księdza biskupa Tadeusza Rakoczego, w dniu 20 kwietnia 2002 roku. W 2004 bielski artysta Jacek Grabowski wykonał płaskorzeźbę Matki Bożej Nieustającej Pomocy, która została poświęcona w dniu Jej święta, 27 czerwca, w pobliskim klasztorze Sióstr Redemptorystek i umieszczona jest w cokole krzyża.

Z tego miejsca można podziwiać wspaniałą panoramę po Babią Górę /około 42 kilometry/ i Tatry – od południa, a od strony północnej, miasto Tychy. To miejsce zadumy i kontemplacji, gdzie bliski jest kontakt z pięknem przyrody przedziwnego wzgórza smaganego wiatrem, u którego stóp rozciąga się nasze miasto Bielsko-Biała” – opr. Henryk Juszczyk, Jan Kania
fot. ewolny Bielsko-Biała