Ten sam Maków Podhalański, onegdaj należący do woj. bielskiego, a od zawsze leżący w Beskidzie Makowskim, którego stacja kolejowa PKP jest kolejną na turystycznym szlaku kolejowym ciągnącym się przez Karpaty:

Ale my, przyjechałyśmy do Makowa busem:

Dwie godziny lekcyjne i prawie dotknęłyśmy Podhala. Prawie, bowiem drugi człon w nazwie miasta jest niezbyt precyzyjny – mimo, że tu już czuje się te klimaty, kraina Podhala zaczyna się dopiero kilkanaście kilometrów dalej:

Maków Podhalański sporo pamięta, pierwsze wzmianki o starostwie lancokorońskim, są już z  1378 roku. Lecz my szukałyśmy śladów CK Dezerterzy, generalnej guberni, klimatu Austro Węgier, bowiem po pierwszym rozbiorze Rzeczpospolitej był (jak większość polskiego południa), w posiadaniu Austriaków.

Miasteczko okazało się nieprawdopodobnie klimatycznym, nastrojowym miejscem, jakby zapomnianym przez rzesze turystów – przycupnięte cicho u Pana Boga za piecem. W nim licznie występująca zabytkowa drewniana zabudowa z pierwszej połowy XIX wieku…

Z najpiękniejszą  byłą letnią rezydencją mecenasa Siły-Nowickiego, zbudowaną w 1928 roku przez jego ojca Jana Romualda:

Te stare współgrają doskonale z zupełnie nowymi inwestycjami. A wszystko  to na ulicach z nazwiskami wielkich polskich wieszczy, pisarzy, poetów i bohaterów narodowych:

Niektóre z tych nowych, niestety wymuszone przez Naturę, bowiem w 2001 roku centrum Makowa zostało doszczętnie zniszczone przez powódź, spowodowaną wystąpieniem z brzegów Księżego Potoku. Czyżby tego, który w porze suchej, tworzy tu  swoiste Makowskie Wenecje?

Ale jak widać miasto stanęło na nogi, i zadziwia szyldami „Piece, ruszta, podkowy, węglarki, łopaty”,  obok których  przednie witryny,  a’la stylowy, francuski butik:

Zadziwia znakami szlaków turystycznych na drzewach, ale i kartkami „Sprzedam tanio obornik”, albo „Nogi z gęsi, nogi z kaczki”, a tuż obok czerwonymi tabliczkami z białym orłem. To pomniki przyrody, jak te, okalające sobą przecudownej urody murowaną kapliczkę, wzniesioną w XIX wieku, przez J. K. Filasa:

Miasteczko o którym można nakręcać filmy, zmontowane z kolekcji zdjęć Muzeum Historycznego. W którym Biblioteka umiejscowiona jest w zabytkowym budynku, w którym malowniczy Dom Kultury, czyli coś dla ducha ale i ciała, bo oto i Stadion Sportowy, chyba z tzw. prawdziwego zdarzenia?

Miasteczko, w  którym czysty i zadbany Rynek, a gdzieś tam dalej, już przy granicy ze Słowacją, widoczne pasmo Babiej Góry. Stąd i napotkać tu można nie tylko banery z walorami Podbabiogórskiego Ekomuzeum, ale i dom M. Głucha, prezesa Babiogórskiego Stowarzyszenia Twórców Kultury, w którym siedziba muzeum rzeźby. A wszędzie obok liczne pomniki i kapliczki przydrożne, pobudowane nawet na posesjach prywatnych domów – rozmodlony jest bowiem Maków, ale w sposób naprawdę uroczy. W Sanktuarium Matki Boskiej Makowskiej, patronki rodzin, całe wzniesienie wypełnione jest podmurówką, w której regularnie umiejscowiono bardzo liczne czerwone cegiełki z nazwiskami darczyńców:

A na jego dziedzińcu stare płyty nagrobne…

…źródła wody, kapliczki maryjne, kapliczki drogi krzyżowej, pomniki i fontanny, błyskawicznie przenoszące nas  w tak lubiane  włoskie klimaty:

Sanktuarium to, jest niewątpliwym i chyba największym walorem Makowa Podhalańskiego. Bo oprócz naturalnego, tak barwnego położenia w pobliżu gór ciągnących się wzdłuż malowniczej, budzącej zadziwienie swym ogromem Skawy:

Miasto to, mające przelotową drogę i szlak kolejowy na Zakopane…

…ma również ten monumentalny przystanek, który żywcem przenosi nas w chwile zadumy pozwalając poczuć pokorę i zrozumienie miałkości swego człowieczego życia, gdy tylko z wysokości  Makowej Góry,  zabraknie tchu na  widok tego co istotne, niezmienne i stałe:

fot. ewolny Maków Podhalański

Zobacz również:
- Return to Eden, czyli i dla ciebie zaświeci kiedyś słońce