I tak, były lamki, chyba nawet mam pysio białej.

Ale piękne zdjęcia to „z wtedy” mam Kajki – była godzinkę sama ze mną i wyjątkowo mi pozowała.

To zdjęcie udowadnia, że nie wszystko złoto co się świeci, że bardzo łatwo można przekłamać rzeczywistość, nawet bez zbędnych zabiegów, bez wypasionych narzędzi, po prostu. To są peryferie miasta i mała kałuża w koleinach zawracającego tam autobusu. Nic romantycznego, ani tu Romea i Julii, ani dzikiego westernu, ani nawet ryb i żab.

Za to zwyczajnie niezwyczajny refleks zachodzącego słońca i taki efekt t e l e f o n e m, że nikt by się nie domyślił, hmm chyba nawet dzikiego wysypiska śmieci.

A na zdjęciu to ani karpik nie pluśnie,żaba nie zagrzechocze ,cicho trochę smutnie i smętnie.A przecież wiosna … mówią i rymują radosna ?

To my sami jesteśmy narzędziem poznania. A wystarczy rozejrzeć się po ludzkiej społeczności, żeby zrozumieć, że to narzędzie jest daleko nie dość dojrzałe i nie dość gotowe, żeby odpowiedzieć sobie na pytania, jakie już potrafi sobie zadawać – a wielu pytań i pojęć w ogóle nie jest w stanie jeszcze sformułować, czy nawet przeczuć. Odpowiedź na nie nie jest sprawą intelektualnej spekulacji, a doświadczenia wewnętrznego – równie oczywistego jak doświadczanie rzeczywistości fizycznej – które może stać się naszym udziałem tylko w konsekwencji głębokiej przemiany nas samych.