Nie tylko poszczególne miasta, ale i kolejne kraje łącznie z  Polską, prowadzą wojnę zakazując, wprowadzając opłaty lub komponenty gwarantujące rozkład folii do góra dwóch lat. Irlandia jako pierwsza wprowadziła opodatkowanie dotychczasowych darmowych toreb, w Niemczech widziałam zwrot za kaucją butelek plastikowych. Naukowcy badający ekosystem oceanów wypływają w rejs jednostką zbudowaną właśnie z plastikowych butelek, polscy studenci budują z tychże tratwę i w ramach nagłośnienia protestu spływają z Krakowa do Gdańska Wisłę. Skojarzenie jest jedno – gdyby każdy zechciał zbudować coś z niepotrzebnych butelek może by się sam rozwiązał problem z już wyrzuconymi i zalegającymi na wysypiskach śmieci tworzywami. Gdyby.

Ale oto dostaję zdjęcie. Niby nic spektakularnego: lasek, wydmy, ścieżka na plażę a na niej podest. Wszystko wskazuje, że to stare, zmurszałe drewno jakich pełno i w naszych nadmorskich kurortach. Nic bardziej mylnego, bowiem okazuje się, że podest ten wytworzony jest z… plastikowych butelek. Bardzo proste założenie, że skoro tworzywo to potrzebuje do biodegradacji setek lat, to produkcja tego leśnego udogodnienia właśnie z tego niepotrzebnego już nikomu tworzywa ma sens, bo wykonanie jej zapewnia bezawaryjne użytkowanie przez ten sam długi okres. Jeżeli do tego przypomnimy, że szczebelki nie są wykonane z nowego granulatu a z odzyskanego surowca, który gdyby nie to przedsięwzięcie trafiłby niechybnie jak i inne na wysypisko śmieci, to chyba nikogo już nie trzeba przekonywać do genialności tego prostego pomysłu.

Nie sposób wyliczyć ile jest możliwości zastosowania tej nowatorskiej metody, u nas na przykład można by  wykonać tym sposobem dobre, mocne schodki umożliwiające zejście do morza z wysokich klifów. I chyba równie ważnym w tym wszystkim jest fakt, że kolorystyka tworzywa wcale nie szpeci otoczenia – przecież na powyższym zdjęciu nic nie wskazuje, że jest tu plastik. Zatem swobodnie to a’la drewno może wtopić się w okoliczności cudnej przyrody prosząc tylko, by wziąć zeń przykład – ew
fot. cam USA

Dodaj do:

25 sierpnia rano ruszyłem w kierunku Rabki-Zdrój wioząc samochodem dzieci i żonę do sanatorium Olszówka. Podróż przebiegła spokojnie i na miejsce dotarliśmy w miarę szybko mimo pobłądzenia w Wieliczce (zniknęły ulice, które miał w swojej bazie GPS). Tak więc w drodze daliśmy sobie świetnie radę. Po przyjeździe nie było zbyt wiele czasu na zwiedzanie, obeszliśmy dookoła jedynie Park Zdrojowy i odwiedziliśmy tężnię solankową.

Rabka widok z Grzebienia
Następnego dnia piękna słoneczna pogoda zachęciła całą naszą czwórkę do wybrania się w góry. Wybraliśmy dość prosty szlak w Gorcach na Grzebień (667 m.n.p.m.). Góra znajduje się jeszcze w obszarze Rabki, ale widoki z niej zapadną nam na długo w pamięć. Wspaniale jest iść i co kilka metrów mieć w prezencie większą przestrzeń, szerszy widok, większą wolność. Tego samego dnia późnym popołudniem zaplanowałem powrót do Lublina, ale tak zachłysnąłem się górami, a bliskość Niedzicy i Czorsztyna nie pozwalała mi wracać prosto do domu.

Jak to zobaczyłem musiałem się zatrzymać…
Wyruszyłem więc z Rabki przez Chabówkę w kierunku Nowego Targu i zaraz po opuszczeniu Chabówki musiałem się zatrzymać bo widok jaki ujrzały moje oczy na południu (w prawym oknie samochodu) nie pozwalał mi spokojnie jechać. Serce mocno zabiło, w oddali, ale już bardzo wyraźne wznosiły się szczyty Tatr, bardzo jasne, prawie białe, ale zdecydowanie odcinające się od nieba.

Jezioro Czorsztyńskie
Po kilku minutach ruszyłem dalej przez Nowy Targ wysoko ponad brzegiem jeziora Czorsztyńskiego do Czorsztyna, a potem do Niedzicy…

Niedzica

Od 21.00 do piania kurów
Chwilę zabawiłem na zamku, byłem również na zaporze, która naprawdę przytłacza swym ogromem, na niej dopiero dobitnie odczułem swój lęk wysokości.

Zapora
Z Czorsztyna dojechałem do Krościenka nad Dunajcem i tu zaczęła się kolejna bajka dla oszalałego już zmysłu wzroku, kilkanaście jak nie więcej kilometrów jazdy z przecudną rzeką po prawej stronie, tuż za oknem samochodu.

Góry to jest coś dla mnie – to jest miejsce, w którym czuję się wolny i szczęśliwy
Dunajec doprowadził mnie, aż do Starego Sącza, potem przez most na Popradzie do Nowego Sącza. Po kolejnych kilkunastu kilometrach Dunajec rozlał się w jezioro Czchowskie. Niestety dochodziła już godz. 21 i zrobiło się naprawdę ciemno. Pożegnałem się z górami mijając Tarnów, zahaczając o Rzeszów skierowałem się na Kraśnik i już prosto do domu. Cały czas jednak miałem z tyłu głowy, że góry to jest coś dla mnie – to jest miejsce, w którym czuję się wolny i szczęśliwy, a Beskid Wyspowy, Gorce, Beskid Sądecki to przepiękne krainy. Muszę do nich wracać.

Załączam kilka (dobrych kilka) zdjęć z wyprawy zrobionych aparatem z telefonu komórkowego. Płaskie, małe zdjęcia nie oddają potęgi gór i przestrzeni, ale budzą wspomnienia i zachęcają do powrotu w te miejsca.
www.madabautmusic.blogspot.com

Dodaj do:

Kościół St. Michaelis, najbardziej znany spośród pięciu głównych kościołów Hamburga, powoduje, że przed jego majestatem zwyczajnie klękasz i to od progu.

Bo „Nad głównym portalem umiejscowiony jest wielki, brązowy posąg patrona świątyni, Archanioła Michała, przedstawiający jego zwycięstwo nad diabłem”.  Respekt?

Bo wreszcie „Jego wysoka wieża, zakończona smukłą, miedzianą kopułą, zwana pieszczotliwie „Michel“, postrzegana od stuleci przez przybywających od strony morza jako pierwszy, rozpoznawalny symbol miasta”.

„Tak jest do dzisiaj, gdyż jego wieża wraz z pięcioma innymi wysokimi wieżami (wieże pięciu głównych kościołów oraz wieża ratuszowa) dominuje, niczym korona, nad zabudową centrum Hamburga. Wieże te są zarazem nielicznymi, ocalałymi ze zniszczeń wojennych, świadkami szczególnej historii tego hanzeatyckiego miasta. Żadna inna budowla w Hamburgu nie cieszy się taką renomą jak ten najmłodszy spośród jego pięciu głównych kościołów. W nim świętowano zakończenia wojen i przyjmowano cesarza jako honorowego gościa podczas ponownego poświęcenia w 1906″.

A żeby zobaczyć Hamburg w pełnej krasie, wystarczy wspiąć się na 109 metrową wieżę tego wspaniałego kościoła. Za jedyne 3 euro pokonanie wszystkich r o d z a j ó w schodów, to nie tylko możliwość 360 stopniowego zlustrowania miasta. Po drodze poznaje się jeszcze jego nomen omen burzliwą historię, a na ostatniej kondygnacji mija…mini bar, gdzie podobno można zorganizować klimatycznego Sylwestra lub przyjęcie ślubne:

I tu ciekawostka, lęk wysokości nie dał rady, aczkolwiek mocno się starał – było naprawdę ciężko. Za to na górze czekała prawdziwa nagroda – panorama z tak wysokiej wieży musi i zapiera dech w piersiach:

W sposób dosłowny

fot. ewolny Hamburg

Dodaj do:

fot. Wiesław Czapski
www.owyszkowie.blox.pl
www.albumowyszkowie.blox.pl
Grafika: cam

Dodaj do:

Jadąc z Sandomierza do Opatowa, mniej więcej w połowie drogi przejeżdżamy przez wieś Włostów, znaną do niedawna ze znajdującej się tam cukrowni. Mało kto wie, że w tej niewielkiej wsi znajdują się ruiny niezwykle ciekawego pałacu, należącego niegdyś do rodziny Karskich.

Niestety pałac znajduje się w ogromnej ruinie, ściany porasta dzikie wino, wokół jest mnóstwo śmieci, a sądząc po zapachu same ruiny służą jako….. ubikacja. Cały teren to raj dla botaników zajmujących się badaniem „roślinności ruderalnej”. Status pałacu nie jest do końca uregulowany, formalnie należy do skarbu państwa, obecnie zarządza nim stowarzyszenie „Nasz Włostów”, a inne ubiega się o zakup terenu i odbudowę pałacu z przeznaczaniem na hotel.

Neorenesansowy pałac rodziny Karskich wzniesiono w latach 1854-60 na zlecenie Stanisława Karskiego. Autorem projektu był Henryk Marconi – polski architekt włoskiego pochodzenia, jeden z najwybitniejszych architektów polskich XIX wieku. Pałac otaczał 10 hektarowy park. Obok znajdowały się oficyny oraz „lamus” – zbudowany w XVI wieku przez braci polskich (arian) budynek do przechowywania cennych przedmiotów – przed powstaniem pałacu był tam prawdopodobnie zbór ariański.

Przez długie lata pałac tętnił życiem. Włostowski pałac gościł między innymi Stefana Żeromskiego, który we Włostowie właśnie pracował nad „Popiołami”", a także Achillesa Ratti, który gościł tu jako nuncjusz apostolski (późniejszy papież Pius XI). O wizycie tego ostatniego świadczy znajdujący się przy głównej drodze obelisk, upamiętniający wizytę znamienitego gościa. W 1929 roku gościł tu również prezydent Ignacy Mościcki, którzy przybył na odsłonięcie pomnika poległych pod Konarami legionistów podczas słynnej „Bitwy pod Konarami” w 1914 roku. II wojnę światową pałac szczęśliwie przetrwał, ale w kolejnych latach, kiedy teren został własnością PGR-u, szybko popadł w ruinę. Ucierpiał również przypałacowy park, w którym wycięto wiele zabytkowych, wiekowych drzew.
Przez lata pałac był systematycznie plądrowany i dewastowany. Wyrywano podłogi, zdzierano kafelki kominkowe, zdejmowano cynkową blachę dachową – jednym słowem wszystko to co można było jeszcze wykorzystać.

Dziś odwiedzający pałac mogą oglądać resztki ścian, które są w tak złym stanie, że za kilka lat nawet po nich nie będzie śladu. Przypałacowy park również nie jest zbyt reprezentatywny, służy raczej jako miejsce spotkań okolicznych „miłośników” taniego wina – PK
Fragmenty Pałac Karskich we Włostowie – z cyklu „Artykuł na weekend”
www.mojesandomierskie.blogspot.com

Dodaj do:

fot. Wiesław Czapski
www.owyszkowie.blox.pl
www.albumowyszkowie.blox.pl
Grafika: cam

Dodaj do:

fot. Wiesław Czapski
www.owyszkowie.blox.pl
www.albumowyszkowie.blox.pl
Grafika: cam

Dodaj do:

Był park i była jesień. Na ziemi leżały liście pożółkłe, brunatne i złote, tak że nie było widać ścieżek tylko liście. Już z daleka słychać było grę na trąbce, taki smutny kawałek jakby miał odbywać się gdzieś pogrzeb. Nie było widać kościoła ani żałobników, ani karawanu tylko ten dźwięk trąbki drgał w powietrzu.

Pojawił się jednak kościół a właściwie kościółek, jak barak lecz pomalowany na zielono. Pojawili się też żałobnicy, różni, przeważnie starzy, ale młodzieży również było trochę, choć nieopodal stała karczma z piwem i orkiestrą. Karawaniarze ponieśli trumnę do kościoła i postawili na katafalku.

Rozległy się dźwięki organów, na których organista próbował marsza Szopena, ale nie wychodziło. Potem ksiądz kazał wstać wszystkim, potem uklęknąć, potem znowu wstać i podać sobie znak pokoju. Obok mnie stał kolega, który jest święcie przekonany, że mu uwiodłem żonę, ale to jest nieprawda, przez co jego żona uważa mnie za śmiertelnego wroga. Podaliśmy sobie jednak znak pokoju. Potem karawaniarze ponieśli trumnę, w której leżał mój kolega, o dziesięć lat młodszy. Za trumną szła jego żona, młodsza od niego o dziesięć lat, w czarnym płaszczu z pięknymi złoto-blond włosami, smukła jak topola, a nad nami fruwały jasne anioły.

I ja też fruwałem i miałem skrzydła, choć Mirzam uważa, że nie wszyscy, którzy mają skrzydła są aniołami, ale mnie się wydawało, że jestem, przynajmniej upadłym aniołem. Potem polecieliśmy nad grób i tam rozległo się to requiem Mozarta a właściwie lacrimosa, wzbudzająca dreszcz.

A przecież mieliśmy się zabić już wcześniej na Małym Kołowym, na drodze Motyki, uchodzącej niegdyś za najtrudniejszą drogę w Tatrach. Lunął deszcz i trzeba się było wycofać, więc wbiłem haka do zjazdu i on miał zjeżdżać pierwszy. Po kilku metrach hak zaczął wypadać, więc podtrzymałem go ręką i tak mój partner szczęśliwie zakończył zjazd. Teraz przyszła kolej na mnie. Ale kto podtrzyma haka ręką, gdy ja będę zjeżdżał. Los nieubłagany nie wziął jednak pod uwagę, że mam skrzydła i jestem upadłym aniołem więc jakoś udało mi się sfrunąć. Świeciło słońce w środku żółtego października – nieśmiertelnika.

A po ulicach w lekkiej jesieni – Fruwały za mną jasne anioły.

To był tylko sen.

www.kazir.blog.onet.pl

Dodaj do:

fot. Wiesław Czapski
www.owyszkowie.blox.pl
www.albumowyszkowie.blox.pl
Grafika: cam

Dodaj do: