Ostatnie wydarzenia skłoniły mnie do ponownego sięgnięcia po „6 filarów poczucia własnej wartości” Nathaniel’a Branden’a, ale nie tylko…  Bowiem, gdy tylko dorosłe życie przerasta żyjącego dorosłego,  zazwyczaj chce się wtedy sięgnąć  w głąb siebie ku ukrytym pokładom swego wewnętrznego dziecka, by zwiniętym w bezpieczny kłębek schować się i… przeczekać. Zatem dziś kilka myśli ze „Sztuki świadomego życia”, tego samego autora – ew

Dostrajając się do rzeczywistości takiej, jak ją najlepiej potrafimy zrozumieć,  zwiększamy szanse swojego sukcesu w życiu.

Bowiem świadome życie polega na zrozumieniu, że ponieważ żyjemy w rzeczywistości, do której – aby przetrwać i rozwijać się – musimy się dostosować, podstawowym naszym zadaniem jest wyraźne postrzeganie tego, od czego zależy nasza egzystencja i dobrobyt – a konkretnie, nasze działania, zainteresowania, potrzeby, wartości i cele. Takie wyraźne postrzeganie umożliwia nam właściwe kierowanie swoim postępowaniem.

Zatem świadome życie polega na uznaniu, że przez dostrojenie się do rzeczywistości takiej, jak ją najlepiej potrafimy zrozumieć, zwiększamy szanse swojego sukcesu w życiu – a również, że buntując się przeciwko zaistniałej rzeczywistości, skazujemy się na niepowodzenie, a nawet zagładę. Jako przykład tej drugiej zasady możemy sobie wyobrazić mężczyznę, który nie chce spojrzeć w oczy nierozwiązanym problemom w małżeństwie – zakładając, że jeśli się o czymś nie mówi, to to coś nie będzie istniało – którego partnerka w końcu się załamuje i zrozpaczona odchodzi; albo osobę, która umiera na nie leczoną chorobę, tylko dlatego że nie chciała przyznać, że jest chora, by poddać się terapii, hołdując często powtarzanej tezie, że wszystkie choroby są złudzeniem, a zdrowym  się jest, dopóki wierzy się, że nie jest się chorym (nasze przekonania mogą mieć czasem wpływ na przebieg choroby – nie ma nic wspólnego i nie jest sprzeczne z poruszanym problemem.)

A świadome życie polega na przekonaniu, że wzrok jest lepszy niż ślepota,  szacunek dla faktów daje lepsze wyniki niż buntowanie się przeciw nim, uniki nie zmieniają nieistniejącego w istniejące lub istniejącego w nieistniejące,  lepiej się opłaca poprawiać swoje błędy niż udawać, że ich nie ma, oraz im bardziej się jest świadomym tego, co wpływa na życie i cele, tym mądrzej i efektywniej można działać. Wszystkie te wzajemnie powiązane składają się na poczucie rzeczywistości, są  opoką, na której opiera się świadome życie. Ale trzeba pamiętać, że:

Nasz świat wewnętrzny jest także częścią rzeczywistości.

Kiedy zaczynamy zastanawiać się, co to znaczy żyć świadomie, może okazać się, że myślimy o zainteresowaniu otoczeniem, poszukiwaniu zrozumienia otaczającego świata, szukaniu potwierdzenia lub zaprzeczenia teorii, poszukiwaniu informacji niezbędnej do osiągania celów, uczeniu się rzeczy związanych z pracą, i  innych spraw dotyczących świata zewnętrznego. Pięknie, ale to tylko połowa zagadnienia. Bowiem druga połowa świadomego życia dotyczy samoświadomości – zainteresowania zrozumieniem swojego wewnętrznego świata potrzeb, motywacji, myśli, stanów umysłu, emocji i odczuć cielesnych.

Jeśli istotą racjonalności jest szacunek dla faktów, nie można zapominać o faktach dotyczących własnego istnienia. Nasz świat wewnętrzny jest także częścią rzeczywistości. Umysł jest równie realny jak materia. Nie można powiedzieć, żeby żył świadomie ktoś, kogo nie interesuje samoświadomość i poznawanie samego siebie.

Wszyscy znamy ludzi, którzy są naszpikowani informacjami o świecie zewnętrznym i potrafią być bardzo spostrzegawczy w pewnych sytuacjach, ale są całkowicie nie zainteresowani procesami wewnętrznymi, jakie w nich zachodzą, i znaczeniem, jakie te procesy mają w ich życiu. Tacy ludzie żyją w stanie ostrej alienacji. Nie są zainteresowani swoim światem wewnętrznym – światem potrzeb, emocji, uczuć – co powoduje, że nie są efektywni w świecie zewnętrznym.

Chcąc działać skutecznie, musimy nauczyć się patrzeć w obu kierunkach – utrzymywać kontakt ze światem i z sobą samym.

Na przykład, jeśli mamy jakiś konkretny cel, musimy wiedzieć co, w danej sytuacji jest obiektywnie konieczne do jego osiągnięcia, ale również znać swój własny stosunek emocjonalny do tego. Musimy znać fakty, ale również naszą ocenę tych faktów. Musimy wiedzieć, co jest do zrobienia, ale również co czujemy na temat tego, co jest do zrobienia. W samym momencie realizowania celu możemy nie chcieć koncentrować się na tym, co czujemy (albo, w pewnych sytuacjach, możemy chcieć), ale generalnie ignorowanie pojawiających się odczuć jest niebezpieczne. Informacja, jaką niosą odczucia, może nam pomóc w lepszym pokierowaniu całym działaniem. Zatem:

Jeśli chcemy działać efektywnie, musimy nauczyć się patrzeć w obu kierunkach – utrzymywać kontakt ze światem i  sobą samym.