Makalu jest piątym szczytem Ziemi pod względem wysokości i należy do tzw. ośmiotysięczników „wysokich”. Po nim idą już ośmiotysięczniki „małe”.

Od strony nepalskiej pierwszą wyprawę poprowadził Eric E. Shipton w roku 1951, ale dopiero w roku 1954 rozpoczęła się działalność alpinistyczna. Grupa amerykańska dotarła do wysokości 7050 m, natomiast grupa nowozelandzka pod kierownictwem E. Hillarego  zadowoliła się mniejszymi szczytami Pethangse (6710 m) i Chago (6860 m). W tym samym roku, lecz po monsunie penetrowali ten rejon Francuzi z J. Franco na czele, przy czym udało im się zdobyć „z marszu” szczyt Czomo Lonzo (7790 m).

Nazwa Makalu wywodzi się od słów sanskryckich maha kala, co znaczy wielki czarny. Zwróć uwagę na słowo kala, które w języku polskim pojawia się jako „kalać” np. kalać gniazdo lub przymiotnik skalany. Maha Kala to jedno z imion  boga Śiwy.

Obecnie na Makalu prowadzi dziesięć dróg:

1. Droga pierwszych zdobywców (1955) od Makalu La. Zdobycie Makalu nastąpiło w roku 1954 przez J. Couzego i L. Terraya w dniu 15. 05. bez większych trudności. Po wejściu Terray i Franco nie kryli rozczarowania. Terray powiedział: ”zwycięstwo musi być okupione cierpieniem i wysiłkiem, a łaskawość pogody i postęp techniki sprawiły, że w tym wypadku cena sukcesu była zbyt niska, byśmy potrafili docenić jego wartość”. Podobnie uważał Franco: ”W głębi serca czuliśmy pewien zawód. Biorąc pod uwagę doskonałość naszego sprzętu i bezustannie sprzyjające nam szczęście, można by nawet rzec, że pragnęliśmy nieco bardziej wymagającego przeciwnika”.

2. Droga Kukuczki pn.-zach. granią. W roku 1981 na podbój ściany zachodniej tej góry wyruszyli W. Kurtyka, Mc Intyre i J. Kukuczka. Niestety na skutek niedyspozycji dwóch  pierwszych nie udało im się osiągnąć celu. Wtedy wyruszył J. Kukuczka, by w ciągu czterech dni samotnie wejść na szczyt. Oznaczało to dla Kukuczki zdobycie trzeciego ośmiotysięcznika, po zdobyciu w roku 1979 Lhotse i w 1980  Ewerestu. W swej książce „Mój pionowy świat” wspomina Kukuczka, że zostawił poniżej szczytu w szczelinie małą maskotkę, o kształcie biedronki, którą rok później odnaleźli Koreańczycy i zawiadomili go o tym listownie.

www.gorkhapatra.org.np

Wracając w tamtym roku z Kathmandu samolotem do Patny otrzymałem egzemplarz gazety „The Rising Nepal”, gdzie na pierwszej stronie mogłem przeczytać: „Polsko-angielska wyprawa na zachodnią ścianę Makalu została odwołana, ale zakończyła się innym sukcesem. Jurek Kukuczka, 33- letni członek ekspedycji stanął na szczycie po czterodniowej wspinaczce z base campu. Jakie jest znaczenie tej wspinaczki świadczy fakt, że to było drugie solowe wejście na szczyt nepalski z Nepalu. Mr. Kukuczka wspinał się bezpośrednią drogą na przełęcz Makalu, po drodze wytyczonej przez Rogera Baxtera Jonesa. Po osiągnięciu przełęczy na wysokości 7400 metrów, Kukuczka szedł granią NW (pn.zach). z dwoma biwakami. Droga wejściowa prowadziła ściśle granią, podczas gdy oryginalna droga szła po lewej stronie grani. Mr. Kukuczka wszedł również w roku 1980 na Sagarmatha (Ewerest) polskim filarem i na Lhotse w roku 1979”. To tyle „The Rising Nepal”.

Rok później Polacy i Brazylijczycy weszli na Makalu drogą przez ścianę zachodnią.  Droga ta odznacza się dość dużym stopniem trudności ( V+) oraz stromość ściany lodowej dochodzi do 80 stopni. Szczyt zdobył wtedy samotnie A. Czok z Gliwic.
www.kazir.blog.onet.pl