Nazywa się sępnik różowogłowy i należy do rodziny kondorowatych. W Stanach mówią na niego sęp indyczy, bo przez łysą głowę przypomina (chciałoby się powiedzieć Bruce’a Willisa) nieco dzikiego indyka. Poza nazwą oba ptaki jednak łączy niewiele.

Trzy gatunki takiego sępnika żyją w Ameryce Północnej i są ptakami wędrującymi. Tak jak polskie bociany sępniki również odlatują do ciepłych krajów na zimę i także przed odlotem tworzą kongregację. Wówczas wielka ilość tych ptaków krąży w potężnym słupie ciepłego powietrza, zapewne prowadząc w ten sposób dyskusję nad celem podróży. A podróżować sępnik naprawdę potrafi. Niektóre z nich przemierzają oba kontynenty pokonując trasę od Kanady po Argentynę.

Sępnika trudno jest sobie hodować w mieszkaniu tak jak np. papużkę. To przede wszystkim sporych rozmiarów ptak (rozpiętość skrzydeł do 2 m) i jego klatka czy raczej volarium musiałaby być wielkości średniego M-4. Trudno też sępnika posądzić o słowiczy głos. Natura w ogóle poskąpiła mu aparatury do śpiewania i wydaje on z siebie postękiwania i syki. Nie jest też on zbyt przyjaźnie nastawiony do ludzi. Jeśli się go zaczepia a nie daj boże spoufala – ptak rzuca wtedy innym ptakiem, zwanym powszechnie… pawiem. Można sobie tylko wyobrazić aromat takiej zawartości żołądka, zwłaszcza gdy wiadomo, że sępnik żywi się padliną.

Padlina to podstawowe i jedyne źródło pożywienia sępnika. Współczesna cywilizacja służy mu do tego celu lepiej niż kiedykolwiek, bo przy autostradach zawsze znajdzie on coś interesującego na „ząb” (mam nadzieję, że Psi Ząb wybaczy mi to określenie). Co prawda ma on sporą konkurencję w postaci lisów i szopów praczy, ale patrzy na  nich jak na ewentualny przyszły obiad, gdy nieuważny drapieżnik któregoś dnia sam wpadnie pod samochód. Sępnik byłby milionerem, gdyby wiedział jaką przysługę robi służbom porządkującym teren wzdłuż autostrad. No ale nie wie i robi wszystko za friko.

Doceniono go w ten sposób, że umieszczono go na liście ptaków chronionych, mimo, że tak naprawdę nie posiada naturalnych wrogów.

Nie ma jednoznacznej opinii w świecie ornitologów na temat kategorii taksonomicznej, w której można by umieścić sępnika a także amerykańskie kondory. Chodzi głównie o to, że ich przodkowie nie mieli zbyt dużo wspólnego z np. afrykańskimi sępami. Niektórzy ornitolodzy twierdzą, że sępnikom i kondorom jest znacznie bliżej do bocianów, ale wywołuje to żywiołowy opór ze strony przeciwników  tej teorii.

Sam sępnik nie wydaje się być zainteresowanym tym sporem szybując po amerykańskim niebie w nieustannym poszukiwaniu kolejnego obiadu. Dzięki bardzo silnemu zmysłowi powonienia, padlinę znajduje bardzo szybko, dlatego inne ptaki padlinożerne uważnie obserwują lot sępnika. Tak więc o los tego gatunku ptaków, można być na razie zupełnie spokojnym – Chris Miekina



fot. Chris Miekina Wawayanda, USA
www.nowaatlantyda.com

Spacerując leśną ścieżką Parku Stanowego Harrimana,  usłyszałem nagle ostry, świszczący i ostrzegawczy syk. Znieruchomiałem, gorączkowo poszukując jego źródła. Szybko jednak udało mi się je zlokalizować, gdy niemalże u moich stóp odkryłem solidnych rozmiarów węża.

Po odliczeniu tego, co do jego wielkości dodał strach, było tego węża dobre półtora metra. W pierwszej chwili pomyślałem, że to grzechotnik, którego wcale nie jest tak trudno spotkać w Apallachach, ale wąż syczał a nie grzechotał. Zacząłem więc szukać w liściach (wzrokiem oczywiście) końca tego węża, aby upewnić się czy ma tam grzechotkę czy też nie.

Wtedy odkryłem, że ten wąż wcale nie jest sam! Tuż przy nim leżał drugi, znacznie mniejszy, pokryty cętkami. Co ja mówię tuż przy nim… na nim leżał, a właściwie leżała, bo to była wężyca!
Dopiero po chwili dotarło do mnie, że węże też mają swoje życie intymne i właśnie nakryłem ich w tych krzakach, w samym środku bardzo erotycznych zalotów. Przy okazji okazało się, że żaden z węży nie ma na końcu ogona grzechotki więc nie były to grzechotniki. Za to głowa potężnego samca co chwila otwierała się i zamykała na sposób jaki robią to kobry, ale kobry nie żyją na pograniczu NJ/NY.

Oba węże okazały się należeć do gatunku Heterodon platyrhinos i zwane są popularnie świńskimi ryjkami, ze względu na charakterystyczny wygląd łba, który podobno przypomina świński ryjek. Węże używają tego ryjka do wykopywania sobie norek w ziemi. Wąż mimo, że wygląda bardzo groźnie, nie do końca jest niebezpieczny. Jego ulubionym daniem są żaby, a liczne jeziorka, stawy i sadzawki w Parku Harrimana w nie obfitują.

Wąż, aby zabić taką żabę, używa jadowitej śliny, która je obezwładnia lecz ślina ta, w zasadzie nie jest groźna dla człowieka (tzn. nikt do tej pory nie umarł od takiego ukąszenia/obślinienia). Świński ryjek Eastern Hognose zwany jest czasem także nadęta żmija i ma jeszcze jeden ciekawy obyczaj. Ukąszenie jest jego ostatnią linią obrony i jeśli jego groźnie wyglądający kołnierz i donośny syk nie wystrasza ewentualnego wroga, wąż wywraca się do góry nogami (wiem, że nie ma nóg ), otwiera pysk z którego zwisa mu jęzor i udaje w ten sposób martwego.

W jego pysku produkuje się wtedy substancja, która dla każdego drapieżnika (kojoty i oposy) ma oznaczać, że wąż jest niejadalny. Zważywszy jednak na fakt, że zastałem oba węże w sytuacji in flagranti, nie chciałem zmuszać ich do tego, by tą umiejętność dla mnie zademonstrowały.

Dlatego po pospiesznym kliknięciu kilku zdjęć, szybko oddaliłem się z tego miejsca patrząc jak potężny samiec wciąga swoją oblubienicę w jeszcze gęstsze krzaki. Wąż ten jest w Stanach niezwykle rzadki i znajduje się pod ochroną. Za złapanie go, płaci się 5 tys. $ kary i idzie do więzienia na 180 dni, dlatego pomyślałem, że pokazanie go, będzie interesującym tematem dla Ecodnia – Chris Miekina
fot. Chris Miekina USA
www.nowaatlantyda.com