Już sama nazwa „orla perć” może tylko oznaczać jedno – szlak dla orłów. I w rzeczywistości szlak ten należy do najtrudniejszych w całych Tatrach.

Oczywiście mam tu na myśli szlaki ogólnodostępne znakowane. Powstawanie tego tak ekscytującego szlaku grzbietowego to lata 1903-1906. Podczas jego budowy na całej długości nie była wytrasowana żadna odnoga pozwalająca na wcześniejsze zejście. Dopiero w następnych latach do roku 1912 dobudowano szlaki łącznikowe, którymi możemy  wcześniej zejść. Obecna długość szlaku mierzona jest od  Zawratu poprzez Mały Kozi i Kozi Wierch, dalej Czarne Ściany, Granaty aż do przełęczy Krzyżne. Na początku istnienia trasa biegła jeszcze dalej z przełęczy Krzyżne poprzez masyw Wołoszyna. Została jednak zamknięta po utworzeniu na tym terenie ścisłego rezerwatu.  Przebywają tam między innymi misie, których osobiście wolę unikać. Miałem nawet taką małą przygodę z niedźwiadkiem. Pewnego wieczoru na drodze do Morskiego Oka próbował on dowiedzieć się co tam mam w plecaku. Na szczęście nogi, choć bardzo zmęczone, wykonały wspaniały sprint, ratując cały dobytek.

Teraz jednak powróćmy do Orlej. Zawitałem na niej we wrześniu 2006 roku. Lato które miało się ku końcowi obfitowało w ogromne upały. A wysoko w Tatrach prawie wszystkie poletka lodowe dawno stopniały. Był to dogodny okres na takie wyzwanie. Przygotowania trwały już od wiosny. Głównie chodziło o poprawę kondycji, którą nabywałem jeżdżąc na rowerku. Drugim elementem było zapoznanie się z trudnościami jakie mogę tam napotkać. Równie ważną sprawą jest oczywiście zespół. Na tą eskapadę wybrałem się z kolegą  doświadczonym już w tego typu spacerach. Myślę że warto tutaj napisać, iż w górach, szczególnie tych wyższych partiach, powinniśmy unikać samotnych spacerów. Przypadki rożnych nieszczęść można zmniejszyć lub im zapobiec. Wystarczy, że w porę druga osoba zawiadomi TOPR lub inną służbę ratunkową. A niejednokrotnie sama udzieli pierwszej pomocy.

Kiedy już wszystko było dopięte na ostatni guzik  i godzina „W” wybiła nastąpił nieoczekiwany zwrot w pogodzie. W pierwszy dzień, podczas którego podchodziliśmy do schroniska przy Pięciu Stawach Polskich, nad Tatrami pojawiła się ogromna masa chmur. Deszcz który spadł tego dnia w okolicach przekroczył wielokrotnie średnie miesięczne opady. Jednym słowem mała powódź. Na szczęście jakoś dotarliśmy do schroniska. Następnie całe popołudnie i wieczór  suszyliśmy garderobę. Nastroje w „piątce” (schronisku) dopisywały. Większość tam obecnych następnego dnia planowała przejść przez Orlą Perć.

Dzień drugi obudził nas piękną pogodą. Zaskakujące jest jak szybko się ona zmienia w górach. Za początek  wejścia na orlą obraliśmy Zawrat. Samo podejście nie sprawia większych trudności. Po około 2 godzinach dotarliśmy do celu. Tutaj był czas na wykręcanie spoconych koszulek i posiłek. Podczas posiłku poznaliśmy grupę słowackich turystów. Bardzo sympatyczna ekipa, która również zamierzała przejść orlim szlakiem.
I wreszcie ta właściwa ścieżka tak często opisywana. Myślę, że nie warto dokładać tutaj nowego opisu. Niech zdjęcia same przemówią ukazując ten piękny szlak.

Zawrat początek Orlej Perci:

Kołderka z chmur widok z Zawratu:

Na  szlaku:

Oto i łańcuchy:

Zmarzła Przełęcz i ani grama śniegu:

Drabinka na Koziej Przełęczy:

W dole Czarny Staw Gąsienicowy i mniejszy Zmarzły Staw:

Kozi Wierch 2291 m n.p.m. najwyższy polski szczyt nie graniczny:

Widok perci z okolic Koziego Wierchu:

Szczelina – jedynie 12 metrów:

Może ten kawałek nie odleci w dół:

W dole schronisko przy Pięciu Stawach Polskich:

Bajeczne widoki z przełęczy Krzyżne:

Opalony Wierch i Miedziane o zachodzie słońca. Widok podczas zejścia z przełęczy Krzyżne:

fot.  Inszynier Tatry