A tymczasem nie tylko na zastajennym szambie…

Siedział leniwie obserwując ją. Jego ruchy, przy ostrzeniu noża osełką, cyklicznie zwalniały. W sumie nie był głodny. Tyle tłustych, wypasionych much włazi mu codziennie do sieci. W zasadzie od jakiegoś czasu już robi ich selekcję. Końskie odrzuca od razu, kojarzą mu się z końskimi zalotami a tego nie lubi. Te najgłośniejsze, najbardziej rzucające się od razu zabija. Denerwują go, nie lubi hałasu a poza tym rwą mu sieć. Smakują mu za to muszki owocówki – spokojne, delikatne, zwiewne, kobiece – ale nimi przecież nie poje. Za małe i za mało, zresztą są tylko w sezonie. Ta była inna. Ani owocówka, ani końska. Mała – więc jej rzucanie się w sieci, nie drażniło go aż tak bardzo. Spolegliwości w niej niewiele, buntu szczypta – ot taki smaczek, bzyczenie za to jak celtycka muzyka, skrzydełka pięknie lśnią, przypominają połoniny, wysoką trawę, słońce, ciszę, przestrzeń i wypoczynek – aż miło się na nią patrzy…

A gdyby tak? A gdyby tak ją sobie zostawić? Ale nie jak inne, na których mu nie zależało, na pewną śmierć głodową w samotności. Zostawić sobie, dla siebie. Dbać o nią, karmić, doglądać, pielęgnować… od dawna doskwierała mu samotność, ostatnimi czasy samotności miał absolutnie po dziurki w nosie. Gdzieś już to widział. Chyba Misery tak zatrzymała sobie pisarza Paula Sheldona? Postanowił. Zdecydowanym ruchem, odłożył na bok ostrzone sztućce. Odchrząknął, splunął i wysnuł nić. Jeszcze nigdy nie wysnuł tak pięknej, cienkiej, srebrzystozłotej nici. Podszedł do niej wprawnym krokiem akrobaty cyrkowego, poczekał aż batut się uspokoi i dotknął jej nogi… Gdyby mógł robiłby to wszystkimi swoimi sześcioma odnóżami, szybko śmigały w powietrzu jego owłosione szydełka. Odsunął się kilka kroków dalej, by ocenić swą pracę, wysunął język, kiwnął z dezaprobatą głową i jeszcze wziął się za poprawki. Piękna, koronkowa, szeroka podwiązka spoczęła na jej szczupłym udzie. Linia splotu to był prawdziwy majstersztyk, czego tam nie było? I łąka, i kwiaty, wschód i zachód słońca, morze i góry, wspomnienie i utęsknienie…

Teraz już poszło szybko.

W dół od podwiązki, wykonał zwykłe oczka kabaretek. Mocny, końcowy supeł i robota zakończona. Jeszcze tylko zgrabny łańcuszek prawymi oczkami, biegnący od nogi na wysokości kostki, na podobieństwo smyczy. Łapy pająka, wprawne niczym dłonie koniakowskich koronczarek, poradziły sobie i z tym w mig… Starannie wymierzył długość. Musi być bowiem odpowiednia w dwie strony: od kuchni do drzwi salonu lub od kuchni do łoża w sypialni, tylko na takie ruchy może pozwolić ten łańcuch. Uśmiechnął się swym zadowolonym gębojadem. Roześmiał się. Zaczął wiercić otwór w ścianie wiertarką udarową, wiertłem widiowym pociskał tak długo aż wywiercił, śmiał się wkręcając kołek rozporowy z hakiem, śmiał się nadal rubasznie przywiązując doń koniec łańcucha. Jeszcze tylko potrząsnął nim sprawdzając czy dobrze trzyma. Szybko, kilkoma podskokami, zbliżył się do niej. Delikatnie pogładził ją po twarzy, chowając jej jeden z niesfornych kosmyków za ucho i – nie bój się – powiedział.

Prawie dostała ścierką przez łeb. Szybko wrzuciła piąty bieg i pięknym ślizgiem zmieniła tor lotu. Udało się. Jeszcze raz udało się nie dostać piorunem. Zapikowała w stronę otwartego okna i wyleciała w wolną przestrzeń. To lubi, rozwinąć skrzydła, poczuć, że świat należy do niej. Żadnych ograniczeń, ścian, szyb, niepotrzebnych sprzętów. Gdyby nie chęć przeżycia w dobrobycie, nie ryzykowałaby ponownych eskapad do ludzi. Ale te ich kromeczki, dżemiki, wędlinki porozkładane i czekające nań. Z pełnym brzuchem i rozwianym włosem leciała sobie w stronę słońca bzz, bzz, bzzz…

Chwila beztroskiej nieuwagi i nagle poczuła ostre uderzenie. Żołądek i serce zamieniły się miejscami, a flaki otarły o mózg. Jak na lotniskowcu coś złapało ją w pół i nie pozwoliło lecieć dalej. Odrzuciło w tył, szarpnęło rykoszetem do przodu, zatrzęsło niemiłosiernie i wreszcie zatrzymało. Pajęcza sieć!

Serce biło jak oszalałe. Jakże zrobiła się wielkomiejska. Żówna  jej były, ścieki, kanały, ubikacje i śmietniki. Zapomniała tylko, że w pachnących jaśminem krzakach żerują one – Pająki! Sieć, a na niej kilka błyszczących, jak diamenty w słońcu, kropli porannej rosy i ona. Unieruchomiona, zniewolona, czekająca na powrót właściciela. Całe życie przebiegło przed oczami. Czy śmierć boli? Samotna mucha w tłumie ludzi. Rozpłakała się siadając na stopniach pajęczyny. Bez pożegnania, bez wyjaśnienia zatrzaśnie drzwi, nie pozwoli zagnieździć się symbiozie, żyć i dać żyć innym… Teraz pewnie wszedł gdzieś w zakamarek, obserwuje ją, ostrzy swe sztućce i pewnie nawet go nie ujrzy, będzie czujny, nie wystawi się na jej spojrzenie, zrobi to incognito, z zaskoczenia – nienażarty gentleman z  obślinioną brodą. A ona nie zdąży nikomu powiedzieć, że umiera. Sparaliżował ją strach, strach przed zapomnieniem, nicością, niebytem, opuszczeniem na zawsze. Nie chce tracić tej nici, tego mostu precyzyjnie zbudowanego z pajęczej nici, i łączącego ją  tak delikatnie z resztką ulubionego życia.  Misternego pomostu narażonego na zbyt gwałtowne ruchy jak ten… a wszystko właśnie przez ten strach. Głupi, niezrozumiały, irracjonalny. Bo co mógłby jej zrobić? Jest wielka lecz w zetknięciu ze wstydem i swą muszą kobiecością – malutki muszy robaczek, przebierający bezradnie nóżkami, skrzydełkami, by uciec stąd jak najszybciej do swej kryjówki. O ironio opuściła ją, opuściła przyjazny dom, by być wolną, a teraz w tej pajęczej sieci, może tylko czekać. Nastawiła się na odbiór drgań fal łącza. Zamknęła oczy, by wyostrzyć swe zmysły. I czekać.

Lecz nawet ona miała już dość. Ta ręka odganiająca, ta packa wyrzucana w powietrze jak z katapulty. Zryw, szybkość, refleks, przylepiony uśmiech na pysku pomagał dotychczas, przymykanie oczu, udawanie, że się nie dostrzega tego, iż się jest niepotrzebnym, niechcianym, niepożądanym towarzyszem – zbędnym sprzętem. Malkontenctwo ukrywające nieudolnie życiową nieporadność prędzej czy później wychodzi bokiem nawet takim gzom jak nieustępliwa mucha. Dziwi i to, że mamałyga na brudnych paluchach, która odzyskała wolność, chyba wcale jej nie oczekiwała, nie chciała i nie potrafi z niej tak naprawdę skorzystać. Bo co to jest wolność? Czyż wolnością nie jest umiejętność dozowania sobie spraw, które dotychczas przynosiły przyjemność? Mucha uważa, że tak – samokontrola i umiejętność cieszenia z życia, optymizm i nie umartwianie  na siłę. A pajęcze kontakty rajcują chyba jedynie kogoś, kto na inne kontakty nie jest otwarty i nie otworzy się, bo może właz, zamurowany jest już dawno skapaną, spierdołowaciałą woskowiną. Wolność w rozumieniu tego słowa, przez statystycznego  strusia, to zawieszanie lepa pod sufitem – swoiste zakaz wjazdu. Niby czyściutko, ale ucho odbiera przecież powolne, obumierające bzyczenie zniewolonych. A i oko od czasu do czasu zerknie i przyprawi wnętrzności o mdłości…

A wolność to otwarte okno na świat, na życie, na ludzi, na mimochodem wlatujące i wylatujące swobodnie muchy. Obcowanie z nimi, z przyrodą, ze światem. Czystość czystego, przepływającego swobodnie powietrza.

Zrozumienie, że każdy ma w życiu swoje miejsce: ma pan, ma jego pies, żona pana, ale i inne stworzenia np pchła na psie lub wsza na panu, ale i kochanek na pani. Kto tego nie rozumie zamyka się. Po otwarciu krat klatki mówi „nie chcę”, kryje się w kącie, zamyka oczy i jak małe dziecko udaje, że go nie ma – więc nie ma problemu. A problem jest, bo okazuje się, że mucha  jest tylko afrodyzjakiem pomocnym w istnieniu. Dozowana porcjami pomaga funkcjonować coraz to lepiej, ale nie na zewnątrz klatki. Wewnątrz. W środku dusznego, ciemnego, półmrocznego, zakłamanego pomieszczenia pełnego obcych sobie ludzi – tak, tu jest potrzebna.

Hiszpanka wyfrunęła, zabierając z sobą pamięć linii papilarnych swego ulubionego pisarza. King, by się nie powstydził, bo już się czerwieni ze wstydu… za Misery. Paul Shelton pisał, żeby zarobić na życie, potem pisał, by pozostać przy życiu. Mucha wyleciała, by skorzystać z życia, po drodze tracąc kontakt z Paulem. A ten  pozostał  w zamknięciu swej samoświadomości wymyślając coraz to nowe wcielenia Misery i obarczając ją swym ubezwłasnowolnieniem. Mucha była zbyt małym robaczkiem, by mu uświadomić, że jest wolny, że ma wolną wolę i może, ba! powinien, robić co chce bez lęku wyjść na zewnątrz i wrócić. Wyjść i wrócić. Wyjść i wrócić. Wyjść i wrócić. Wyjść i wrócić. Wyjść i wrócić. Wyjść i wrócić. Wyjść i wrócić. Wyjść i wrócić. Wyjść i wrócić. Wyjść i wrócić. Wyjść i wrócić. Wyjść i wrócić. Wyjść i wrócić. Wyjść i wrócić. Wyjść i wrócić. Wyjść i wrócić. Wyjść i wrócić. Wyjść i wrócić. Wyjść i wrócić. Wyjść i wrócić. Wyjść i wrócić. Wyjść i wrócić. Wyjść i wrócić. Wyjść i wrócić. Wyjść i wrócić. Wyjść i wrócić. Wyjść i wrócić. Wyjść i wrócić. Wyjść i wrócić. Wyjść i wrócić. Wyjść i wrócić. Wyjść i wrócić. Wyjść i wrócić. Wyjść i wrócić. Wyjść i wrócić. Wyjść i wrócić. Wyjść i wrócić. Wyjść i wrócić. Wyjść i wrócić. Wyjść i wrócić. Wyjść i wrócić. Wyjść i wrócić. Wyjść i wrócić. Wyjść i wrócić…

A co ty myślisz droga panno… Że Paul był głupi? Przecież Stephen King ma rację! Gdybyś tak ty siedziała całą noc za kierownicą w ciężkich warunkach pogodowych i umęczona, już  prawie na granicy jawy i snu, godzinami błądziła po obcym terenie? I gdybyś to ty nagle straciła panowanie nad samochodem i wpadła poślizgiem w ciemną noc, ciemną głusz, na  nieznanym sobie zadupiu i zatrzymała jazdę na jedynym, krzywym drzewie ledwo widocznym przy opuszczonej drodze?

Znikąd ratunku. Za to czujesz, że nie możesz się ruszyć i w samochodzie coś jakby miejsca  nagle za mało – jeszcze nie wiesz, że to karoseria zwinęła się w trąbkę. Coś kuje cię w boku, jakby nóż głęboko osadzony z każdym oddechem dźga ci  swym ostrzem serce. Nóg za to nie czujesz, bo wtopiły się w jedność z maską samochodu. Gdybyś chciała czuć  swoje nogi, musiałabyś czuć całym swoim starym oplem.

Pić ci się chce. Ale w ustach nie masz wcale sucho – czujesz słodki smak krwi, którą nerwowo przełykasz i spuchniętym do granic wytrzymałości okiem starasz się zerknąć za swoją komórką. Niestety torebkę walnęłaś gdzieś w tył, a nie ma mowy, żebyś była w stanie zrobić jakikolwiek skręt tułowiem. Nie ma też szans, żebyś wysunęła się z tymi żelaznymi nogami ciut do góry. Ołów to ołów.

Zamknęłaś oczy…

Zemdlałaś z bólu, którego jeszcze tak do końca nie ogarniasz? Czy po prostu zasnęłaś po nieprzespanej nocy? Jesteś w szoku powypadkowym i twój instynkt samozachowawczy  nastawia się teraz na szukanie wariantów przeżycia.

Może to wtedy twoja jaźń wysłała akurat tą drogą Misery, może tylko w ten sposób poprzez kogoś, kto tu, na tym właśnie zadupiu mieszkał, wymyśliłaś sobie szansę przeżycia. Nic to, że słowa od tej chwili ważne są jak u Sheldona, by nie popełnić błędu. Błąd – to zniknięcie Misery i pewna śmierć. A może… A może warto ułożyć słowa tak, by Misery zrobiła to za Naturę?

Myślisz droga panno, że gdybyś leżała u Gerarda po miłosnym uniesieniu spięta kajdankami  patrząc jak pies posila się zwłokami twojego partnera, czy myślisz, że nie wzywałabyś i tam Misery? Czy robiłabyś karkołomne wygibasy ze szklanką, by ściąć sobie ścięgna, zedrzeć skórę i po kilku dniach życia w malignie wyczołgać się w końcu do reala – gdybyś miała tam swoją Misery?

Czy Gerard, gdy wymyślał swą grę nie ustawił tej szklanki tak, by jak w szklanej kuli można było w niej dostrzec  jakieś wybawienie? – Elżbieta Wolny

A tymczasem stary senior Pszonka naprawdę śnił. Nie pierwszy raz śnił o wielkim zagonie czerwonej cebuli i jak przechadza się po tym polu, którego końca nie widać. Zatrzymywał się dumny i podnosząc dłoń do twarzy robił z niej daszek, jak od czapki dziadkowej, co to ją jeszcze z czasów swej służby w kawaleryji trzymał. Tak patrzył z lubością na swe wielkie, we śnie tylko niestety, włości. Z rosnącą rozkoszą przemierzał wzrokiem po kolei każdy rządek,  a słonko przyjemnie  przypiekało mu sczerniałe od opalenizny lica. Nie przejmował się tym wcale,  wręcz szczycił się, że czym bardziej ogorzały na twarzy, tym lepszy wiejski paszport na korzenie wieśniacze  ma – wypisany  jak na dłoni.

Stary Pszonka śnił, śnił o zagonie, który sam się orał, wzruszał, sadził, okopywał, zbierał i zanosił do komory…

Nie miała już sił zmagać się z brzemieniem obcego jej, coraz bardziej ciążącego świata. Wtulała zatem coraz mocniej swe trzewia w swą puchową pierzynę i… nowy koc. Spała. Spała snem o leśnych duktach, wśród drzewnych ścieżkach, chrzęście ściółki, trzasku zeschniętych liści – zapachu mokrej ziemi. A tymczasem patataj, coraz bardziej grzęzła w zmurszałe powietrze matczynej pierzyny. A ono pochłaniało niczym niezgorsze bagno, stąd nie reagowała już nawet na zaczepki, by wyjść spod niej chociaż na chwilkę. Pozorne ciepło zniewalało, otulało, wciągało w bezpieczny letarg, w narkotyczny sen.

Tkwiła w nim niczym w tunelu bezcłowym Mojżesza. Nie słyszała nic i nikogo, oprócz jednostajnego, mantrycznego, delirycznego szu szu. Nie widziała nic oprócz z czterech stron świata pięknych, jednolicie zmrożonych na kształt betonu ścian ze szklanej wody. Nie narzekała. Leniwie od czasu do czasu podchodziła do małego okienka, by sprawdzić, że… nadal nic nie widzi oprócz wielkiej ilości wodnych rozbryzgów. Podobała jej się ta wata szklana za oknem. Opatulała dom, była szczelnie dźwiękoszczelna, zagłuszała przewspaniale pytania i myśli. Pozwalała na przykład nie wiedzieć, że wypadałoby wyjść – do ludzi.

Więc leżała sobie na przypiecku gmerając każdym palcem pod swoją puchową pierzyną, to spała, to budziła się, by znów na chwilę zasnąć i śnić. Kolorowe wielkometrażowe sny, panoramiczne baju baj wypełniały całą jej izbę, cały jej maleńki świat, narkotycznie uzależniając. Czasami tylko, częściej niż czasami, jakby z oddali dochodziły do niej złowieszcze nawoływania:
- A chodźże, chodź, wstawaj, ile spać będziesz.
Czasami rozbudzona, wstawała wtedy niechętnie, zerkała przez zamglone okienko niby nadstawiając ucha by skupić się na kierowanych doń słowach lecz przyjemne szu szu szybko ją znów usypiało – nie chciało jej się wysilać by wyjść. Ziewając wracała na przypiecek, by tam znów zalegnąć i czekać – na kolejny sen.

Tymczasem czekanie przedłużało się. Faza snu skracana do krótkich, coraz krótszych niespodziewanych, niekontrolowanych, o nieprawdopodobnych porach emisji zajawek. Doświadczyła cierpienia odstawienia. Fantomowy ból za serialem w odcinkach klasy B. Nawet nie komedia. Farsa. A wszystko dlatego, że nie doświadczyła telewizora. Tak naprawdę chyba nawet nie wiedziała dotychczas co to telewizor…

Zatem mijały tak długie dni i miesiące, mijały lata. Pory roku zmieniały się, lecz ona i tak nie zauważała nic, nie zauważała się, swych bolączek, swych spraw, tkwiąc jak zduszony pęcherzyk powietrza w zamrożonym bezlitośnie soplu obserwowała tylko to, co podawał jej pryzmat wprost w dno oka, dozując niczym kroplówką, kroplomierzem – kap, kap narkotyk. I znów sen.

Do czasu.

Aż pewnego dnia deszcz ustał tak samo nagle jak nagle i nieoczekiwanie się pojawił. Ucichło szemrzące szu szu, szyby obeschły wpuszczając promienie słońca i poczuła zaduch w izbie, zapach stęchlizny. Zobaczyła kurz na jarmarcznych wszechobecnych świecidełkach, odpryski kolorowych drucików, blaszanych kogucików… tandetę. Aż ją wzdrygnęło i zemdliło, mdła atmosfera lepiła się w powietrzu, słodycz kapała, była lepka, brudna, fałszywie skromna.

Bowiem zdarzyło się tak, że zbudziło ją przeszywające w stopy zimno. Co je kurdęsz? Otworzyła ile mogła swe ołowiem zasklepione lewe oko i zauważywszy brak swojej pierzyny, poderwała się na równe nogi – co było oksymoronem rzecz jasna. Z otwartego na oścież okienka wiał przeraźliwy ziąb. Wychyliwszy się wprawnie, przez lata wypraktykowanym parapetowym haftem, ujrzała jeszcze tylko jakąś niknącą za rogiem chałupy, i w biegu porzucającą jej pierzynę postać. O KYPBA! Kląc ile sił, ile tylko świętej pamięci matula zdołała w nią wtłoczyć obelżywych słówek, poczłapała mocno ziewając po oną. Po czym zaszła jeszcze ciężko oddychając zamiast od razu do łóża, pod stół, gdzie leżał… liść sałaty! Z lekceważeniem, nie zastanawiając się zbytnio nad tym jakież to wiatry przywiodły ów liść akurat do niej, i nie zdążywszy się nawet przyjrzeć po raz pierwszy w dziennym świetle jego młodej zieleni, szybko wsunęła do ust.

Zachrzęściło ze dwa razy, po czym ponownie okutawszy się we wzruszane dopiero co pierze zasnęła – szła boso po rosie. Mokra, poranna trawa chłodziła jej zmęczone, bose stopy. Czuła nimi nierówności terenu, drobne kamyczki, kawałki gałązek, igliwie. Powoli, delikatnie stawiała swe kroki. Wzrok utkwiła w soczystej zieleni trawy, z której  bystre oczy wyławiały rozchylające się po nocy pyszne kielichy kwiatów. Widok tak niezwykle rzadko spotykany na wyjałowionej pustyni. Pustynia jest bowiem wymagającą matką, tylko nielicznym roślinkom, nie wiedzieć czemu pozwala wybujać jak tu – niczym w oazie.
Zatrzymała się i spojrzała w górę: po prawej wielka, złota kula wynurzała się już zza horyzontu zlewając w jedność ze złotem pustyni. Gdzieś w oddali zahuczał ptak, być może udający się po nocnych łowach na spoczynek. Zniechęcona trudami podróży ciężko westchnęła, po czym podwinęła brzeg sukienki jedną ręką i usiadła na ziemi. Zgrabiałymi z zimna dłońmi rozcierała swe utrudzone nogi. Czuła jak krew powoli, niczym gorąca woda z czajnika, buzuje coraz wyżej i wyżej, wciąż w górę i ogrzewa… było jej dobrze. Na tym odludziu, pustkowiu ludzkiej pustyni czuła się nader bezpiecznie. Położyła się więc znużona, obróciła na bok i zadowolona… usnęła.

Wtem, obudził ją potężny ziąb. Tym razem natychmiast otworzyła oba oka wpatrując tylko przez ułamek sekundy, w wysoko już za okienkiem słonko. O KYPBA! Kląc ile sił, ile tylko świętej pamięci matula zdołała w nią wtłoczyć obelżywych słówek, poleciała tym razem, nader mocno wkurwiona do okna. Ta sama zwinna postać kryła się już za rogiem chałupy… z jej pierzyną! Ewidentnie nie chodziło o nowy koc, tylko starą pierzynę! Gdyby miała schody w domu, zbiegłaby w dół, co dwa, nie co trzy, co cztery stopnie, ale nie, zatem na zakręcie zrobiła jedynie sprawny nur i… niestety. Postaci nie było, była za to porzucona pierzyna, a po powrocie na stole – dwa liście sałaty! Wgryzła się w nie, obiecując siarczyście „niech no cię tylko KYPBA dorwę, a odgryzę tętnicę, że nie wstaniesz!”. Po czym z trudem uspokajając swe wybujałe zazbytnio tętno, wsunęła się ponownie w swe łoże, rzecz jasna ze swoją przewietrzoną z lekka pierzyną, zapadając ponownie w sen.

Tym razem śnił jej się szklany dom, kruchy dom, bez podstawy, podwalin, opoki. Który jak poduszkowiec wznosił się pół metra nad ziemią. Ktoś bez twarzy wołał do niej, kiwał ręką i zapraszał do wnętrza. Ona zmęczona do granic przytomności próbowała przypomnieć sobie jego imię. I nie mogła. Te próby bardzo bolały. Cierpiała. Chciała przestać myśleć i nie mogła. Nagle ktoś znalazł się tuż przy niej, i  potrząsając ją mocno za ramię zawołał:
- Nic ci nie jest? Hej, obudź się! Nie śpij, co ci jest?
Zbudzona otworzyła oczy i zobaczyła po raz pierwszy jego twarz tuż nad sobą. Przestraszona zerwała się na równe nogi i odskakując na bok krzyknęła:
- Zostaw mnie! Czemu pytasz, zostaw!
Mokra od rosy sukienka lepiła się do jej ciała, mokre kosmyki włosów niepokojąco zakrywały twarz, oczy błyszczały z wściekłości i głos się łamał, gdy coraz ciszej prosiła:
- Zostaw mnie…
W końcu jej słowa na równi z łzami uwięzły w połach jego kraciastej koszuli i tam zostały, wpite niczym deszcz w rozgrzany piach. Czując przyjemne ciepło ogrzewające jej twarz, i tuląc się do tego kraciastego ciepła na wskroś męskiej koszuli, poczuła znów mocne szarpnięcie.

Pierzyna! Saltem mortalle zrobiła natychmiast skok. Buhahaha! Przed nią stał on, złapała go! W jednej ręce dzierżył ściągniętą co dopiero z jej nóg pierzynę, w drugiej trzy liście zielonej sałaty. Jej nozdrza mimochodem same się rozszerzyły niczym chrap młodej koniny – przecierając przy tym rozpalone z emocji policzki swym przydługim rękawem, zaskoczona stała tak, jakby podniecona skarceniem za wybryk, nie wiedząc co począć… Po czym niepewnie wyszła za nim sama, nieśmiało i powoli wyszła z mroku, wyszła aż za próg izby – słońce niemalże oślepiło ją swym czystym blaskiem. Wciągnęła szeroko rozwartymi ze zdziwienia nozdrzami stuprocentowy, chłodny tlen, daleki zapach sosen, podeszczową, dziewiczą czystość mokrej ziemi i z wszystkich stron przyjemne trele poburzowych, radosnych ptaków:
- Król jest nagi!!!

Przebudzenia w swej istocie są na ogół brutalne. Dźwięk budzika nie może być jednostajnie, delikatnie łagodny. Niczym nawoływania zza rzeki byłby niesłyszalny, nieskuteczny, spychany w zakamarki jaźni pozwalałby nadal tkwić w swym drzemaniu. A tu życie czeka! A swe życie jak byka, trza brać za rogi i dźgnąć szpicrutą po grzbiecie, ostrogami w bok pod żebra mocno przytrzymać, aż do krwi, mięśniami nóg przydusić by utrzymać się na powierzchni i nie odpaść. Czerwoną płachtą po oczach majtnąć i wyszczerzając zęby niczym Hannibal Lecter w  „Milczeniu owiec” spojrzeć prosto w pysk swymi wybałuszonymi, nabrzmiałymi krwią od wysiłku oczami, po czym nieludzko zawyć mu do ucha: OTO JA! JESTEM!!!
I na glebę, kolanem w tętnicę.
I nie puszczać pochwyconego…
I karmić jak gupika w akwarium, doglądać. Wstrętne wrrr jakkolwiek by go nie nazwał Antony de Mello: śmierć budzikom, kukuryku lub ble, ble wyrywa pożytecznie ze śpiączki, ściąga duszącą pierzynę i daje kopa na wypad. Pszoniowa przeciągnęła się aż zatrzeszczało w jej starych kosteczkach:
- A żem se pospała, aż wstyd. Inni dawno w polu, a ja kas? W lesie babo, w lesie!

Toż taki co potrafi pochwycić, okiełznać niewidzialne czyż nie jest stworzony, by poskramiać dzikie konie? Stado tarpanów o lśniących miodem, brązem świeżego kasztana sierściach, rozwianych grzywach, rozedrganych charpach, takie stado to splendor, stabilizacja, bezpieczeństwo, siła, obietnica rozwoju, kasa na życie. Czyż kowboj stworzony jest do pilnowania owiec, które nawet niezbyt rozgarnięty juhas pozostawia swojemu kundlowi sam leżąc pod gruszą odłogiem? To marnotrawienie czasu i energii, by pokonać co rusz dystans pomiędzy jednym stadem a drugim, zajeżdżanie swego rumaka, rozwlekanie ramy niczym lepkiej gumy arabskiej w nieskończoność. Licząc na wełniane przędziorki, dziergane na starość skarpety, sweterki do serka, nie zauważy nawet, gdy Araby czystej krwi rozbiegną się dając pochwycić sprytniejszemu, jemu pozostawiając li tylko, wciąż głodne mole.

I rozbiegają, a tu nadal patataj, patataj jedzie sobie w miasto kowboj na swym rumaku niczym Don Kichot w przebraniu karnawałowym z Tesco pogwizdując niespiesznie, a obok dzyn, dzyn, dzyn i beee, beee, beee… owieczki, które lassem ze zgrabnie skręconych słów, pochwycił niczym rozpełzającą się nisko mgłę. Po czym jeszcze zgrabniej utoczył z niej najmniejszy segment bałwana i niczym kulę z waty cukrowej umieścił w słoiku szczelnie zakręcając wieko. Tylko pozornie dobrze tam, przytulnie i bezpiecznie, bo nie znając kierunku marszruty nikt nie wychyla się, a szklana granica co rusz guzem przypomina, że o jeden krok za daleko…

Tak gderając szepnęła cichutko „jak dobrze, że mój przyszedł na czas i z sałatą!”. Po czym już szybciutko wciągnęła na się kwiecistą, malowaną w wielkie maki kieckę, wypięła ponętnie dekolt, przewiązała spłowiałe włosy zwiewną chusteczką, jeszcze tylko obuła na chude nogi drewniane chodaki i zwilżając nerwowo swe usta zamknęła porządnie na skobel drzwi swej chałupki. Tylko se zajdzie jeszcze do komórki z serduszkiem, a potem już mus szybko iść i iść. Iść. I jakoś załagodzić te długie miesiące gdy musiał nań czekać.Ochrypł pewnie od tych pokrzykiwań, oślepł pewnie od wypatrywań… Ady jakoś się wytłumaczy. Pierwszy to raz i ostatni, to musi na pewno zrozumie.

Tymczasem na horyzoncie opary mgły zdusiły się nisko nad ziemią. Niewątpliwie to koniec pory deszczowej i zapowiada się diametralna poprawa pogody. Chmury  zatoczyły krąg niczym pies przed drzemką, po czym odeszły majestatycznie w siną dal wesoło merdając ogonkiem, by już gdzie indzie swą porą deszczową, skupiać bijące w letargu o glebę pokłony. Jeszcze tylko kilka razy zagrzmi i ucichnie. Zaiste – Elżbieta Wolny