Pod Rzeźba Leona a Metropolitan Museum of Art pan Leon Gruzd napisał komentarz „Bardzo dziękuję panu Czapskiemu za zamieszczenie moich prac na blogu, a wszystkim czytelnikom za opinie. Bardzo mnie cieszy, że moje rzeźby są obiektem życzliwych komentarzy. Zapraszam wszystkich do Fidestu na oglądanie prac i rozmowy!”. Za zaproszenie dziękujemy, a póki co przyjrzyjmy się bliżej sylwetce Artysty, jego pracom i miejscu, w którym tworzy – ew

Warszawska wystawa najnowszych, jeszcze nie prezentowanych publicznie prac znakomitego polskiego artysty-rzeźbiarza, założyciela Zrzeszenia Artystycznego „Za”, członka Związku Polskich Artystów Plastyków, Leona Gruzda.

Brał on udział w wielu wystawach indywidualnych, w tym m.in. Galerii Pokaz, Galerii M w Warszawie, w galeriach Meinz i München w Niemczech, a także zbiorowych ,m.in. w Galerii Gojowy, Krefeld, w Niemczech w galeriach Warszawy, Sopocie, Berlinie, w Dallas USA.

Rzeźby (…) to dojrzałe w formie i wysublimowane w treści, wygładzone formy o dużej dynamice i nadrealności, przechodzące w istoty i rzeczy zupełnie abstrakcyjne. Noszą w sobie zarówno ślady ludzkiej witalności, jak też nieskończonego w formie rysunku świata przyrody. Artysta tworzy w brązie, tufie wulkanicznym, marmurze i różnych rodzajach drewna takich jak sosna, dąb, akacja, brzoza.

Prezentowana wystawa to, jak sam autor mówi, pewna forma eksperymentu odbiegająca znacznie od jego dotychczasowej twórczości. Tym razem są to duże drewniane, grubo ciosane, barwne rzeźby inspirowane postaciami sąsiadów ze wsi Fidest, gdzie autor tworzy. Tak jak w przypadku wcześniejszej twórczości rzeźby te, choć tak odmienne, przyciągają barwami, kształtem, swą niewątpliwą dekoracyjnością. Można w nich dostrzec ślady emocji, uczuć, które nadają im głęboko ludzki walor. Zamyślenie, może wyraz zdziwienia, złości, smutku uchwycone, zapamiętane i zamknięte w drewnie, sprawiają, że stajemy między nimi z równym zdziwieniem, zamyśleniem i szacunkiem.

(…) rozpoczął poszukiwania twórcze od obserwacji przyrody. W niej odnajdywał przyszłe pierwowzory swych rzeźb. Ten ideał wzbogacał poszukiwaniami własnej drogi, przez kontakty z innymi twórcami w kraju i za granicą. Poparte lekturą i codzienną pracą zaowocowały one rzeźbami dojrzałymi w formie i wysublimowanymi w treści.

W tym miejscu można by przytoczyć słowa Paula Cezanne’a: „W naturze należy starać się odnaleźć formy kuli, stożka i walca”, dla osiągnięcia najlepszej kompozycji. (…), choć czasami w sposób świadomy łamie tę zasadę, to jednak w całej swej dotychczasowej drodze twórczej dostrzega potrzebę jej pogłębiania.

Modelunek jego rzeźb – często owalne, wygładzone formy o dużej dynamice i nadrealności, przechodzą w istoty i rzeczy abstrakcyjne. Przypominają one nieco dawne dzieła Hansa Arpa, Henry Moore’a czy rumuńskiego twórcy Constantina Brancusi. Rzeźby (…) noszą w sobie zarówno ślady ludzkiej witalności, jak też nieskończonego w formie i rysunku świata przyrody. Można doszukiwać się w nich osobistych asocjacji z pogranicza najnowszych kierunków sztuki formizmu i figuratywizmu. Artysta ten nie daje się jednakże uwieść modnym kierunkom w sztuce, które bardzo często ją uprzedmiotowiają lub popadają w poznawczą abstrakcję.

Rzeźby (…) są przyjazne człowiekowi, posiadają walor dekoracyjny, przyciągają kształtem i barwą, wrażeniowo są mu bliskie i nie wprowadzają dysonansu między nim a przyrodą. W dzisiejszym świecie, rozpędzonym do granic światła, takie walory sztuki jak harmonia, czy wręcz dosłowny kontakt z widzem, przydają tym relacjom głęboko ludzki walor.

Kto zgadłby którego to rzeźbiarza tak charakteryzują, zaczerpnięte z internetu, teksty? Załączone zdjęcia rozwiązują tę zagadkę. To rzeźby Leona Gruzda. Prehistoryczne monstra, ptaki znoszące kamienne jaja, pływające w stawie ogromne skamieniałe ślimaki a w pracowni dziwne kwiaty.

Wiatr przynosi nasiona roślin które nie dają się zidentyfikować. Jak żuraw przeleci nad tym polem to tyle z niego zostaje – rzeźba. Pod dom, pod którym wyrastają ogromne skrzypy, podpełzają niekiedy wielkie węże… A pan Leon zastanawia się co się tu dzieje?!

To jego dzieła. W takim środowisku pracuje i jak to u Artysty – co trafi „pod rękę” zamienia się w rzeźbę. Jak u Midasa, tylko z mniejszą szkodą… Nawet kamień, zanim zostanie dziełem, zdobi tu otoczenie.

To kolejny ważny autor tworzący w naszym środowisku. Żeby obejrzeć te rzeźby nie trzeba jechać do Warszawy. Można je zobaczyć we wsi Fidest. Dobrze gdyby przez jakiś czas, były one dostępne w wyszkowskim city. Bowiem nie tylko ratusz stanowi o randze miasta. Kultura także.

A tylko 150m od gajówki Fidest można zobaczyć takie obrazki. Jednak żeby spokojnie obserwować taki „film” trzeba przebrnąć pokazane mokradła, zasiąść we wcześniej przygotowanej kryjówce, potem to już tylko przez kilka godzin… patrzeć, patrzeć i patrzeć. Z pewnym niepokojem pokazuję ten teren, bo jak wiadomo jest wielu „poprawiaczy przyrody” i może się okazać, że za chwilę trzeba będzie sadzić tu las sosnowy lub budować jakieś drogi ppoż.
fot. Wiesław Czapski Fidest
www.owyszkowie.blox.pl