O godzinie trzeciej nad ranem do mojego okna zaświeciły gwiazdy, trzy gwiazdy w pasie Oriona. Powyżej oślepiała Betelgeuza a poniżej mgławica Oriona z ciemną materią w kształcie końskiego łba…

Wielka Mgławica Oriona

Gdy już nadeszła epoka narodzin światła i rządzi nami światłość świata, możemy powiedzieć, że wszelka światłość pochodzi z nieba. Już w starożytności bogini Wenus zwana była „niosąca światło”. Wschodziła ona jako najjaśniejsza planeta tuż przed wschodem słońca i dlatego nazywano ją gwiazdą zaranną lub  „lucifer” – niosącą światło. Imię takie nosił też upadły anioł, dzierżący przed sobą kaganek oświaty, jeden z najgroźniejszych bożków pogańskich. Bo czyż groźnym mógł być Zeus – stary rozpustnik i cudzołożnik? Albo Hermes – bóg złodziei? Albo bóg Pan, wprawdzie mający rogi na głowie i ogon z tyłu, ale czymże mógł zagrozić? Grając na fletni Pana? Lub wrzeszcząc panicznie i wzbudzając panikę? Ale taki bożek Lucyfer? To był prawdziwy wróg i dlatego musiał zostać zrzucony na sam grunt piekła, skąd żaden promyk światła nie mógłby się wydostać.

Diabelskim jednak zrządzeniem wydostał się promień, zwany Kopernik, a potem Galileusz i wreszcie błysk nazwany Giordano Bruno. No, ten ostatni musiał zostać spalony na stosie i to żywcem.

Uwagi na marginesie – lucifer

W starożytnej Grecji termin lucifer stosowany był przez astrologów do określenia Gwiazdy Porannej, planety Wenus; słowo było najprawdopodobniej dosłownym tłumaczeniem greckich esophorus, niosący świt lub phosphorus, niosący światło. W oryginalnym tekście hebrajskim występuje ono jako heilel ben-szachar. Heilel oznacza planetę Wenus, zaś ben-szachar to świetlisty syn poranka

Najbardziej znanym upadłym aniołem jest Lucyfer Zgodnie z wierzeniami chrześcijańskimi upadłe anioły bez skrzydeł, będą włóczyć się na ziemi aż do dnia Sądu Ostatecznego, kiedy zostaną zesłane do piekła..

Antropozofia uznaje Lucyfera za inspiratora religii orientalnych, takich jak buddyzm i hinduizm oraz za brata Chrystusa. Reprezentuje on erotykę, literaturę, prostą technikę, idee poprawy ziemskiego świata, jak demokracja czy ekologizm. W antropozofii jest on demonem pozytywnym, jednak słabszym od Arymana.

Lucyfer występował także w mitologii greckiej i był synem Eos i tytana Astrajosa, lub herosa ateńskiego Kefalosa. Był bogiem jutrzenki i jej uosobieniem. Poniżej podaje się wyjątki z księgi Izajasza, gdzie po raz pierwszy użyto terminu lucifer:

14 Księga Izajasza

12 Jakże to spadłeś z niebios,
Jaśniejący, Synu Jutrzenki?2
Jakże runąłeś na ziemię,
ty, który podbijałeś narody?

(„Jutrzenka” – Gwiazda Poranna (planeta Wenus), do niej tutaj jest porównany tyran; Wulgata: Lucifer. Ojcowie Kościoła widzieli tu typ i obraz upadku z nieba wodza zbuntowanych aniołów.)
13 Ty, który mówiłeś w swym sercu:
Wstąpię na niebiosa;
powyżej gwiazd Bożych
postawię mój tron.
Zasiądę na Górze Obrad,
na krańcach północy3.

( Babilończycy wyobrażali sobie, że mieszkania bogów są na dalekiej północy.)
14 Wstąpię na szczyty obłoków,
podobny będę do Najwyższego.
a miasta jego obracał w perzynę,
który swych jeńców nie zwalniał do domu?”

www.kazir.blog.onet.pl