Na „daczy” u artysty Henryka Musiałowicza (gmina Zatory) – wystawa fotografii

Senior Pszonka wstał najwcześniej. Niebo jeszcze miało różne odcienie granatu, grafitu, ale na horyzoncie mieniło się już jaśniejszym niebieskim, przeplecionym różem, czerwienią, pomarańczem, złotem…

Chytry był Pszonka. Od dawna umawiali się na grzyby, bo to i  żryć nie ma co i grosza w chałupie nie styka, a sklep Maciejowej przyjmuje wszystko. Letników na Skotniku nie ma, ale droga taka, że co rusz inne tabliczki na rejestracjach samochodów. Idą tu jak woda: jagody, pomidory, arbuzy, miód, ale i grzyby… Gdyby tylko mu się chciało, sam by se zrobił kartonik „świerze gżyby” i siadł na poboczu. Gdyby… Tymczasem mus pierwszemu oblecieć najważniejsze strategiczne miejsca w lesie, by się nie zbłaźnić i móc innym suszyć głowę, jakie to z nich łamagi.

Szybko senior Pszonka, by nie obudzić reszty darmozjadów, obuł najlepsze, najwyższe gumioki, wziął z przypiecka największy, najszerszy i z całą rączką koszyk, chwilę pomyślał… e nie, nie chce mu się, w lesie se siknie jakby co. Po czym szybko przewiązał swe spodnie fajnym kawałkiem druta, co to był kiedyś znalazł tak se leżący na drodze. Jeszcze raz na wszelki wypadek maleńki kozik na skórzanym pasku naostrzył – chełpił się nim, bo to ho ho może i więcej. Schyliwszy się wyszedł poprzez drzwi.

Zimno na polu. Ranek był rześki, gdzieś tam mgły kłębiły się kole Maćkówki, znaczy dzionek zapowiadał się cudny. Poprawił granatowy, filcowy  beret i ruszył szybkim truchcikiem do najbliższej ściany drzew. Zlekceważył okolice nabrzeża. Wiedział, że grzyby lubią kraje, brzegi ścieżek, dróg – ale nie tu. Wielkie paprocie trzymały zbyt dużo wilgoci, ziemia pod nimi była zbyt mokra, jeśli się trafił i jaki grzyb sam w sobie pęczniał  i niczym mokra gąbka gnił. Szedł dalej. Przed nim po prawej kępa młodych, może metrowych młodzików. Cicho pogwizdując schylił się, by podnieść leżące prawie na ziemi rozłożyste gałęzie choi. Jasne, że są! Cała rodzinka pięknych, młodych, brązowych niczym najlepsza ircha podgrzybków. Ściął je szybko swym mocnym pazurem. Zażółciły się w koszyku brzuszki, niczym młode pisklaczki  lub dorodne, swojskie żółtko nioski. Uśmiechnięty poprawił połę flanelowej koszuli i szedł.

Drogę znaczyły mu rzędem stojące brzózki. Ich listki się srebrzyły niczym łuski na rączej rybce w wodzie, kora łupiła niczym skóra po sianokosach u młodych panien. Poklepał jedną, drugą, trzecią… czwartą objął w pół i wyszeptał:
- Zatańczymy maleńka?
Naładował się energetycznie i z werwą nastolatka żwawo szedł dalej. Kraj drogi zrobił się tu wyższy. Szedł patrząc w lewo na wznoszącą się kamienistą ściankę. To była tylko kwestia czasu by zobaczył go – jest! Prawdziwek najprawdziwszy a obok drugi i trzeci. Bieluchny niczym pierzyna Pszonkowej, twardy niczym nie chwaląc się hmm hmmm hmmm! Pszonka naciągnął swój kręgosłup, zatrzeszczały międzykręgi zastane w ciągłym leżeniu odłogiem. Stojąc jedną nogą na drodze, drugą już na kraju ściany, niczym gimnastyk sportowy, wykręcił je delikatnie jakby pieszcząc sutki jakiej młodej, ciut obcej dziewczyny:
- No, są! Jak są, to są. Dobry czas, wiedziałem.

Tak se gderając szedł w stronę Niedźwiedziej Polany. Tam kozikiem był kiedyś wydziergał drzewa, pod którymi zawsze, ale to zawsze jeśli tylko ich czas, były prawdziwki. No i były. Lekko brązowiejące już, ale nadal bieluchne. Takie to grama wody nie mają, suchutkie same w sobie, cieniutko je pociąć niczym bibułkę z biblii i na sznurek lub blaszkę do przypiecka. Jeśli dalej tak pójdzie to nie dość, że zapasy se zrobi, zarobi na to i owo do chałupy, to i jeszcze odłoży na jaką butelczynę. Uśmiechnął się, bo miesiąc długi a pić się chce, psia jucha mać. Splunął.

I szedł dalej. Przeskoczył przez rów, bo pojawił się przed nim wielki kamieniołom, na środku którego stał wielki głaz, a pod nim szczelina. Podobno to zrzut z kosmosu. Meteor czy coś.  Obszedł go z każdej ze stron, pomacał, podumał, popatrzał, rozwiązał swój drut i patrząc na obie strony siknął… Wtem zazieleniły się zajączki w swych pstrokatych kapeluszach, jeszcze obwiązując pas drutem szybko ściął ich czerwonawe nóżki. Będzie jajecznica jak trza, prawie że mięsna.

Po prawej zaczęło się już rozwidlać, więc skręcił jeszcze szybko w bok i doszedł do paśnika, by liznąć se tu kilka razy solną lizawkę. Rozejrzał się też chwilę za jakim jelonkiem i wreszcie poszedł pogwizdując dalej.

Teraz jego nogi skierowały się na mini polankę pełną igliwia, młodej, delikatnej w swej zieleni trawki i drobnych krzewów borówek, a między nimi jak grzyby po deszczu, same brązowe kapelusiki. Kucnął  popuszczając przy tym ciężkiego powietrza i tak kicając jak zając pościnał wsio. Znów same piękne, dorodne podgrzybki.

Kosz Pszonki zapełniał się szybciej niż powoli. Trza było wracać, bo to i za daleko od domu i swoją normę przecież  wykonał. Ciekawe z czym powsinogi, darmozjady powrócą. Od niego mus  się tępakom pouczyć. Wracał zadowolony szykując porządne kazanie dla domowników, gdy wtem… niczym główki przepięknych krokusów na szafran,  tuż przed nim kole pniaczka, połacie pomarańczowych rydzów!
- A to ci niespodzianka, do octu, do butelczyny.

Z dotlenionym mózgiem, z rozruszanymi kosteczkami, ze zmęczonymi, przyjemnie rozciągniętymi mięśniami, z oczami po leśnej kąpieli, z psychiką małego, zadowolonego z życia dziecka wracał stary Pszonka senior odmieniony, odmłodzony, pełen wigoru niczym po najdroższej, kompleksowej odnowie biologicznej SPA…  Idę na grzyby  – ew

Dodaj do:

Tag: ew/autor