Na kłopoty Bednarski, a na stresy? Żylina – słow. Žilina, węg. Zsolna, niem. Sillein – swobodnie czytaj Szylina.

Refleksje na szybko – osiem godzin w pociągu, ale przecież zawsze lepiej w nim, niż przed kompem. Osiem godzin za niemałe pieniądze – strefa euro i cena biletu zależy od jego kursu, a ten przecież wysoki. Poza tym co, Marysia ma u mnie zapewnioną pracę w charakterze kartografa – po „basenowej”, to już druga mapka tak doskonała, tym razem naprawdę przydatna. Do tego dyszka ojro „na wszelki wypadek”, ale niestety, takieśmy są, że niepotrzebnie – kapelusza nie kupiłam.

W okolicach Żyliny stwierdzono ślady osadnictwa już z późnej epoki kamienia, z epoki brązu i żelaza (kultury halsztackiej). Od V wieku n.e. datuje się osadnictwo słowiańskie. W IX wieku na terenie dzisiejszego miasta znajdowała się już osada, w której stał romański kościół. Pierwsza wzmianka o osadzie Selinan pochodzi z 1208, pierwotna osada została jednak całkowicie zniszczona pod koniec XIII wieku.

Dla przybliżenia „ale o so hozi” tylko maleńki fragment z wikipedii… My do Żyliny wrócimy. Nie tylko w marysinym wpisie, ale i dosłownie – na nocleg. Tym razem Dolne Diery a może Mała Fatra? W Żylinie można się bowiem zadurzyć – szybko, konkretnie, głęboko – po uszy. Kusi historyczne centrum, zabytkowy klimat, małomiasteczkowy czar i przede wszystkim niepowtarzalny urok powstały przez zetknięcie z baardzo bliskim sąsiedztwem wspaniałych gór, Małej Fatry właśnie.

Wersja na pobudzenie:

fot. ewolny