Ta nieznana nam dotychczas tak monumentalna katedra, calutka z jasnego dolomitu śląskiego, jest jednym z największych kościołów w Polsce (trzecia po gdańskim Mariackim i bazylice w Licheniu). Wstyd, bo sprawdziło się porzekadło „cudze chwalicie, swego nie znacie, sami nie wiecie co posiadacie”. Tacie nawet bardziej wstyd niż mnie – 80 lat krążenia pomimo, a dopiero musiała nas tam zaprosić… mama.

Pierwszy niezapomniany widok to nie tylko ogromna kolumnada, do której prowadzą dostojne na 20 metrów schody, nie tylko potężne drzwi frontowe, zdobione misternymi płaskorzeźbami, ale przede wszystkim urzekająca kopuła, przywodząca na myśl tą piotrową. Niestety słabo widoczna od dołu, gdyż co typowe „powojenne władze komunistyczne zezwoliły dokończenie prac wymuszając zmianę planów. Dlatego nie wybudowano wysokiego na 38 metrów cylindra, na którym miała osiąść kopuła. Mówi się, że powodem tej decyzji była obawa władz, by nad robotniczym miastem nie górował katolicki kościół”. Wielka szkoda.

Ale nagle okazało się, że ta niesamowita kopuła jest jeszcze piękniejsza od wewnątrz. Do tego sprawiające ogromne wrażenie sięgające jej obrzeża smukłe kolumny, okrągły ołtarz usadowiony tuż pod nią, a po bokach równie smukłe kaplice Chrztu Świętego i Najświętszego Sakramentu. W tej drugiej, z tabernakulum przypominającym Gorejący Krzew, w 1983 roku modlił się poprzedni papież, Jan Paweł II,  a przecudnej urody złotą mozaikę ufundował kardynał Ratzinger – papież obecny,  Benedykt XVI. Całości dopełnia nie tylko nietuzinkowa droga krzyżowa, ale przede wszystkim klimat regionu, czyli kaplica Św. Barbary – patronki górników, a na ścianach  liczne tablice poświęcone uznanym Ślązakom w tym Powstańcom Śląskim.

Ten wszechotaczający ogrom sprawia, że jest to doskonałe miejsce do kontemplacji, zadumy i pokory nad marnym, maluczkim życiem człowieczym… co udowodnia mój tato.

Uwagi na marginesie: Pytania o sens, dlaczego zło, cierpienie, śmierć?

Jeśli świat jest dziełem dobrego Boga, to dlaczego dzieje się na nim tyle zła? Od tego pytania Russell Stannard rozpoczyna swoje rozważania na temat fundamentalnych spraw naszego życia. Zaczyna od zła. Dlaczego co dzień zdarzają się rzeczy straszne, bulwersujące, wzbudzające trwogę? Zło powoduje cierpienie. Jednak czy tylko zło jest jego przyczyną? A co z trzęsieniami ziemi, powodziami , chorobami? Na koniec podejmuje temat śmierci. Każdy musi stawić jej czoło. Czy wobec tego wszystko nie traci sensu?… Opierając się na swej – chrześcijańskiej – wierze, a także korzystając z osiągnięć nauki, autor prezentuje dogłębną i wnikliwą analizę zagadnień, na które nie sposób dać jednoznaczną odpowiedź. Jasnym i prostym językiem dostarcza czytelnikowi wskazówek służących lepszemu zrozumieniu problemów, pomagając mu zastanowić się samodzielnie nad postawionymi pytaniami.

Stąd już skok do Cząstki, która wskazuje czas. „Koncepcji, że jedno z podstawowych praw fizyki mogłoby nie zachowywać dokładnej symetrii względem odwrócenia czasu, w ogóle nie rozważano wtedy, gdy Feynman doskonalił swoje pomysły dotyczące antymaterii i odwrócenia kierunku upływu czasu. Przypadek sprawił jednak, że odkryto wówczas nową cząstkę elementarną, która, jak się okazało, była kluczem do rozwiązania problemu symetrii względem czasu. Nazwano ją kaonem. Choć coś słyszałem o kaonach w szkole średniej – że są bardzo niestabilnymi i krótko żyjącymi cząstkami elementarnymi – pierwszy raz zwróciłem na nie uwagę w 1966 roku, gdy przeczytałem w londyńskiej prasie o pewnej dziwacznej teorii. Artykuł sugerował, że kaony mogłyby czasem prześlizgnąć się do innego Wszechświata, gdzie czas biegnie w przeciwnym kierunku, by wrócić później do naszego Wszechświata. Brzmiało to jak science fiction i bardzo mnie zaintrygowało, zwłaszcza że autorem teorii był Russell Stannard, jeden z moich wykładowców w University College. Rozważania Stannarda opierały się na zadziwiającym odkryciu sprzed lat, zgodnie z którym kaony mogły „wyczyniać dziwne rzeczy” z czasem. Jego wyjaśnienie wymaga pewnego wprowadzenia… ”

Jak taka tęga głowa może dywagować nad sensem i bezsensem, nad źródłem zła? Czyżby materia w sposób naturalny przeplatała się z duchowością ? To ciało z duszą stanowi o człowieku? Matematyka, fizyka i wzniesienia, uniesienia, upadki to pełne człowieczeństwo? – ew

Ta jasna, monumentalna budowla, ozdabiana kolorowymi refleksami światła padającymi przez wartościowe witraże, posiada do tego jedne z największych organów w kraju, których niestety nie usłyszałam.

Za to w podziemiach świątyni, w krypcie znajdującej się vis a vis Kurii Metropolitalnej,  usłyszałam nie tylko jedno z piękniejszych „studenckich kazań” i przecudnej urody chóralne wykonanie psalmu, ale i zobaczyłam  po raz pierwszy na wskroś nowatorskie wersje biblijnych motywów, zdobiących te ściany – Kościół Akademicki i wszystko jasne! Niestety, skupiona na profesjonalnym zadaniu, najpiękniejszej św. Weroniki z chustą  nie uwieczniłam… – ew

fot. ewolny Katowice