Na dymy pod czachą, na szczęk broni wszelkiej, na zgiełk złego miasta i smród myśli ciemnych, wejdź w ściany lasu, ścioraj się, zamęcz, nałykaj kurzu, poczuj pragnienie, niech pot spływa z czoła i oko choć wykol… napawaj się. Tam wszystko jest prostsze.

Ostatnie stadium ściorania – Błatnia (917 m.npm.). Ode mnie 3 godziny szlakiem i 2 autobusy, więc z jednego rezygnuję i wyruszam pieszo spod dworca PKP Wapienica; tu zaczyna się szlak niebieski. Po blisko godzinie marszu wzdłuż jezdni, wreszcie las. Wapienica to miejsce spacerów bielszczan, cel rowerowych wycieczek, deptak mojego taty.  Co drugi dzień robi tu 2,5 godzinną pętlę – samo zdrowie! Bowiem w tej dolinie jest niesamowity mikroklimat – aż z trzech stron są masywy górskie, odgradzające nas od miasta, spora woda no i zwarty, gęsty las. Ciekawostką jest fakt, że sama Brigitte Bardot, nomen omen B-B, napisała kiedyś, otwarty list do prezydenta L. Wałęsy z prośbą, aby cofnął zezwolenie na odstrzał tutejszych wilków.

Teraz idziemy wzdłuż rzeki, która zaprowadzi nas do zapory. Czterokilometrowa Dolina Luizy to pierwszy ekologiczny park w Polsce. Unikalny mikroklimat tworzą liczne akweny i masywy odcinające w sposób naturalny to miejsce od zakurzonego miasta. W lasach dominują buki, świerki, jest tu wiele pomników przyrody, najwięcej w Dolinie Żydowskiego Potoku m.in. dąb o obwodzie 400 cm. Nazwę swą dolina zawdzięcza księżnej Sułkowskiej Luizie, dawnej właścicielce tych terenów. Między masywami Jezioro Wielka Łąka, zbiornik wody pitnej dla Bielska, ujęty w ryzy zapory. Na zdjęciu widok z masywu na wprost, z drugiej, wyższej strony. Na końcu tamy widzimy  budynek Centrum Nurkowego, zarazem knajpkę,  w której wyśmienite pierogi, kawa, piwo i starodawny kostium płetwonurka. Czy ktoś je jeszcze pamięta?

Niestety, musimy wspiąć się prawie pionowym szlakiem na górę, by wreszcie po około 45 minutach baaardzo ostrego podejścia – nagroda – cudownie widokowa przełęcz Palenica. Z niej m.in. wspaniały widok na miasto, z którego przyszłam, masywy po drugiej stronie zapory, ale i wioski ciągnące się w stronę Ustronia i Wisły:

Teraz idziemy już zupełnie spokojnie, szczytem masywu, po prawie płaskim terenie,  gdzie m.in. widok na zawias szczęki między Dębowcem i Palenicą:

Zbaczam ze szlaku i idę odwiedzić uroczysko – miejsce kultu z XVII wieku. „Na tym uroczysku w okresie kontrreformacji odbywały się nabożeństwa ewangelickie. Na stromym stoku wykuto 13 stopni, jeden nad drugim, każdy o szerokości 1 metra, wysokości 0,5 – 0,75 metra i długości 30 metrów. Stopnie były starannie wyłożone płaskimi kamieniami i z obu stron ograniczone poprzez prowadzące w górę ścieżki. Taka sam ścieżka biegła również przez środek stopni. Stanowisko to mogło zapewnić miejsca siedzące co najmniej 500 osobom. Miejscem dla kaznodziei była najprawdopodobniej niżej położona ambona.”
Tu znowu widokowe miejsce, tym razem tylko, na  przeciwną stronę niż moje miasto:

Poza tym, na południu bez zmian, też wypalają:

Idę. 3 godziny w lesie mijają jak bajka. Tyle razy tu byłam, ale dopiero teraz Błatnia zaserwowała mi nie tylko cudowną pogodę, ale i niecodzienny widok – Coloseum (sic!):

Zatem do schroniska, oddalonego raptem o 5 minut drogi, nie idę, zostaję tu. A na tym najpiękniejszym, bo z „dookolną” panoramą, widokowym, górskim szczycie,  ta porzucona budowa daje mi po wejściu na się… nieprawdopodobne wprost #omujborze! spojrzenie na wszystkie okoliczne masywy, białe, rozsypane kosteczki w B-B i żółte, rzepakowe dywany w okolicznych wsiach,  w dali nie tylko śląski smog, ale i nawet tafla Jeziora Goczałkowickiego, a pod nogami morze, co ja mówię, ocean! borówkowych krzaczków:

Chwilę odpoczywam upajając się widokiem, zapachem, ciepłem i odgłosami żyjącej góry. Po Tipsowemu znów zaczesuję ręką źdźbło traw: dmuchawce, latawce, wiatr, do ciebie po niebie szłam…

Veni, Vidi, Vici. Wracam:

fot. ewolny Beskidy

Zobacz:
- Błatnia przez Dolinę Luizy film – ew