Kto z nas nie zna pojęcia „silne hasło”? Pokuszę się wymienić silne konserwacje łączące dwojga ludzi, najlepiej gdy płci przeciwnej.

Otóż bezspornie wydaje się, że najlepiej konserwują parę wspólne dzieci, to metoda dozgonna, oparta bezsprzecznie na prawach wspólnej własności. Otóż nic bardziej mylnego, wspólne dzieci są dozgonnie, ale konserwa czasami (by nie rzec zbyt często) puszcza, nie trzymając tak, jak być w tym względzie powinna.

Znacznie lepiej od tego rodzaju wspólnoty konserwuje wspólny adres. Najlepiej gdy  spokometrażowy dom pod miastem lub apartament na ostatnim piętrze. Teraz bowiem  koniunktura sprzyjająca rozkonserwowywaniu, bo czasy gdy jeden z członków tworzących parę nie miał się gdzie wypodziać, dawno minęły i sam meldunek już nie wystarcza. Adres winien być zatem podparty ciężkim od mamony aktem notarialnym, na którym w dodatku koniecznie oba podpisy.

Równie dobrze jak nie lepiej – pokusiłabym się, że chyba najlepiej – konserwuje nasz modelowy związek, obracający się spory pieniądz, czyli wspólny interes. Zauważmy, że tu obaj partnerzy mogą nawet pomieszkiwać na osobnych tapczanach tyłem do siebie, ale żaden z nich nie odda drugiemu adresu z firmą.

Pytanie brzmi: czy w dzisiejszych czasach nie da się zakonserwować uczucia samym li tylko prawdziwym uczuciem? Czy ktoś kto przeszedł przez szczebla silnych konserw i wierzy już tylko w uczucie jest chory z urojenia? Czy to snujące się za nim nieszczęsne widmo Don Kichota z tandetną kopią kopii?

Uwagi na marginesie, czyli tzw. silne argumenty: – O Boże! Ale prowokacja! Oswojenie, przyzwyczajenie, dopełnianie się, obowiązek, związek podwiązek, Związek Walki Zbrojnej, port, sport, tort (ciacho-krem-ciacho-krem-ciacho-krem-różyczki – jak pomieszasz, to gwałtownie brzydnie), WYGODNICTWO obustronne… Czego chcesz jeszcze? Jaka kopia! A jeszcze: kopia kopii! Kolejne wcielenie zweryfikowane przez osobisty rachunek przed lustrem! No nie! Prowokacja i tyle!

Myślę, że opisane w uwagach konserwowanie polega na czynnościach oswajania, przyzwyczajania, dopełniania, obowiązkowania, wojowania aż do zawieszenia broni z wygodnictwa obustronnego co rzeczą pewną. I argumenty obalają się  same, bowiem jakby w tym łańcuchu pokarmowym zabrakło jednego, jedynego najistotniejszego elementu jakim jest  spoiwo, czyli uczucie, o które pytam.

Uczucie, które potrafi załagodzić, które potrafi uleczyć, które potrafi upiększyć, dzięki któremu się ufa, ma nadzieję, które przebacza i znosi, wznosi, unosi. Dodaje sił, niespożytej wiary i energii – skrzydeł.

Pomiędzy oswajaniem, przyzwyczajaniem, dopełnianiem a obowiązkiem jest jeszcze miejsce na ciacho, krem, różyczki i tort, którym niewątpliwie jest przyjemne skądinąd uczucie? Czy da się tak policzyć, odmierzyć oczka w rosnącym łańcuchu, by nie dotrzeć do obowiązku, podwiązku i Związku Walki Wręcz lub Podchodów?

Jeśli przyjmiemy, że nic nie jest w przyrodzie materią, jeśli po rozbiciu wszystkiego na atomy, a po rozbiciu atomu dojdziemy w końcu do energii kwantów, to w życiu powinno się liczyć tylko i wyłącznie, właśnie niematerialne, energetyczne aczkolwiek niezniszczalne jak owa energia u c z u c i e!

Uczucie, które broni się poprzez swoją bezwarunkowość,  bowiem nie da się tu nic wykalkulować z ołówkiem, albo się płynie, albo nie. Jak w teatrze, gdy mamy dobrą sztukę, to staramy się o jak najlepszą scenerię. Jednak dobrze dobrani aktorzy, z efektem sztukę odegrają i… w stodole. Podczas gdy przecież dobra sceneria nigdy nie przesłoni braków złej sztuki. Zatem „Fajnometraż” jest tylko elementem sceny dla uczuć. Uczucie może się zakonserwować tylko samym sobą. Skoro miłość jest prawdziwa tylko wtedy kiedy jest bezwarunkowa – to czemu do jej konserwacji miałyby być potrzebne np. auto lub mieszkanie?

Po co długi materialny łańcuch, który pęta nogi, rdzewieje, poprzez który gubi się krok we wspólnej marszrucie, po co lata pracy utopione w betonie i kamieniu, czy nie lepiej stworzyć małą aczkolwiek niekłopotliwą, lekką błyskotkę, opartą na niewidzialnym, niezrywalnym, nienamacalnym niczym? Lekkość bytu ciesząca oko, zaspokajająca dobry smak, która nie ciąży, nie wiąże aczkolwiek jak nic innego najlepiej spina konserwując na wieki wieków amen (toczka):

Wiatr wieje, deszcz leje
czas płynie i ciąży
Dżony zarobiony
pokochać nie zdąży

Wiatr wieje, deszcz leje
czas płynie i ciąży
iście bezwarunkowa Mery
pieje do zarobionej Cholery…

Wiatr wieje, deszcz leje
czas płynie i ciąży
Dżony zarobiony
Mery sczeznąć zdąży

Wiatr wieje, deszcz leje
czas płynie i ciąży
Dżony zniknięty na wikuiste
banany nadal te same – z a i s t e.
ewolny