Wyprawę swą  zaczynam od Przełęczy Kubalonka, idąc czerwonym szlakiem w stronę Stożka po… panoramę gór. Wspinam się i rzeczywiście, z góry widzi się więcej i lepiej. Zbaczam ze szlaku nie mogąc się nacieszyć tym co widzę:

Widzę również niestety i tak gęsto przetrzebiony beskidzki las…

Wreszcie wstępuję na niebieski szlak w kształcie kostki – to ścieżka spacerowa, która jak sądzę, doprowadzi mnie do jednego z zabytków architektury drewnianej:

Mijam przysiółki, wzgórza, opustoszałe ścieżki, zadbane domy między którymi makiety odległych planet, czyli kolejne przystanki na czerwonej Beskidzkiej Ścieżce Planetarnej – nie wiem gdzie, ale będąc przecież u siebie nie boję się – idę dalej:

Wsi beskidzka, wsi szalona, jakżeż Cię nie wielbić – choćby za te  swojskie, kolorowe pranie łopoczące na tle odległych szczytów…

… i za słodkie kwiecie obiecujące równie słodki miód, za lizane ciepłym słońcem kwaśne jabłka sięgające tak bliskich gwiazd, lub  za te sympatyczne krowie pysie pachnące zdrowym mlekiem:

Albo za w wysokiej trawie turystów w kraciastych, flanelowych koszulach, gdzie panie w zapamiętaniu oddają się obieraniu ugotowanych na twardo jaj, a panowie – jeden pogwizduje z trawą w zębach, a drugi na organkach  rzewne partyzanckie (sic!) pieśni gra… Wreszcie za  wtórujące wszem cykady świerszczy i fałszujące  w sposób bezczelny swym bzykaniem muchy – jakże nie wielbić cię:

Tak upojona po brzegi, po 2 godzinach wstępuję na Wilcze (720 m. n.p.m.), gdzie nieoczekiwanie stwierdzam, że… idę szlakiem im. Jerzego Kukuczki! Mało tego, oszołomiona mijam Izbę Jego Pamięci – mały, przytulny, drewniany domek, położony w uroczym ogródku. To Izba Pamięci, pełna pamiątek po sławnym himalaiście, urządzona w Jego rodzinnym domu. Z którego? Dookolny widok na przepastną panoramę gór. Nie dziwi nic – czym skorupka za młodu…

Jeszcze godzina i jestem w Istebnej. Skąd powrót to już karkołomny brak logistyki, którego nigdy więcej! PKS do Cieszyna, z przerwą na około 10 kilometrów pieszo w kółko po Goleszowie, ponownie PKS do Cieszyna zamiast PKP widmo do Katowic, by wreszcie pośpiesznym Cieszyn-Kraków szczęśliwie dotrzeć do Bielska. Są wsie, które chyba słusznie, nieświadomie bronią swej unikalności, stroniąc od dobrego skomunikowania z w i e l k i m, uprzemysłowionym od dawna  światem – ewolny
fot. Ela Wolny Beskidy