„Zafascynowany wszystkim co związane ze starożytnym Rzymem jakże uradowałem się spotykając na drodze przez Tunezję wzniesiony w III wieku przez cesarza Gordiana Amfiteatr Rzymski”. Byłem, zdobyłem, wróciłem… Rzym:

Jak Rzym to i Watykan:

Forum Romanum, to tu za kolumną odbywały się marsze tryumfalne cesarzy wracających ze zwycięskich wojen. Duch tego miejsca ciągle istnieje choć to już ruina. Łuki Tytusa, Konstantyna, Septymiusza, Świątynie Westalek podczas opowieści pilota malowały się w wyobraźni. Mury odbudowywały się, czas się cofał:

Koloseum – Chodząc po Koloseum wyobrażałem sobie odgłosy starożytnej widowni. Amfiteatr mieścił 50 tysięcy ludzi którzy podobno potrafili opuścić obiekt w ciągu 15 minut co jest niemożliwe na najnowszym współczesnym stadionie. Stojąc pod tymi ruinami i widząc najwyższy punkt Koloseum przygniata jego wielkość ale też piękno architektury. Na fotografii z wnętrza amfiteatru widać kawałek nowej podłogi a tam znajdowała się arena. Pod nią widać pozostałości lochów dla gladiatorów i dzikich zwierząt. Uważam, że będąc w Rzymie trzeba koniecznie zobaczyć stworzoną przez Flawiuszów budowle pamiętając jednak o jej ponurym przeznaczeniu:

Asyż i Bazylika św. Franciszka:

W Asyżu najbardziej przemówił do mego serca ten pomnik. Chwila przemiany, zrozumienia, opamiętania. Materializm to bezsens a duch i uwielbienie przyrody to cechy drugiego Franciszka tego który w tej chwili uwiecznionej w kamieniu zrozumiał co jest najcenniejsze, najwspanialsze w naszym życiu. Żałował straconego czasu. Bardzo osobisty dla mnie widok tej spuszczonej w dół głowy:

Umbria:

I wreszcie wspomniany epilog do Geologiczne „odkopaliska” w Rząśniku pana Wiesława – Na plaży Anzio, widok ściętej wydmy przypomniał mi dawny temat na Ecodniu. Tam jak i tu, świetnie uwidocznił się wpływ czasu i sił, tyle że tam przyroda rzeźbiła , a tu odkryła przed nami dzieło rąk żyjącego w starożytności człowieka:

fot. Tomek Włochy