Gdzieś w Rosji
(Fragment 1)
Tadek stał na niewielkim wzniesieniu z którego rozpościerał się monotonny widok na przestwory pól i falistych pagórków. Długi płaszcz powiewał gdy tylko cykliczne podmuchy porywistego wiatru atakowały go to z jednej to z drugiej strony odsłaniając niebieskie teksasy i trampki na nogach. Wpatrywał się w dziwaczną metalową kulę leżącą na dnie niewielkiego parowu. Mierzyła ona trochę ponad półtora metra średnicy a w jej centralnej części tkwił otwarty właz przez który człowiek mógł się przecisnąć.
Z tyłu podszedł mężczyzna w mundurze kładąc na ramieniu Tadeusza szorstką dłoń.
- Już czas – rzekł generał Wladimir Siusiaj. – Już najwyższy czas panie Tadowski zapakować swoje cztery litery do środka Wehikułu. Nie po to wydaliśmy tyle pieniędzy na szkolenie pana by na koniec się ociągać i tracić cenny czas.
‘Kutasina w mundurze” pomyślał Tadek i ruszył do przodu. Metry dzieliły go od pojazdu który miał zabrać go w nieznane. Metalowa kula mogła się zmienić w jego trumnę jeśli coś nie zadziała jak powinno. To pierwsza taka misja nie licząc psa Jajki który został wysłany w podróż przez wymiary czasoprzestrzeni miesiąc wcześniej.
„Raz kozie śmierć” dodał sobie rezonu w myślach ledwo ukrywając drżenie podekscytowanego ciała. „Mam misję. Przecież to sens mojego życia”.
Wślizgnął się do wnętrza sferoidalnej maszyny.
(Fragment 2)
Ogromny tętniący hałas ustał wreszcie. Pozostała tylko cicha pustka mrocznego wnętrza kuli. Tadek słyszał tylko swój szybki oddech. Zaraz drzwi miały otworzyć się samoczynnie sterowane przez wewnętrzny program. Co czekało go na zewnątrz?
Aż podskoczył gdy właz z sykiem rozwarł się wpuszczając do środka oślepiające promienie słońca. Po chwili do Tadowskiego dotarł szum morza i zapach jodu. Czyżby misja się udała? Wychylił głowę i już wiedział, że tak było. Znajdował się na wyspie Ronaoke w czasie gdy jej wszyscy mieszkańcy zniknęli z dnia na dzień. Jego zadaniem było podpatrzyć z ukrycia co tam się wydarzyło. Nikt nie mógł odkryć jego obecności.
Czarno-biały trampek wychylił się z ciemności luku wyjściowego a za nim podążyły spodnie teksasy. Robiąc krok w nieznane sznurówka prywatnego detektywa zaplątała się w miejscu gdzie otwarte drzwi włazu stykały się z powierzchnią metalowej kuli i przy wyskakiwaniu Tadek wyrżnął z impetem w piasek plaży. Unosząc głowę po chwilowym zamroczeniu i wypluwając piasek podniósł się dumnie wypowiadając wzniośle:
- Oto mały krok człowieka, a wielki ludzkości – a za chwilę dodał. – Niech mnie jeśli nie rozwiążę tej zagadki – Tomek
CDN
Zobacz również:
- CROATOAN, czyli Roanoke – Zaginiona Kolonia
. Chmurno...
Jak bardzo ważnym jest właściwe wejście na parkiet, po raz kolejny dowiedział się Tad, gdy poprzez niepowodzenie ze sznurówką opuścił pojazd w pozycji na nura. Odebrało mu to kilka ważnych, ćwiczonych od dawna bardzo istotnych sekund, aby szybko, bezpiecznie i niezauważonym ukryć się w dominujących wzdłuż obcej plaży, nieznanych gatunkach zarośli.
Na wprost zaskoczonego Tada, z nieznoszącym sprzeciwu pytającym spojrzeniem, wyrosło nagle trzech osobliwych w swej osobowości osobników.
Jeden z tych intrygujących osobników,najwyższy z całej trójcy,o zniszczonej twarzy pooranej bruzdami zmarszczek ,usianej zagonami pryszczy ,zdradzający podobieństwo do wychudzonego pastora,żle odziany ,wwiercał swój przenikliwy wzrok spod srogo nastroszonych,przyprószonych siwizną brwi.Drugi,ten niższy,tęgawy o początkowej łysinie,zdradzający tendencję nadmiernej potliwości,w spodniach w kratkę przytrzymywanych szelkami zachowywał się jak idiota,spoglądając nerwowo na lewo i prawo,grzebał w przypływie paniki w przepastnych kieszeniach swoich portek jakby szukał portfela,którego i tak przecież nigdy nie miał lub scyzoryka ,aby wystrugać sobie gwizdek z jednego badyla spośród tych zarośli ich okalających. Trzeci,z kolei,dżentelmen:średniego wzrostu,elegancko ubrany w błyszczących lakierkach ze srebrnymi klamerkami,włosy starannie ulizane i przyklepane brylantyną,wąsik uczerniony i starannie przycięty ,samą swoją posturą i pogardliwym spojrzeniem wzbudzał bezwzględny szacunek.
Pierwszy oczywiście odezwał się idiota :
- Czy nic się panu nie stało?
Pozostała dwójka lekceważąco staksowała go piorunującym spojrzeniem, pełnym pogardy zmieszanej ze krztyną litości, po czym jeszcze tylko przez ułamek sekundy porozumiała się między sobą ledwo zauważalnym spojrzeniem „na układy nie ma rady – mus go ciągać za sobą, skoro to syn samego…”. Lecz wtem?!
Tadowi wystarczył ten oto darowany mu nieoczekiwanie czas przez obcego idiotę, by wypróbowanym wcześniej nurem, dać nura w pierwszy raz widziane przez się gatunki krzaków.
- AUUUUUUUUUUUUUUUUU!!! – Rozległo się przeciągłe po nie spenetrowanej jeszcze przez Tada okolicy. Barszcz Jodłowskiego, działający jak na gołego pokrzywa, poraził go niczym najprzedniejszej marki drogi prąd dostarczany przez Enion. Naturalny elektryczny pastuch!
Teraz wypadki potoczyły się szybko. Tad związany solidnym pismem węzełkowym Inków, został zawieszony na dorodnym konarze i uniesiony przez poznanych przez nas osobliwych w swej osobowości osobników, w głąb wyspy.
A tymczasem…
(Fragment 3)
Nieprzenikniona ciemność. Mrok. Smolista czerń.
Tad leżał w ciasnym lochu uwięziony przez tubylców. Miał wiele czasu na myślenie o nielogiczności sytuacji. W myślach nasuwały się nieustanne pytania, których w swoim życiu zadał już miliardy. „Dlaczego tutaj mają węzełkowe pismo? Dlaczego u licha tutaj chodzą ludzie w spodniach w kratę? Dlaczego mówią w ojczystym języku?” W kącie rozległ się szmer. Czyżby nie był tutaj sam?
- Jest tam kto? – zapytał drżącym głosem.
Ktoś albo coś usłyszało jego głos, bo zamarło bezdźwięcznie. Nie na długo jednak. Tad usłyszał szybkie człapanie w jego kierunku, by po chwili coś mokrego i zimnego dotknęło jego dłoni.
- Wrrr… chrmmm… piii… piii… – odezwało się stworzenie a detektyw już wiedział. Roześmiał się i z ulgą w głosie krzyknął radośnie na rozpoznanego psa Jajkę.
- Ciebie też tutaj wrzucili psino?
- Wrrr… piii… piii – odparł psina chwytając Tada za rękaw płaszcza, który podarł się natychmiast. Materiał, który od kilkudziesięciu lat nie był zdejmowany z jego ciała przypominał podatny na najlżejsze szarpnięcie bandaż mumii.
Udał się za Jajką i wybadał dłońmi wykopany przez mozolnie pracującego zwierzaka tunel, po czym niewiele myśląc wczołgał się w wąski otwór. Podążał za smyrającym go po nosie ogonkiem kundelka a tunel wił się serpentynami głębiej i głębiej. Miast w górę prowadził w dół. Ziemiste podłoże przemieniało się w śliskie i wilgotne błoto, które w pewnym momencie porwało zabiedzone ciało Tadowskiego do przodu jak na zjeżdżalni Aqua Parku, a na koniec wrzuciło w ogromny basen wypełniony chlorowaną wodą. Takiego widoku spodziewaliśmy się od początku. Bańki powietrza jęły wydobywać się z wszystkich dziur płaszcza, który wybrzuszył się jak balon niosąc naszego cudaka ku powierzchni wody.
„Czyż opowieści o mnie muszą być zawsze tak głupie?” znowu zapytał sam siebie.
(Fragment 4)
Wioska zionęła pustką. Drzwi domów skrzypiały popychane wiatrem. Napis CROATON widniał wyryty na palisadzie. Domysły pozostały domysłami. Zanim prywatny detektyw zdążył znaleźć drogę powrotną siecią kanałów było już za późno. W tym czasie przeznaczenie się dokonało.
- Bo wiesz – Tadek zagadnął do stojącego obok Jajki. – Tak naprawdę te wszystkie tajemnice są bardziej fascynujące od prawdy. Po kiego grzyba mamy się dowiedzieć, że tubylcy wynieśli się stąd w poszukiwaniu chleba albo po co lecieć na Marsa?
Wtedy marzenia się spełnią i jak tu smerać po wyżynach wyobraźni?
Z zamyślenia wyrwał go nagle głos psa Jajki:
- Tadzik, sorry bracie, ale już czas – zamkną mi w końcu powietrzny korytarz.
I już pod psim nosem cicho zamruczał szybko drepcząc w stronę nieznanych Tadzikowi, pierwszy raz przez niego widzianych, nowych gatunków krzaków:
- Że też na psią juchę, od tego pierwszego razu tak tkwię w tej robocie jakby nie było, na psie kule lepszej. Zasiedziałem się w tym wożeniu tam i nazad niczym naziemny złotówkarz, a tu klientów jak na lekarstwo, zero, null. Kursów żadnych, tylko patrzeć jak to ostatnie zlecenie na psa z kulawą nogą. Zresztą, tylko raz trafiła się prawdziwa fucha, przeprowadzki całej wyspy hurtem. Nie wnikał dlaczego. Wykonał. Zainkasował. Prawdę powiedziawszy tylko psim swędem udało się wykonać to życiowe zlecenie. To były czasy! Teraz tylko patrzeć jak już psi żywot czeka wnet bezrobotnego człowieka – detektyw Tadowski to chyba już naprawdę ostatni kurs…
Po czym zatrzymał się jeszcze tęsknie lustrując odpadającą farbę z nazwą przystanku CROATON, która kiedyś brzmiała CROATOAN, kto dziś o tym pamięta?! I zanim ostatecznie wszedł w zarośla doskonale maskujące jego kosmicznego busa, spojrzał w górę w stronę Czerwonej Planety, by wywęszyć, czy droga nań rzeczywiście wolna i czy nie ma dziś aby na niej zazbytnich doń korków. Westchnął i już mocnym, zdecydowanym głosem rzekł:
- Komu w drogę temu czas. Dobrze otrzep buty, nie znoszę na dywanikach piasku.
(Fragment 4) Inwokacja.
Wnętrze kuli.
Tad siedzi wtłoczony w ciasne siedzisko szczelnie i mocno dociskającym jego tors pasie. Na kolanach trzyma Jajkę. Przy ustach trzyma dyktafon. Rozpoczyna się monolog.
- Rosseau napisał, że „Najpiękniejsze jest to czego nie ma”. Starożytni Rzymianie w ustach Swetoniusza mówili z sentymentem o „dawnych czasach”. Zawsze to co kiedyś było idyllicznie piękne. Lepsze od tego co teraz. I tak przez całą historię. A najpiękniejsze jest to czego nie ma. Całe te moje poszukiwania prawdy o życiu, o świecie, o historii na nic się nie zdadzą. Nie ma co burzyć, cofać się bo trzeba remontować
(Fragment przerwany z powodu wkroczenia osoby trzeciej. Kontynuacja stracona)
Epilog
Scena przedstawia Tada siedzącego w kuli. Ciągle przypięty pasami z Jajką na kolanach. Teraz już rozbrzmiewa muzyka z Odysei kosmicznej. Mamy wrażenie, że zmierzamy do końca. Kolejna scena maluje ogrom przestrzeni kosmicznej i Kulę zbliżającą się do Czerwonej Planety. Zmienia się kąt i perspektywa widoku umieszcza pojazd sferyczny z tła gwiazd na tło Marsa.
Następuje najazd na twarz Tada. Zmęczone rysy na tyle na ile mogą gładzą się w uczuciu ulgi. Jest już przecież tak blisko. To wszystko co powiedział ostatnio. Czyżby koniec gonienia zajączka?
Patrzymy na jego twarz i orientujemy się, że zastygła. Lekki uśmiech pozostanie na niej już na zawsze. Oczy są już martwe. Nie dotarł do celu ale w myśl własnej filozofii marzenie pozostało marzeniem na zawsze.
Pojazd pozostaje w kadrze ale oddala się nieustannie w kierunku planety która zdaje się być większa i większa. Gdy staje się już tylko kropką następuje…
Wyciemnienie.
Muzyka ciągle rozbrzmiewa.
Wreszcie i ona się kończy.
- Uff… Można wreszcie zdjąć te przyciasne kostiumy – rzekł mocno zdegustowany wciąż powtarzającymi się klapsami Tad. Światła jupiterów to nie jest to, co lubi najbardziej, no ale mus przecież z czegoś żyć.
Zdjął sfatygowany płaszcz, teksasy i trampki i stojąc nagi przed lustrem poczuł ulgę. Szkoda było mu postaci którą odgrywał przez tyle lat ale takie zrzucenie z siebie tej powłoki przynosiło też niesłychaną ulgę. Każdy ruch w tym filmowym życiu przynosił określone korzyści: wynagrodzenie, sława, popularność, ciekawe życie światowca. Tyle, że teraz musiał odpocząć. Z premedytacją odrzucił zaproponowaną mu niedawno rolę w Indianie Jonesie 5 – W poszukiwaniu straconego czasu, bo też samo życie zastąpi film z lepszym skutkiem.
Ile można udawać, ile można żyć innymi, ile można zdawać się na zachcianki fanów którzy byli tak mało constansowi?
Wiedział, że wróci bo każdy dobry scenarzysta znajdzie sposób na wskrzeszenie Tada ale teraz musi pojechać do swojego mieszkania, napić się soku owocowego, położyć na tapczanie i zasnąć snem sprawiedliwego tak długo jak to możliwe. Rano zostawi wszystko w tyle i nagi (choć nie tak jak teraz przed lustrem lecz w przenośni) pójdzie przed siebie… Już czuł krew w żyłach.
Żył.
No to w drogę, pomyślał Tadzik opuszczając zlot Miłośników Polonezów by udać się na kolejny zlot tym razem do samej stolicy. Wypuścił z wnętrza niepowtarzalny aromat choinki dyndającej przy lusterku otwierając boczną szybę. W radiu DJ Ojciec Dr. nadawał piękne przeboje z moherowej listy przebojów…
- Co za klimat! – powiedział do siebie kołysząc przed kierownicą swym barczystym torsem szurając plecami po koralikach zwieszonych na oparciu.
– Życie jest piękne – dodał przeglądając się w lusterku i puszczając oko do swego odbicia.
Nieodzowny stary prochowiec narzucony jeno na nagie ciało, by nie było mu za gorąco, sprawiał, że wyglądał naprawdę ponętnie (przynajmniej dla swoich leciwych koleżanek). Tylko ten szpecący, zbrązowiały paznokieć tak przydatny do obgryzania, który właśnie złaził psuł wizerunek Tadzia. Poza tą drobną zmianą stary poczciwy Tadzik pozostał starym poczciwym Tadkiem w tym samym kawałku.
- Kurnasz jego blaszka – zaklął paskudnie próbując zmienić bieg w ciągle zepsutej skrzyni biegów. Szklana gałka z samochodzikiem wtopionym w środek rodem z najlepszych czasów PRL ciągle wskakiwała najwyżej na trzeci bieg (oczywiście jak dobrze poszło).
- Kurnasz, jak tak dalej pójdzie nie zdążę na zlot, a tak chciałem zwiedzić ten lewicowy bastion. Poczuć na własnej skórze siedzibę diabła. Jaskinię socjal-liberałów z GW.
Niczym znak z Góry, Stulecie kłamców Łysiaka zleciało z tylnego siedzenia na podłogę.
Mimochodem Tad zerknął w boczne lusterko – nie ma go! Kurtka na wacie glut!
- No tak, zapomniałem, już rok minie jak miałem na szrota poszperać se za nim.
Niczym panna do malowania ust ustawił se wsteczne:
- Ki pieron, zaśniedziałe, że nic a nic nie widać – chuchając pomyślał to jeszcze, zanim odór chuchu uderzył nim o siedzenie z tyłu – p i e r d u t!
- Hehehe – zaśmiał się pod wyliniałym wąsem – te śledziki ze środy popielcowej, dobre są, a już Jana było – mruczał uśmiechnięty. Lecz gdy wzrok jego przebił się przez opary chuchu uśmiech spełzł mu z twarzy.
Zobaczył twarz starego, zgorzkniałego faceta. Człowieka o nader mądrych oczach lecz niespełnionych bruzdach na twarzy. Jeżeli każda ze zmarszczek ma być śladem jakiegoś ważnego przeżycia, jego twarz nie mówiła doń nic. Owszem była niczym niezgorszy kresz równiutko, taśmowo wręcz namarszczona, lecz to zmarszczenie, to nie były słoje drzewa – to czysty, mimo, że wymięty pergamin – nie wyczytasz z nich nic.
Co wspominać? Tematy rozmów? Czy rozmówców? Czy się liczy idea? Czy człowiek, który dla idei… ?
Mus jechać, zdobyć jedną narzynkę więcej na twarzy. Jak dziś wyruszy i da gaz, to za tydzień będzie w stolicy, w końcu ze Śląska to nie tak całkiem znowu daleko. Wytrzepie tylko jeszcze karakułopodobne błamy, co to ma je po mamusi nieboszczce, może i jaka panna mu się trafi, jak nie tam, to po drodze – nie chciał kichnąć jak kiedyś z nadmiaru kurzu w kulminacyjnym momencie… brrr.
Poprawił se prochowiec na nagim ciele, który gdyby nie brak jednego guzika, bardzo dobrze skrywałby już drgający mu organ – niekoniecznie prezydenckiej władzy. Poślinił paluch z zakrzywionym, długim, brązowym paznokciem i docisnął jeszcze jedną z nalepek, co to se je nazbierał z czasów tanich wczasów zakładowych do Bułgarii i eNeRDe. Miał ich już trochę a tu ta nowiutka w przeciwieństwie do tych starszych, coś chujowy klej miała…
Drganie pod prochowcem narastało i nie wiedział już sam, czy to kaszlący, stary silnik poldka, czy żądza zajechania z fasonem do stolicy – niecierpliwił się Tad mocno, nie bez powodu miał po ojcu nazwisko Prentki, a matka z domu była Szypka.
I to właśnie wtedy na drodze zobaczył tego dziwoląga. Wysoki na dwa metry, chudy jak szczapa, ubrany w chrystuslacie nałożone na bose nogi, wyświechtane długie spodnie z przykrótkimi nogawkami oraz sweter z owczej wełny który z pewnością gryzł niemiłosiernie. Na twarzy jeszcze więcej zmarszczek od Tada a na dodatek posiadał brodę lokatą podwijającą się do przodu jak u rozbójnika Rumcajsa. Stał wystawiając kciuka niczym rasowy autostopowicz.
Polonez zahamował z piskiem opon wprawiając książkę Łysiaka w stan nieważkości. Gdy upadła na podłogę (obok peta ekstramocnych i butelki mamrota) otwierając się na rozdziale: Kłamstwo sportu. Drzwi otwarły się ze zgrzytem wprawiając w powietrzny taniec drobinki rdzy. Paskudna morda autostopowicza wsuneła się do środka.
- Rewolwerowiec jezdem – przyjaźnie zagaił drągal chuchając Tadowi w twarz oparami bimbropodobnymi. – Czy pan jedzież może przed siebie?
- Nie inaczej – wykrzyknął Tadek z radością. Z miejsca zakochał się w tym chłopie czystą miłością międzyludzką a nie tą propagowaną przez GW.
Rewolwerowiec wgramolił się na fotel wnosząc swoją osobą do wnętrza pojazdu atmosferę smrodu niemytych nóg i spoconego karczycha. Na szczęście ubranie przesiąknięte dymem papierochowym zwyciężyło inne aromaty i tym własnie zdobył serducho Tada.
- Szoł musi trwać – zaśpiewał Tad z bananem na twarzy pełen nowych nadziei. – Jesteśmy znowu w grze przyjacielu.
Przekręcił kluczyk. Rozrusznik postękał. Silnik zawył. Rura wydechowa wystrzeliła.
- Życie jest piękne – dobył się radosny okrzyk z uchylonego okna a polonez z piskiem opon ruszył do przodu.
Z pobliskiego familoka dobiegły dźwięki telewizora a z niego melodia Podróży za jeden uśmiech. W końcu to wakacje.
- Co to czytacie panie święty – zagadał Rewolwerowiec sięgając po leżącą na gumowej wycieraczce książkę. Tada aż zamurowało z wrażenia gdy dostrzegł kolekcję zbrązowiałych pazurów gościa. Czymże był ten jeden paznokieć w porównaniu do tych rewolwerowcowych. Każdy inny. Jeden wrośnięty w skórę z przodu, drugi przelamany na pół, trzeci z dziurą w środku, czwarty długi, że aż wykręcony na końcówce, piąty prawie całkowicie zagrzybiony, szósty żółty, siódmy pewnie przytrzaśnięty niedawno bo bordowy, ósmy odłażący, dziewiąty obgryziony do kości, dziesiąty jako taki ale i tak coś w nim było nie tak.
Z uznaniem pokiwał głową oglądając okładkę Stulecia kłamców. Widać dla niego to też biblia była.
- Wśród komunistów jestem oficerem białej gwardii pielgrzymie – wypowiedział doniośle uśmiechając się całym jednym zębem. – No i co panie święty myślicie o wyborach? Znowu nas wycyckali. Ja tam panie nie wierzę w ten system. Jam jest przekonany, że żondzom nami żydo-komuno-masoni panie święty. To spisek panie. To “Ludzie w żółtych płaszczach” władają tym światem z ukrycia. Ja ich znam panie święty. Wisz pan nie mogę się z tym pogodzić bo i stary, nowy portfel a ile teraz kosztuje dentysta? Czy oni nie zajmują się ino duperelami a to co istotne leży w kącie. Patrz pan panie święty oni śmieją się ze mnie, z pana, z nas bo tacy jesteśmy zacietrzewieni, czytamy Łysiaka, głosujemy na Pisiorów ale kto o nas myśli, pamięta dba?
Twarz Tada powoli promieniała a uśmiech stawał się ekstremalnie szeroki. Takiego człowieka szukał na przyjaciela. Mimo nacjonalistyczno skrajnie prawicowych poglądów zastanawiał się czy nie zaręczyć się z miejsca. To byłby czysty związek intelektualny. Pokochał ten umysł.
- Wisz pan panie świnty, Rysio Rewolwerowiec jestem panie świnty. Jadę do stolicy zrobić tam porządek. Odkryłem gdzie znajduje się gniazdo os, jaskinia lwa, siedziba Sekty Mafijnej Małych Ludzi W Żółtych Płaszczach. Oni władają tym wszystkim panie. Tam jest podziemny kompleks w którym jest cały układ sterowania. Dopóki ich nie ujawnimy społeczeństwu, dopóki wszyscy nie dowiedzą się prawdy to będzie jak jest. Mam mapę za pazuchą panie. Tylko ciii…
Twarz Tada zmieszała się nieco. Ale co tam. Może prawdę gada. Warto to zbadać. Toż to będzie przygoda co nie? Prawdziwie łotrzykowska!
Tymczasem nastąpiło coś nieoczekiwanego. Rewolwerowiec wyciągnął zza ucha peta umorusanego miodem usznym i nie pytając Tada o arkana jego poloneza jął szukać zapalniczki przyciskając i szarpiąc wszystko co znalazł na desce rozdzielczej. Wreszcie zanim Tad zdążył wykrzyknąć “Nie to baranie” Rysio pociągnął za dziwną zawleczkę pod schowkiem.
W jednym momencie szyberdach otworzył swoje wrota a siedzisko poszło w tiebia mać ku obłokom. Katapulta zadziałała poprawnie z tym tylko drobniusieńkim niuansem, że mechanizm pneumatyczny wyrzucający spadochron zawiódł na całej lini.
W lusterku wytrzeszczając oczy Tad widział spadającego na asfalt Rewolwerowca.
- Nieeeeeee…. – zawył rozpaczliwie hamując i wysiadając jeszcze w biegu. Biegł i biegł a droga zdawała się nie mieć końca. Gdy wreszcie dotarł do miejsca upadku po Rewolwerowcu pozostała już tylko mokra plama. Nie licząc sztucznego oka.
” CNN- na żywo, czyli C-ebule N-aobiad N-agminnie podają”
Rewolwerowiec tymczasem tylko stracił przytomność. W utracie tej, miast skróconej projekcji życia, wyświetliło mu się spełnienie niespełnionych dotychczas marzeń. Oto on…
Nerwowo wiązał swe POMARAŃCZOWE sznurówki, wiedział, że powinien już wyjść, żeby w Tesco zająć miejsce jak najbliżej stworzonej z SZARYCH, starych kartonów sceny. Tyle lat czekał na taką okazję, darmowy występ w jego zasmogowanym mieście, w jego ulubionym hipermarkecie. Spokój odzyskał gdy już tak stał, nie szkodzi, że sam jak palec, przed ŻÓŁTYM sznurkiem oddzielającym domniemaną widownię od sceny dla pseudoartystów. Nawet ta samotność była mu na brudną rękę – bowiem nikt nie będzie mu przeszkadzał delektować się tym nieoczekiwanym szczęściem. Nie czuł mijających godzin, które oddzielały go od widoku na żywo tak uwielbianego idola – SIEBIE.
Nagle, po dwóch szybko minionych godzinach wbiegł czując miarowe pulsowanie w skroniach, sercu – puls mu niebezpiecznie wzrósł. Na scenę wyszedł on, czyli Ich Dwoje, nie! Troje, znaczy się Pięciu, Sześciu albo Siedmiu już nikt nawet nie zliczy ilu, tak się w swych nieokrzesanych wygibasach dwoił i troił. Wszystkich nieobecnych od razu przyćmił swym wymyślnym strojem – publiczność znaczy ON zaczęła wrzeszczeć jakby sam zmartwychwstały Presley wyszedł na scenę. Zaczął skandować niezgorzej niż rozentuzjazmowany tłum “Kochamy Cię!”
Ubrany w drewniane trzewiki Pipi z podkręcanymi szpicami, gołe nogi z nakolannikami rolkowców, RÓŻOWE stringi z przypiętą z przodu doniczką, z której wił się do samego parkietu bluszcz, i zwisała FIOLETOWA pelargonia, tors szczelnie obwiązany papierem toaletowym z narysowanym komiksem o politykach, rękawice z ćwiekami jak u chłopców-harleyowców z klubu gejowskiego, na paznokciach metrowe tipsy przypominające szpony orła, na oczach specjalnie przygotowane okulary, czyli dwie lunety przymocowane do korony cierniowej, włosy ogolone środkiem tak, że wewnątrz CZERWONEJ czupryny płynęła rzeka łysiny.
Biegł z rozpostartymi ramionami ku publiczności a ta, znaczy ON, szalała, szalała, szalała i… nagle wzniósł się w powietrze przypięty do haka i szybował tak nad głowami, znaczy nad sceną. Leciał, leciał, leciał a CZERWONA peruka spadała, spadała, spadała i odsłaniała się niesamowita niespodzianka – ZIELONE upierzenie RED idola. A on leciał w tych krwisto ZIELONYCH włosach, leciał i gdy już był na końcu hali lina się urwała i wypadłwszy przez szybę okna znikł.
Aplauz! Szaleństwo!
Powoli wracał Rewolwerowcowi oddech – musi jeszcze powalczyć, by pożyć, bo jak długo żył będzie, tak będzie pamiętał to zdarzenie – Międzynarodowy Dzień Trolla przypieczętowany taką radością!
- Podobał mi się ten mój koncert. Szczególnie ten wysadzany ćwiekami język, teraz wiem jak wydobyć dźwięki, które brzmią tak iście metalowo. Zamiast strun głosowych trzeba użyć metalowych gwoździków, dzwoneczków, młoteczków – wystarczy, że pomerda się po onych jęzorem
:P Ech! – tak mrucząc, aż podskoczył, kopiąc w półobrocie jak Chuck Norris kamyk, leżącą tuż przed nim jakąś szklaną kuleczkę.
Tymczasem ta transmisja na żywo w regionalnej telewizji dobiegła już końca, a nasz Tadziu zapomniał o realnym świecie. Zapomniał się w przymierzaniu brylantowych kolczyków, białych szpilek oraz pończoszek w chińskie wzory z chińskiego sklepu – zapomniał o swoich dodatkowych obowiązkach jako kamerdynera. Z tej błogiej nirwany wybudził go krzyk nowopoznanego pana, wracającego z udanego pokazu w hipermarkecie:
- Zwalniam cię Tad, żeby była jasność. Taki z ciebie kamerdyner jak z koziej dupy puzon, mam dziś udany dzień, więc awansuję cię na… ŻONĘ!
Tad zrozumiał, że nawet najpiękniejsze chwile muszą się kiedyś skończyć – platynowe szczęście przyćmiła perspektywa nocy przedślubnej. Nie da się dłużej udawać:
- Co ja teraz uczynię o ja biedny Tadzik?
Na skroniach Tada pojawiły się krople potu. W myślach kołatało się jedno pytanie: Co robić? JAK robić? Co rzec?
A zza drzwi dobiegała stara śląska piosenka, którą ktoś podśpiewywał pod nosem “Sam nawet nie wiem jak to się stało, że pokochałem ją. Jest tyle pięknych dziewcząt na świecie a ja tylko o niej marzę i śnię” .
- Już idę moja droga. Żadnych tajemnic już nie będzie między nami.
Tadowi ugięły się kościste kolana.
- Co robić? Co robić?
A może by tak? Aż sam przestraszył się swoich myśli, ale… regionalnej TV ktoś reklamował sztuczne penisy zakończone nożami i obieraczkami do ziemniaków dla leworęcznych. Z lubością zmrużył oczy wyobrażając sobie minę narzeczonego. Tadzik uśmiechnął się do siebie i pobiegł do kuchni szykować erotyczne akcesoria na miłosne harce, jednak po drodze znalazł coś znacznie odpowiedniejszego. W pokoju na podłodze walał się kij do kendo zakupiony na Krupówkach. Przymocował toto między uda i usiadł w fotelu, nerwowo czekając na swego pana i władcę.
Rewolwerowiec otwierając drzwi zahaczył o coś – Siet! Muszę pousuwać to feng shui dzwoneczki, łańcuszki, tak bardzo OK, ale do zdobienia ciała, nie mieszkania. Musiał uchylić głowę, bo coś zadyndało nad zielonymi włosami. ATLATL?! Nie! Jakżeż był szczęśliwy, to nie oszczep, to nie dzida, ale Tadzik – jego ukochana wybranka tak szczodrze obdarzona przez los. Zawarczał jak kotek:
- Koci kici mrauuu, mrauuu chodź kocurku – i swymi szponami pasującymi kolorystycznie do barwy włosów poczochrał skamieniałego ze strachu Tadzika, po jego zakurzonej peruce.
- Nie bój się mój kociaczku, świata poza Tobą nie widzę. Ja jak kocham to na całość. Wszystko już zaplanowałem, Las Vegas, Las Palmas, Cygański Las. A potem podróż poślubna do opolskiej Wenecji, gondola i gondolierzy znad Odry. Ptasiego mleczka ci przy mnie nie zabraknie… – tak mrucząc Rewolwerowiec odłożył na bok swój zaśniedziały rewolwer – tylko Ty i ja i nasze ha ha ha haaaaaaaaaaaaaaaa.
- Auuuuu! Coś mnie jakby w krzyżach łupło – odezwał się nagle, gdyż wróciła mu oto trzeźwość myślenia wraz z odzyskaną dopiero co przytomnością umysłu. Zebrał się w sobie po męsku, by nie być już dalej mokrą plamą na środku krajowej, i jeszcze tylko pomacał wokół siebie za kulistym okularem ocznym, „przerąbany sen miałem”, gdy nagle?!!
- Auuuuuuu! – dostrzegł tuż, tuż nad sobą pochylającego się doń zatroskanego TADA.
- Sen – mara, bóg – wiara!!! – Porwał się na równe nogi i szybciej niż idą napisy na końcowym filmie z nazwiskami do listy płac, pognał ruchem konika szachowego w sam środek ekranu pomiędzy litery THE END.
W ciemnej sali kinowej rozbłysły światła i wszyscy pospiesznie zaczęli rozchodzić się do domów…
Siedzieli przy stole i rozmawiali, żartowali, zaśmiewali się, ale też czasem smutnieli, gdy tematy wjeżdżały na poważniejsze tory. Widać było, że dobrze się tutaj czują w tym miejscu i we własnym towarzystwie. Niestety podczas tej złotej nocy w puszczy wydarzył się pewien mrożący krew w żyłach incydent. Mężczyzna wstał od stołu by dołożyć do ognia, gdy nagle z zewnątrz dobiegł daleki skowyt wilka przyniesiony wraz z łagodnym powiewem wiatru.
Razem podeszli do okna i obserwowali zadrzewioną okolicę oświetloną przez księżyc w pełni i biel śniegu.
- Co to jest? -wskazała jakiś punkt.
- Gdzie? – zapytał usilnie próbując zobaczyć to co ona.
Na ścieżce wiodącej do chatki wyłoniła się jakaś postać. Pokracznie chwiała się wokół swojej osi wystawiając rękę w stronę ich schronienia. Jak porażeni odstąpili od okna patrząc niepewnie na siebie. Drzewa skrzypiały wypełniając śmiertelną ciszę która na chwilę zapanowała.
- Kim on jest? – dopytywał się z nutką przerażenia w głosie. – To przecież twoja puszcza więc pewnie wiesz.
- Tak – potwierdziła otwierając szeroko oczy a z patefonu dobiegły głośne dźwięki potęgującej grozę muzyki TADAAAAAA. – Tutaj niedaleko został pochowany drwal, który zamieszkiwał kiedyś ten dom. Krążą legendy, że co jakiś czas pojawia się tutaj jako…
- O w mordę! – krzyknął. – A cóż on tam tacha za sobą?
Postać drwala była już bardzo blisko. Z mroku wyłoniła się umorusana ziemią i starym, zgniłym igliwiem sylwetka. W dłoniach trzymała jakiś kłębek nici, wełny albo jeszcze coś innego. Gdy drwal znalazł się tuż przy drewnianym domku kobieta i mężczyzna jak oparzeni puścili parapet okna. W drzwi coś uderzyło a z zewnątrz dobył się charczący głos.
- Oooooootwórzcieeeeeehrrrrr chrrrrce tylko założyćhrrrr tutajhrrrr netahrrrr. Ciągnęhrrrr za sobą przez las kabelhrrrrr. W piwnicyhrrrr jest komputerhrrrr.
Mężczyzna popatrzył błagalnie na kobietę z wymalowanym pytaniem w oczach:
- Co my teraz zrobimy?!
Aleś Ty głupi stary pryku – zaskrzeczała kobieta wycierając łapy w poły długiej i jeszcze starszej od niej samej spódnicy – założymy kawiarenkę internetową „Borofik Caffe”. A mało tu turystów zjeżdżających się na grzyby? Nie raz i nie dwa jeden z drugim myknąłby na gadu-gadu lub zerknął na forum.
- Wiesz stara, ale Ty mnie zaskakujesz cośkolwiek czasami. Toć na goglach mogą szukać atlasu grzyba.
- Stary, może i ja stara, ale łeb do interesa to ja mam, gdyby nie ja to byś w sandałach zimom chodził a nie w porządnych walonkach. Jak już zasiendą to i napoisz ich okowitką z piwniczki, kulebiaka zeżrą, mordę utrą a na deser chycą przepisa na grzybki w occie. I za wsio stary zabulom miastowe huncwoty, oj zabulom ciule jedne.
- Stara a jak Ty o tym zabuleniu bekłaś, to może i ja skoczę na te wojtatówkę i uzbierom w koszulę borowika? Ha? I opendzluję miastowym co pod nogami widzom ino gówno co kto przed nim wycis?
- Ej, paluszki mom a dyć wyćwiczone na zbieraniu borówek a i tobie stary jeszcze nie stetryczały odnogi. Śtary, hej przybij piąchą w stół i wpuśta tego umrzyka z kablami, robimy „Borofik Caffe”.
Żywy trup drwala nie chciał wchodzić w spółki z innymi i gdy kobieta zapraszała go do środka podstępnie rzygnął kwasem w stronę otwartych drzwi. Krzyknęła z bólu gdyż nie zdążyła się uchylić i kilka kropelek wżarło się w rękę.
Tego Tomciowi było za dużo. Skoczył po siekierę i z uniesioną nad głową podbiegł do truposza zagrzewając się starym indiańskim okrzykiem kamikadze GEEEEERONIMOOOO! Zamachnął się i zaczął rąbać. Zgniłe flaki latały w powietrzu trafiając w kibicującą kobietę.
- Dawaj Tomuś – krzyczała mocując się z duszącymi ją jelitami drwala. – Nie będzie nam konkurencja fikać.
Tymczasem uśmiechnięty Tomcio wskazał leżące na ziemi drgające kawałki trupiego mięska. Ale nagle mina mu zrzedła. Kobieta wskazała palcem za niego.
- O ty w mordę jego buraczaną mać. Stary truposz zareklamował się wśród kolegów i koleżanek. Zwijamy się.
Odwrócił się i zobaczył, że z lasu wyłażą jak plebs z autobusu stojącego przed kopalnią hordy zombie.
Zamknęli drzwi i schowali się w ciemnej piwnicy, do której schodziło się przez właz w podłodze. Siedzieli w ciszy nasłuchując odgłosów z góry. Ich głośne oddechy wypełniały cały świat. Nagle usłyszeli głośne BUM! I odgłos upadających drzwi. Nad ich głowami zadudniły kroki. Klapa się otwarła.
- Już po nas – powiedział ściskając jej dłoń.
W klapie ukazał się Tadzik opatulony gazetami.
- Kto wychlał moje winko. Dodałem do niego dla smaku wywar z grzybków halucynogennych. Teraz będzie mi zimno!
I zszedł do kanału spać razem z współtowarzyszami niedoli.
- Posuń no się kochaniutka, bo jak nie to ja Cię posunę – stęknął zmęczony Tadzik – i co z tymi grzybkami, bo nie zdzierżę?
Kobieta niskiej postury, o schylonym, by nie rzec zgarbionym grzbiecie świetnie się komponowała w niskostropowym salonie kanałowym. Szybkim truchtem potruchtała w najbliższy uskok salonu kanałowego i zgrabnie zerwała wielki jak naleśnik płat grzyba.
- Oj oj ojojoj jaki dorodny dereń – westchnęła zadowolona, że będzie mieć czym zadowolić starego zadowalacza. Schyliła się jeszcze niżej, chociaż ktoś obserwujący z boku by rzekł, że to nie było możliwe. Rękę spuściła w dół ze starą dłonią dzierżąca wielki jak talerz deserowy płat naleśnika, całym ciałem zrobiła szybki okrężny ruch przy czym kolano dźwignęła do góry i odrzuciła grzybem jak dyskiem lub bingo. On leciał, leciał, leciał… kręcąc się wokół swej osi leciał, zataczając coraz szybsze obroty leciał… i gdyby nie bolące ją dziś oczy, Tadzik jak nic odebrałby tę niecodzienną przesyłkę i to na jednym palcu. Ale dziś bardzo bolały ją oczy, coś rozsadzało jej gałki od wewnontsz i ten jeden milimetr różnicy na wykresie toru lotu grzybowego naleśnika sprawił, że w przepiękny sposób wylądował on wprost na uśmiechniętym pysku… Tomcia.
- O żesz – wrzasnął przez „ż” zet z kropką, bo w jej stronach drzewo genealogiczne tego wyrażenia, korzenie miało w „ty, żeś tak” a nie od orzeszków.
- O rzesz – odwrzasnął, bo jednak przypomniał sobie, że jest z ciut dalszych stron.
- O żesz kurna! – z tych nerw zapomniał już jak ma wołać.
- Po raz pierwszy pomyślałaś o mnie kochanieńka, najpiękniejszego halucynogenka podałaś właśnie mi i to prosto w pysk.
- Aj laf ju go!
Po czym zwinął go szybkim ruchem w rulon, wprawnie wyćwiczoną dłonią robiącą od tylu lat podłe skręty, i rozwarł szeroko paszczę, a gdy już ten mini zwinięty dywan podjeżdżał mu do ust, w ostatniej chwili złamał go w pół i dopiero wraził. A wszystko to szybko i sprawnie, żeby Tadzik nie zdążył zaoponować. Po czym już leniwie zaczął go mamlać. Przymknąwszy swe oczy zsunął swą posturę ciut niżej, a głowę ułożył na podbrzuszu skamieniałego z wrażenia Tadzika – śnił o czystym, perlistym strumieniu, pełnym żwawych, żywych pstrągów niczym sztolnia czarnego pstrąga, o tu w tym kanale. I o onej smażącej mu te świeżo zebrane pstrągi, na swojskim maśle i pięknej cynowej, cygańskiej patelni.
Ot, taki sen szambonurka…
Orzeźwiający wiatr powiał leżącemu na jezdni człowiekowi w twarz. Tad w jednej chwili oprzytomniał. Jezdnia stała się na jakiś czas jego poduszką. Tak to bywa w życiu, że budzimy się po okropnym dniu i chcemy by wydarzenia z dnia poprzedniego były tylko snem. Powoli jednak uświadamiamy sobie o nieubłagalności losu. Budząc się z koszmarnego snu czujemy ulgę i nawet dziękujemy za koszmar bo teraz doceniamy spokojną pewność dnia. Gdy koszmar dzieje się w realnym świecie i budzimy się a koszmar dalej istnieje wtedy mamy do czynienia z najpaskudniejszym uczuciem jakiego człowiek doświadcza.
Po Ryśku pozostała jednak jeno mokra plama i oko. Zatęsknił za tym, że zombie drwala nie jest realnością.
- Dlaczego? – załkał. – Dlaczego tak to jest, że jak planujemy coś na przyszłość to często w pewnej chwili jest za późno. Marzenia trzeba chwytać i gdy są na wyciągnięcie ręki to chwytać momentalnie. A ludzie na których nam zależy? „Śpiesz się kochać…”. Tak to już jest.
Wstał niechętnie całkowicie załamany. Krok po kroku szedł w stronę samochodu który samohamownie zamarł w miejscu. Ze spuszczoną głową Tad wyglądał na nie tego samego co zawsze. Gdy dotarł do drzwi poloneza przykuła jego uwagę karteczka papieru tańcząca po poboczu smagana powiewami wiatru. Gdy do niej dotarł i złapał w dłonie uświadomił sobie, że to mapa zza pazuchy Ryśka alias Rewolwerowca. Przedstawiała Warszawę z czerwoną strzałką narysowaną w jednym miejscu.
To tam było Podziemie Zła. Mali Ludzie W Żółtych Płaszczach. To tam się kryli. Wiedział o nich trochę bo już kiedyś ich spotkał gdy ze Złotą leciał lotem koszącym niczym Latający Czestmir i uratowali Maszynę z ich łap.
ONI wywodzili się z ludu pierwotnego. To były bestie które chodziły po Ziemi zanim pierwszy człowiek zrobił pierwszy wdech. ONI maczali palce w zniknięciu mieszkańców Ronaoke. Wampiry? Mutanty? Słudzy Karmazynowego Króla? Zawsze bał się rozwiązania tej zagadki. Trzymał się od nich z daleka. Ale teraz coś w nim pękło, strach się przełamał, nie mógł całe życie uciekać przed odpowiedzialnością. Wsiadł do samochodu i ruszył powoli przed siebie, ku stolicy a właściwie do Katakumb ukrytych gdzieś pod kanałami. Chcąc nie chcąc wypełni misję generała Siusiaja.
(…) Podchodził po cichu do mężczyzny w żółtym płaszczu. Wiedział, że najmniejszy nawet szmer zaalarmuje tego potwora w ludzkiej skórze. Po skroni spływała detektywowi kropla potu wielka jak groch. To co przechodził było nieludzkim wysiłkiem bo i wiek nie pozwalał na harmonijne poruszanie się. Wysunął drżącą rękę przed siebie a tkwiący w niej kozik kupiony na targu w Zakopanem z pięknie zdobioną rękojeścią skierował się ostrzem w stronę gardła małego facecika.
Ciach. Błyskawicznie poderżnął mu gardło z którego wytrysnął strumień żółtej krwi. Przeciwnik upadł nie wydając z siebie dźwięku.
Tad szybkimi ruchami przebrał się w ciuchy denata. (…)
(…) Pomieszczenie zionęło mrokiem i ohydnym stęchłym zapachem. Było okrągłe z trzema owalnymi balkonami oplatającymi je po obwodzie. Balkony stanowiące podesty z metalowych kratownic połączone ze sobą drabinami kończyły się gdzieś w mrocznym dole. Tam znajdował się najniższy punkt podziemi. Tam z całą pewnością leżał Mózg Władcy.
Tad nie mógł uwierzyć, że nawet w przebraniu niepostrzeżenie dotarł tak daleko. Był już tak blisko celu ale jak to bywa fart skończył się w jednej chwili. Na poręczy balkonu siedziało coś dziwnego. Przypominało liszkę z mackami jak u ośmiornicy. Detektyw przysunął twarz do tego stworzenia i to był jego największy błąd. Robak za piszczał i skoczył Tadowi na policzek wczepiając się mocno w skórę. Macka trafiła w oko rozbijając je jak jajko. Białko wypłynęło natychmiast z oczodołu.
- Kurrrrrwaaaa – zawył Tad. Ból był przeogromny.
Stworzenie błyskawicznie wpełzło do wnętrza głowy mężczyzny przez pusty już oczodół. W środku zaczął dostawać się w krwiobieg. Pozostało już tylko kilkadziesiąt sekund na podjęcie działania.
Tad zeskoczył w dół przez poręcz. Po chwilowym locie rozpłaszczył się o podłogę. Dobył się dźwięk łamanych kości.
Mózg leżał metr od niego. Paraliż ogarniający ciało jeszcze nie dotarł do ręki Tada w której ciągle tkwił nóż. Ostatnim wysiłkiem podczołgał się do Królego Mózgu i na oślep ciął ostrzem powietrze.
Słyszał kroki biegnących sługusów Króla ale wiedział, że z nimi wygrał. Ostrze trafiło wreszcie w miękką tkankę uzwojenia.
Potężny pisk przeszył świat.
Później już niczego nie było. Hasło wyborcze Kononowicza zostało spełnione.
Bo chodzi o to, żeby nie było nic i niczego. Więcej niebieskiego tworzy i owszem głębszą biel, bo czym więcej niebieskiego tym mniej w bieli żółtego, a nie ma nic gorszego niż żółtawa biel – JAKI KOLOR MA NIC?
A NIC ma kolor azowaliowy, taki jak czerpany papier podsuwany Tadowi, aby wreszcie podpisał ślubny… cyrograf. Ale nasz Tad, ze strony ciotecznostryjecznejwujenki Twardowski, zamiast żeniaczki, marzył o penetracji Kosmosu przez wielkie Ka. I nieoczekiwanie pewnej nocy, między fazą snu mocnego, a przekręcaniem się na prawy bok w pozycję embrionalną, wymyślił! Podpisze ciut inny cyrograf, a potem heja dusza na kogucie przez bramę w Jurze! Po czym już spokojnie wtulił się w swoją piżamkę w misie i zasnął śniąc…
Dotarliśmy do parkingu. Łukasz wskazał mi stojącego na nim starego Poloneza, który cały upstrzony był rdzawymi plamami po klepaniu, jak krowa Milka. A właściciel wcale tym się nie przejmował, może nie było go stać, a może miał to po prostu gdzieś. Drzwi były otwarte a na fotelu z nogami spuszczonymi na zewnątrz siedział jakiś starszawy mężczyzna.
Ubrany był dziwacznie. Podniszczony stary płaszcz w kolorze kremowym sięgał mu po kolan. Podniszczony to niezbyt precyzyjne określenie. Płaszcz upstrzony wypalonymi, brązowymi dziurkami, pewnie od papierosów, do złudzenia przypominał ścieg richelieu. Do tego na nogach miał sandały, pod którymi widniały skarpety w kolorowe paski, przyciągające wzrok wszystkimi kolorami tęczy, a może odciągające wzrok od tego co istotne? Na głowie brązowy, skórzany kapelusz, na jego otoczce popękane stare rzemyki, krzyżujące się w fantazyjne wzory, brudne zdeptane ślady od ciągłego poprawiania, dotykania w tym samym miejscu, wciąż brudnymi palcami, odmierzały nań czas lub wielość spotykanych osób, przed którymi mus było uchylić kapelusza. Do złudzenia przypominał podstarzałego Marlowa z ekranizacji powieści Chandlera.
Widząc nas mężczyzna wyszedł z samochodu. W geście powitania zasalutował dotykając znów palcami ronda kapelusza. Teraz też palił. Słodki, mdły, cuchnący, gęsty dym uderzył mnie w twarz. Poczułem mdłości i mój żołądek przypomniał mi, że nie jadłem śniadania
- Tomku, oto ten mój słynny przyjaciel – powiedział Łukasz uśmiechając się serdecznie do mężczyzny a do mnie lekko obróciwszy głowę niezauważalnie mrugnął lewym okiem.
- Oto właśnie Tadek. Najdoskonalszy prywatny detektyw, jakiego znam.
Cały Łukasz, luzak, dla którego nie było nic nie do załatwienia. Ja go zabiję, zabiję go. Skąd go wytrzasnął? Z jakiegoś skansenu, czy muzeum osobliwości? A ilu on zna tych detektywów? Ten najlepszy, pomyślałby kto… Dobrze, że udało mu się wykopać tego emeryta, chociaż czasy świetności ma już dawno za sobą, może się na coś przyda.
Podaliśmy sobie dłonie i skinęliśmy głowami spoglądając w oczy. Miał szarobłękitne, spłowiałe od słońca, stare oczy. Patrzyły na mnie zagadkowo, uporczywie, przenikliwie jakby chciały mnie przewiercić i wniknąć do mojego mózgu. W tym starym mężczyźnie zobaczyłem kogoś, kto wie bardzo dużo. W jego oczach kryła się jakaś tajemnica.
- Witaj – rzekł Tadek nie wyciągając papierosa z ust i dodał – Łukasz zapomniał dodać, że emerytowanego prywatnego detektywa.
Polonez Tadka był jakby żywcem wyjęty z jakiegoś innego świata. Kierownica obłożona gęstym, sterczącym futrem z nutrii. Gałka przekładania biegów z przeźroczystego plastiku a w jej środku mały model autka. Na podsufitce nalepki z byłych krajów socjalistycznych, między nimi kilka nagich, w niedwuznacznych pozycjach, kobiet. Przypomniało mi się jak za komuny jeździłem taksówkami, wtedy też można było podziwiać oryginalne wnętrza będące dowodem radosnej twórczości kierowcy. W Polonezie Tadka panował nastrój jakiegoś odrealnienia.
Na dworze promienie schowanego już za horyzontem słońca, dawały jeszcze ostatnie znaki istnienia najbliższej nam gwiazdy. Niebo biło po oczach złotem i purpurą. Tadek ruszył z dwójki, bo nie stać go było na remont zepsutej skrzyni biegów, a może rzeczywiście miał to gdzieś. Wtoczyliśmy się w mroczne tajemnice tonącego w coraz większych ciemnościach Sosnowca. Minęliśmy Dańdówkę a w niej betonowe bunkry bogatych emerytowanych górników. Detektyw wiedział gdzie jedziemy. My nie.
Zawiózł nas pod jakiś stary dom przypominający ten, w którym mieszkali przed przeprowadzką na wiochę Balcerkowie. Polonez zahamował a w bagażniku zabrzęczały puste butelki.
- To właśnie tutaj kryje się mroczna tajemnica tego miasta – Tadek popatrzył na pasażerów szerokimi oczami.
- Chcieliście zobaczyć coś niezwykłego, no to macie. Mieszka tutaj pewna kobieta o pseudonimie Babcia. Mieszka w totalnej ruinie jak sami widzicie, nie posiada praktycznie nic. A jednak o dziwo, ma komputer i dostęp do Internetu.
- Co jest w tym dziwnego? – zapytał Łukasz – Może ma takie hobby?
- Tu jednak dzieje się coś dziwnego. Krążą opowiadania, że nawiązuje kontakt z różnymi ludźmi i zwabia ich do tego miejsca. Podobno, kto przekroczy próg tego domu znika bez śladu.
Spojrzałem na Łukasza, a on na mnie i zrozumieliśmy się bez słowa. Wyszliśmy z poloneza dziękując Tadkowi. Powiedział, że poczeka na nas, ale widać było zwątpienie w jego oczach – sam nie wierzył w to co mówi. Pewnie nie sądził, że nas jeszcze zobaczy.
Otworzyliśmy drzwi z wypisanym czerwoną farbą napisem WCHODZISZ NA WŁASNĄ ODPOWIEDZIALNOŚĆ. Wszedłem pierwszy i nagle z wielką siłą drzwi zamknęły się za mną, oddzielając mnie od przyjaciela, od Tadka i całego świata, który znałem do tej pory. Od wewnątrz nie było klamki a okna były zabite deskami.
Byłem w potrzasku.
Potrzask okazał się nader przyjemny, panował weń jakiś przytulny półmrok przypominający przyjazne wnętrze wód płodowych. Było mi ciepło, byłem spokojny, rozluźniony, zapragnąłem usiąść. Rozejrzałem się i dostrzegłem XVIII wieczny tapczan przykryty narzutą z kolorowych kwadracików robionych szydełkiem. Usiadłem, wygięło mnie w prawo, by położyć głowę jak na łonie matki, położyłem się, przymknąłem oczy w błogim półuśmiechu i wsłuchałem się w miarowe tik-tak, jak bicie serca dawczyni życia, pulsu – starego zegara z kukułką. Zasnąłem…
Sen jak sen, byłem znów małym chłopcem, szczęśliwym, bo nieznającym zasad współistnienia, współtworzenia dorosłego świata, byłem beztroski, bezmyślny, zadowolony z tego co mam. Biegłem śmiejąc się przed siebie, słońce mnie oślepiało a ja biegłem, uciekałem śmiejąc się radośnie przed nią – matką – nie złapiesz mnie krzyczałem. A ona ciepłym głosem – hej! A ja biegłem odwracając głowę do tyłu, by ją dostrzec i nagle poczułem, że spadam, spadam w dół, lecę w przepaść a ona woła – hej jesteś? Hej rozbijesz kolano!!!
Otworzyłem z trudem oczy, nade mną pochylały się dwa niebieskozielone turkusy, coś połaskotało mnie po twarzy, to opadający jasny kosmyk…
Zerwałem się.
- Przepraszam, zasnąłem – powiedziałem do „babci”, która babcią była tylko z przezwiska – Chciałem panią prosić o radę. Ale nie wiem czy mogę.
Czułem się jak dupek tak siedząc na tym tapczanie i czekając aż coś odpowie:
- Wal.
- Łukasz, tak miałem mieć na imię tylko zmieniono plany praktycznie w ostatniej chwili. Do tej pory chciałbym się tak nazywać, zamiast Tomek choć tak też jest w porządku. To tak jakby zmieniono przeznaczenie a ja czuję, że powinienem być Łukasz. Da się coś zrobić? Odwrócić nieodwracalne? – dodałem już szeptem.
- Pomyślę, ale najpierw powiedz dlaczego mi się tak przyglądasz? Co jest? – zapytała lekko się obruszywszy pod moim natarczywym spojrzeniem – Znamy się? Czy mam gębę brudną?
- Wiem, tego starego demonicznego domu, całego tego tła, Łukasza, Tadka i jego poloneza nie ma. Jesteśmy oddzieleni szklanym ekranem jak wodą. Więc dobrze, chciałem już dawno o to zapytać. Miotam się jak ryba wyrzucona na brzeg a Ty znasz mnie chyba lepiej niż ja sam. Może powiedziałabyś mi jak dotrzeć do wody? Pokaż przynajmniej kierunek, wypowiedz jedno zdanie podpowiedzi. Od czego mam zacząć. Powiedz proszę a spróbuję wykonać zadanie.
- Sieć, pajęcza sieć, delikatnych, kruchych nici laserowych, złotych promyków. Nieumiejętnie podgrzewane gasną. Widocznie umiesz dorzucać drwa do ognia skoro nić nadal istnieje. Jak most zwodzony, który może wyprowadzić, ale i może zwodzić, kłamać, oszukiwać, kluczyć. Ale kluczem jest nić Ariadny, złota nić, która wyprowadzi Cię z mroku monitora na zewnątrz labiryntu – do życia. Zamknij oczy i wsłuchaj się w muzykę świata, zapachy świata, czy czujesz te delikatne drgania cichej Dido? Czy słyszysz ten cichy syk otwieranego złotego piwa dla dwojga? Czy czujesz ten zapach świeżo pieczonej na złoto, domowej pizzy? Śmiech dziecka z nowymi błyszczącymi cykoriami oprawnymi złotem na małych uszkach? To jest źródło, to jest woda, to jest życie. Twój real. Idź.
Nie potrafiłem zebrać myśli i połączyć, uformować wypowiedzianych zdań w całość. Było już późno a umysł z nadmiaru wrażeń domagał się odpoczynku. Gdy usnę, wszystko co zbędne przeleci przez filtr, jakim jest nasz mózg a zostanie tylko to, co cenne. Rano te jej słowa pozostaną w sieci niby złote rybki, które wypuszczę z powrotem do wody, ale którym się wcześniej przyjrzę i zapamiętam na zawsze.
sobota, 11 lutego 2006, ew, Tomek
I takim sposobem wypiliśmy dwa dni temu piwo we dwoje. Lecha free ale zawsze to piwo dla dwojga.