Zjeżdżając z gór, zatrzymaliśmy się obok dwóch dziewczynek, które zaanektowały wielkie drzewo i postanowiły, że będą sprzedawać jego owoce:

Po dokonaniu transakcji zjeżdżaliśmy w dół w stronę plaży miejskiej i w pewnym momencie na stromym zjeździe mój szofer, nagrzany jak stodoła po żniwach, odezwał się:
- Senor, No Freno! (Proszę pana, nie mamy hamulców!).
- Cooooooo???
- No problemo! Wrzucimy na dwójkę i jakoś powoli stoczymy się w dół – uspokoił mnie Jose. Po chwili całkiem spokojnie i niewinnie dodał:
- Poproszę o jedno piwko – na co moja żona kategorycznie odpowiedziała:
- Nie! Dosyć tego piwa.
Więc musiałem zainterweniować i przekonać naszego barmana, aby jednak wydała szoferowi to piwko, ponieważ być może od tego zależy nasze życie. W rezultacie Jose dostał piwo,  a my szczęśliwie pojechaliśmy w stronę miejskiej plaży. Po drodze mijaliśmy sklepikarzy handlujących owocami…

… oraz garkuchnię:

Odwiedziliśmy również sklep rybny, co należy do wielkiej atrakcji – ludzie są tu po prostu bardzo przyjacielscy w ciągu słonecznego dnia. Nie próbowałem się dowiedzieć jak jest z nimi po zachodzie słońca:

Niedzielne popołudnie na plaży było bardzo dynamiczne – bębniarze i facet kręcący lody dosłownie i w przenośni, bowiem technologia jest bardzo prosta: bierze się bryłę lodu, miażdży, polewa sokiem owocowym i sprzedaje za kilka boliwarów. CDN

fot. MonsieurLaPadite Isla Margarita, Wenezuela

Zobacz również:
- Isla Margarita

Wyspa Margarita została odkryta pod koniec XVI wieku przez Krzysztofa Kolumba, który nadał jej to imię – z greckiego oznacza perłę. Wyspa przez długi czas słynęła z ogromnej ilości ostryg perłonośnych. Nawet dzisiaj jeszcze można kupić u handlarzy korale lub kolczyki z pereł, lecz są to przede wszystkim perły hodowlane:

Różnorodne fortece na wyspie i miejsca historyczne świadczą o trzech wiekach dominacji hiszpańskiej na wyspie. Po bardzo długim i zaciekłym okresie oporu, naród wenezuelski dowodzony przez Simona Boliwara, dopiero w 1811 roku deklarował niepodległość. Postanowiliśmy spędzić jedną niedzielę  w całkowitym wenezuelskim klimacie. Zaangażowaliśmy do tego Jose, taksówkarza, który miał nam  towarzyszyć cały dzień, dostarczając niezapomnianych wrażeń i emocji:

Wsiedliśmy do jego zdezelowanej Toyoty zatrzaskując drzwi, aby bardzo szybko zostać napomnianym przez naszego przewodnika, żeby nie trzaskać za mocno, bo mu mogą w pewnym momencie te drzwiczki odpaść. Potraktowaliśmy bardzo poważnie tę prośbę. Po krótkiej przejażdżce oglądając po drodze pejzaże, zatoki, plaże i góry zatrzymaliśmy się przy sklepie, aby ugasić pragnienie. Sklep spożywczy był zakratowany i sprawiał wrażenie jakby był zamknięty. Okazało się jednak, że te solidne kraty są przed złodziejami i towar jest podawany właśnie przez otwór w kracie. Jose stwierdził, że nie ma się co rozdrabniać i kupować po jednej buteleczce, po czym wziął całą skrzynkę, czyli 24 piwa i powiedział:
- Mam skrzynkę z lodem i wystarczy nam tego chłodnego piwa na cały dzień.
Wychyliliśmy po jednym piwku i w drogę. Nasz przewodnik siadł za kierownicą z butelką i ruszyliśmy. Powiedział:
- Jose, piwo, auto, no problemo, policia?
Na co on:
- Wenezuela no problemo policia. OK!!!
To ja również poprosiłem o piwko i od razu zrobiło się weselej i krajobrazy jakby dostały jeszcze żywszych kolorów!

Rozpoczęliśmy zwiedzanie wyspy od Parku Narodowego. Najpierw przejażdżka łódką po lesie tropikalnym – oczywiście z butelką piwa w ręku…

… i zachwycające spotkanie z rybakiem w trakcie połowu skorupiaków:

I tu Jose obiecał, że zawiezie nas do restauracji, gdzie można skosztować takiego skorupiaka:

CDN
fot. MonsieurLaPadite Isla Margarita, Wenezuela