Bo każdy ma swoje Kilimandżaro – najwyższy szczyt Afryki, najwyższa wolno stojąca góra świata, ośnieżony bielą symbol Czarnego Lądu, a tak naprawdę cel połączony z marzeniami. Nierealne pomysły, gdy tylko w nie mocno wierzymy z czasem nabierają realnych kształtów. Bo Kilimandżaro to nade wszystko świadomość, że warto mieć te marzenia i wytyczone przez siebie cele. Mocna wiara w to, że kosztem dużego wysiłku i wyrzeczeń można czasami zrealizować coś pozornie nierealnego budząc w sobie duszę wojownika. Warto chcieć, a wtedy i siły się znajdą, i sposoby, nowe metody lub gotowe rozwiązania oraz… zawsze można napotkać na swej drodze życzliwych ludzi chcących dopomóc wspiąć się.

„Jedyny w swoim rodzaju fenomen natury o niesłychanym pięknie” – taką ocenę dostała najwyższa góra Afryki w Konwencji o Ochronie Dziedzictwa Przyrody, bowiem niewiele pomników przyrody może dostarczać turyście tak mocnych wrażeń estetycznych jak Kilimandżaro. Symbol Czarnego Lądu imponuje swymi gabarytami: wysokością 5895 m nad powierzchnią Oceanu Indyjskiego, olbrzymią powierzchnią 3885 km, rzadko spotykaną różnicą wzniesień – od powierzchni leżącej na płaskowyżu sawanny do wierzchołka ta różnica wynosi prawie 4900 m oraz długością masywu, który wynosi aż 60 km. Kiedy latem 1848 roku Johann Ludwig Krapf wraz z Johannesem Rebmannem odkrył tą górę dla zachodniego świata, zachwycony jej majestatem w swych notatkach napisał „górowała ona nad swoimi sąsiadami, jak olbrzym nad małymi dziećmi”.

Ten olbrzym jest jedną z najwyższych wolno stojących gór na Ziemi. Nad płaskowyżem sawanny wznoszą się trzy jego szczyty: Kibo (5895 m), Mawenzi (5149 m) i Shira (3962 m), które są wygasłymi lub uśpionymi wulkanami. Wspólnie tworzą wulkaniczną górę zbudowaną z lawy oraz popiołów. Za najstarszy z tych wierzchołków uważa się Shirę, który był czynny prawdopodobnie ponad 500 000 tysięcy lat. Od tej pory, na skutek erozji szczyt znacznie się obniżył i jest dziś najniższy. Kolejnym pod względem wieku jest poorany szczelinami Mawenzi, który podobnie uległ znacznemu zwietrzeniu. Najmłodszym szczytem, jest zachowany w dobrym stanie Kibo, posiadający dwa kratery z jednym centralnym kotłem. Wybuchał on przez kilka epok lodowcowych, dlatego w jego skałach wulkanicznych można spotkać osady lodowcowe. W ostatnich dziesięcioleciach Kilimandżaro swą nieco większą aktywnością fumaroli, wg. niektórych naukowców, wskazuje na zbliżającą się erupcję.

Góry tego typu mają nierzadko swój własny klimat, który znacznie różni się od otaczającej je okolicy. Mniej więcej od wysokości 3000 m n.p.m. podczas bezchmurnych nocy na Kilimandżaro może występować mróz. W siodle znajdującym się na wysokości 4400 m pomiędzy szczytami Kibo i Mawenzi temperatura -10°C nie jest rzadkością, dlatego też nierzadko pada tu śnieg. I to właśnie ten śnieg sprezentował nie tylko Śniegi Kilimandżaro Hemingway’a, ale i nazwę góry – Biała Góra.  Jednak ten afrykański biały przepych najwyższej góry kontynentu jest dosyć skromny – niewielkie lodowce w dolinach Kibo wynoszą tylko 1 km². To zapewne i wpływ ocieplenia klimatu, bo kiedy w październiku 1889 roku niemiecki geograf Hans Meyer i tyrolski alpinista Ludwig Purtscheller po raz pierwszy zdobyli najwyższy szczyt Afryki i nadali mu nazwę Szczyt Cesarza Wilhelma, języki lodowe schodziły do wysokości 4000 m n.p.m. Od tej pory, podobnie jak w wielu innych wysokich górach, masy lodowe na stokach Kilimandżaro znacznie się skurczyły – ew
cdn…
Źródło: Peter Göbel
fot. wikipedia
Zobacz również:
- Moje Kilimandżaro cz. 2