Nagi peryskop

Za górami za lasami, hm… gdzieś na morzu.
Na dmuchanym materacu jak na łożu,
płynął facet w rytmie fali zamyślony,
dziwnie jakoś podniecono-rozmarzony.

Patrzył w chmury w błękit nieba gdzie obrazy,
tak jak w lustrze co grymasem jego twarzy,
myślą, czuciem czy emocją jakby z gliny.
Potwierdzały w formach chmurek ciepłe miny.

A słoneczko spoza chmurek również marzy,
promień pieści  czyta teksty tatuaży.
Na czerwonym sercu napisane: „kocham żonę”.
Patrzy  słońce! Strzała to? Czy… skreślone?

Na ramieniu głowa węża wydziergana.
Sycząc pełznie on w kierunku swego pana.
Instynktownie płaz wijący się w zazdrości,
pragnie, dąży, ciągle sunie  do sztywności.

Łuski węża pokrywają całe ciało,
słońce czuje wielkie dzieło co powstało.
Oto smok na materacu ofiar żądny -
cały nagi, bezlitosny i niegodny.

Arnold patrzy w chmury bardzo zamyślony.
Co go męczy, to tatuaż przekreślony,
podpis co na sercu tak czytelny z lewej strony,
nie wybawi przekreśleniem mnie od żony.

Przecież dawno już rozwodem wolność ciała,
co ekspresją tatuaża potwierdzała.
Wąż wijący to SMOK symbol jest wolności,
on pożera swe ofiary, wypluwając kości.

Co tu zrobić? Patrzy Arnold ciągle w chmury.
Promień słońca się przebija z dziwnej dziury.
Dwa obłoki w formie nóżek rozkraczonych,
okalają przebłysk słońca tak szalony.

Arnold krzyczy: -  Bogu słońca Ty olśnieniem!
Ty kierunek grotu strzały swym natchnieniem,
zamiast w serce, to w kierunku mej wolności,
wypaliłeś dając wielkiej upust złości.

Spojrzał Arnold w chmury z błyskiem rozkraczone,
które lecą mgnieniem światła w jego stronę,
dają przedsmak jak wniknięcie peryskopu
co rozświetla świat rozkoszy w chmurnym kroku,

przyciąganiem niedwoistnym niebios bramy
nucą nęcąc „wróć do raju, wróć do domu, zapraszamy!”.
Tak materia, gdy w energię przekształcona,
powróciła w ABSOLUCIE OŚWIECONA!!!

Niech morałem tego wiersza będą treści,
co w dwóch słowach każdy facet niech pomieści -
w okolicach pępka wydziergany ten „peryskop nagi”
mantrą oświecenia i kierunkiem który zbawi.
ja jestem

Ukochany kliencie, a jak już Tobie nic nie pomoże, i straciłeś zaufanie do wszystkich i do wszystkiego! MY dajemy CI ostatnią deskę ratunku. Będąc u nas, codziennie RANO I WIECZOREM, jak mantrę czytając medytuj ten wiersz:

Stracone zaufanie

Coś mi się tak po głowie błąka,
by napisać wierszyk jak się puszcza bąka.
Nazwijmy go trzmielem w pudełko schowanym.
Co brzęczy i trzeszczy jak opętany!

Ze strachu się trzęsie szukając wolności.
Właściciel pudełka powoli się złości!
- NIE! Nie wypuszczę cię… psotniku mój mały.
Za głośno zabrzęczysz, odfruniesz mi cały.

I zostawiając w przestrzeni to dziwne wrażenie,
łączące się ze strachem – niezdrowe trawienie?
Lecz bąk niestrudzony i tak upierdliwy,
ciśnie na wolność, będąc szczęśliwy,

że na wolności zakręci kręgi,
„zapachu odgłos” da niezłe cięgi!
„Odgłos zapachu” WY poczujecie,
więzić stworzenie! To się dowiecie!

To co natura wewnątrz stwarzała,
musi na zewnątrz, to prawo jest ciała,
które w ograniczaniu budując złości,
marzy i dąży wciąż do WOLNOŚCI.

TAK! Pomyślał właściciel i zastygł cały,
naprężył mięśnie, wytrzeszczył gały:
- Leć bąku na wolność ”niech się co ma stać, stanie”.
Puścił go z pudełka i TU ZAUFANIE,

jak bańka mydlana prysnęła zmieniając,
formę z bąka w KLEKSA, co się rozpływając
po kolanach pociekł, dając tej osobie MYŚL:
„NIE UFAM JUŻ LUDZIOM, GDY NIE MOGĘ SOBIE”.
Ja Jestem