Nie zawsze wszystko złoto co się świeci. Nawet najlepsze dyrektywy mogą być opłakane w skutkach, gdy napotkają na niepodatny grunt. Takim niefartownym miejscem była właśnie Rumunia, gdzie od wieków konie służyły do zaprzęgu, ciągnęły furmanki lub pracowały w polu. Próba dostosowania Rumunii do praw Unii Europejskiej sprawiła, że te znane ze swego piękna konie stały się niewinną ofiarą tego tragicznego pomysłu. Czy wyobrażacie sobie u nas spotkać w rowie bezpańsko leżące zwłoki konia na podobieństwo porzuconego na przykład przetrąconego kota? Niemożliwe? A jednak tak!

Zakaz poruszania się po głównych drogach pojazdów konnych spowodował, że zostawały one nagminnie porzucane przez swych biednych właścicieli, których nie stać było na utrzymywanie niepotrzebnego już zwierzęcia.

Setki bezpańskich koni włóczyło się po ulicach i skwerach największych miast Rumunii. Ciekawa jestem czy kogoś z turystów spotkała ta wątpliwa przyjemność… bo co najmniej 15 znaleziono tylko w… samym centrum Bukaresztu! Większość z nich była zagłodzona i ledwie powłóczyła nogami. Sporo padło i nie mając już sił dźwignąć się na nogi – leżały martwe. Były zdezorientowane, przestraszone, wpadały pod samochody… wystające żebra wskazywały dobitnie, że ich dni są policzone. Na skraju Galati, miasteczka we wschodniej Rumunii, ogrodzono teren gdzie je gromadzono.

Wyniszczone, chude, poranione miały zostać wysłane do rzeźni jeśli tylko nikt nie zdążyłby zaoferować im swej pomocy. A Rumunia nie bardzo  interesowała się tym problemem. Każdy rozumiał, że właścicielom taniej jest wyrzucać je niż trzymać – jeśli z konia nie ma pożytku, po prostu puszczało się go więc wolno albo… w rowach tłukło na śmierć. Spotkać można było coraz więcej tak ubitych zwierząt, do których nie dało się przypisać właściciela – dobrosąsiedzka zmowa milczenia. Rząd nie lekceważył licznych protestów takiego zachowania, wprowadzał surowe grzywny i kary więzienia dla osób bijących lub porzucających swe konie. Aczkolwiek właściciele, w razie przyłapania na głównej drodze w trakcie powożenia swą furmanką, mieli wiele, o wiele więcej do stracenia – stad zatem ten nieludzki sposób rozwiązania problemu.

Policja egzekwująca zakaz poruszania się furmanek na drogach twierdziła, że działa pod presją Unii Europejskiej – czyż nie dobija się koni? – ewolny
Źródło: wiadomości.onet.pl